VESELİNA - KARAGÖZ KÖYÜ Веселина  (BG)

  •        

  •                  İbrahimguner@veselina-karagoz.com    

 

       Önceki Ziyaretci Mesajları Oku     

SAYIN KÖYDEŞLERİMBU YAZILAR KÖŞESİNDE SİZLERE KÖYÜMÜZLE İLGİLİ ANILARIMI ELİMDEN GELDİĞİ KADAR YAZMAYA ÇALIŞACAĞIM.SAYGILARIMLA! İBRAHİM GÜNER / ibram kunduracı /.

  1. KARAGÖZKÖYDE İLK YERLEŞİMESNASINDA TOPRAK PAYLAŞIMI!
  2. 1981 YILINDA YAŞADIĞIM TATSIZ BİROLAY !
  3. 1986 YILINDA GİZLİ SERVİSLERTARAFINDAN TUTUKLANAN BİR KİŞİNİN ÖYKÜSÜ!
  4. 1983 YILINDA GİZLİ SERVİSLER TARAFINDAN TÜRKLERE YAPILAN BÜYÜK PROVAKOSYON !
  5.  FAKİRLİK YÜZÜNDEN GURBETE GİDEN VE HİÇ BİR ZAMAN GERİ DÖNMEYEN KARAGÖZKÖYLÜLER!
  6.  Bir spor TOTO hikayesi
  7. Karagözköylü Mehmet Çavuşoğlunun hayatını etkileyen acı bir öyküsü !
  8.  1970 – 1989 YILLARI ARASINDAKARAGÖZKÖYDE İKAMET EDENLERİN MAHALE MAHALE,HANE HANE İSİM LİSTESİ!
  9. KARAGÖZKÖYLÜ BAŞARILI İŞADAMI FEHİM SÜLÜŞ./FEHİM SÜLEYMANOF SÜLÜŞEF/
  10. 1950'Lİ YILLARDA KÖY ODALARI
  11. 1950/60'larda KASABA PANAYIRLARI
  12. KARAGÖZKÖYLÜ EN ÇOK HAPİS YATAN İBRAHİM İSMAİLOF HAMİDOF /KURT/
  13.  HÜSEYİN İBRAMOF MUSOF/KUNDURACI HÜSEYİNİN / HAYAT ÖYKÜSÜ -/1909-1995/
  14. 1984 YILI AD DEĞİŞİMİNDEN ÖNCE UYGULANAN SIKI REJİM SIRASINDA YAŞANAN BİR ANI!....
  15. 1989 YILINDA BÜYÜK GÖÇ ESNASINDAN ANILAR !....
  16. KARAGOZKÖY ESMER VATANDAŞLARIN ÖYKÜSÜ !...
  17. 1950'li YILLARI ÇOCUKLUĞUMDAN BİR ANIM !
  18. KARAGÖZKÖYLÜ OLMAYAN FAKAT KARAGÖZKÖYLE ÇOK YAKINDAN İLİŞKİLERİ OLAN ÇOK YAKIN DOSTLARIM VE ASKERLİK DÖNEMİNDEN HATIRALAR......
  19. KARAGÖZKÖYLÜİBRAHİMMUSTAFOF RAİMOF(SARACI)MİNORUN-un HAYAT HİKAYESİ
  20. REMZİ DELİORMAN
  21. CAMCI ALİŞ /ALİŞMUSTAFA CAMCI/
  22. ÇOŞMAK AİLESİNİN TRAJİK ÖYKÜSÜ
  23. KARAGÖZKÖY BERBERLERİ(ÖZELLİKLE YUSUF BERBER)
  24. 1989 YILINDAN BU GÜNE KADAR,ÇOĞU 50 YAŞINA VARMADAN VEFAT EDEN KARAGÖZKÖYLÜLERİN LİSTESİ:

 YAZI NO: 24

1989 YILINDAN BU GÜNE KADAR,ÇOĞU 50 YAŞINA VARMADAN VEFAT EDEN KARAGÖZKÖYLÜLERİN LİSTESİ:

BÜYÜK MAHALE:

1.Ali İbryamov Göç-1945, 2.Yafes Eyup Çırnalı-1966,3. Ayşe İbryam Saracı-1949,4.Beyti Mümünof Çakırof-1959,5.Osman Ahmedof Halilaga-1938, 6.Emine Halimova Osmanova-1942, 7.Harun Şükriyef Osmanof-1944, 8.Ahmet Mustafov S.Çauşef-1943-1993, 9.Ali Mustafof S.Çauşef-1935-1989, 10.Sabri Mustafof Camcı-1936-1991, 11.İbram Ahmedof Kobak, 12.Ali İbramof Mehm.Alişef-1942-1989, 13.Ali Hüseyinof Aliyef Çolak-1953, 14.Ahmet Efraim.İbiş-1949, 15.Ahmet Mehmedof Saracı-1945, 16.Remziye Ahmedova Saracı-1970-2010, 17.Ali İsmailof Pırvi-1960-2009, 18.İbrahim Naimof Kurof-1940, 19.Ahmet Mahmudof Kurof-1948-1996, 20.İbrahim İsmailof Candar-1951, 21.Hılmi Ahmedof Mıstın-1940, 22.Zekeriye Aliosmanof Lom-1939, 23.Nefise Zekeriye Lom-1940 24.Efrayim Ahmedof Kobak-1941, 25.Müstecep Mehmedof Mıstınof-1937-1992, 26.Rasim Kamilov Kurof-1960, 27.Mehmet İsaef Salimof-1946-1988, 28.İbrahim Mehmedof K.Çavuşef-1946-2002, 29.İbrahim Saliyef Raşidof-1947-1992, 30. Mehmet Salimof Kambes-1939-1990, 31.Hayriye Beytulla Tarnacı-1936-1990, 32.Ali İbramof Abtiyef-1935, 33. Sali İbramof Abtiyef-1938, 33.Fevziye İbramova K.Çavuşeva-1943, 34. Ahmet Musaef Salimnof-1952, 35.Emin Mehmedof Ragubof-1941, 36. Zeliha Salimova Ragubova-1944, 37.Riza Raimof Ahmedof-1936-1994, 38.Salim Rahimof Ahmedof-1939, 39.Enver Fevziyef Ragubof-1941, 40. Kanie Ahmedova Ragubova-1943, 41.Nevriste Akifova Onbaşı-1942, 42.Musamedin Eyubof Basriyef-1969, 43.Sabri Mustafof Amiş-1935,44. Ömer Mustafof K.Çauşef-1933-1989, 45.Kamil Mehmedof K.Çauşef-1939-1989, 46,Zeynep Kamil K.çauşeva-1940, 47.Irfan Kamilof K.Çavuşev-1959-2010, 48.Sali İbrahim Kara Saliyef-1965, 49.Recep İbramof Musof-1939-1991, 50.Zeliha Recep Musova-1940-2000, 51. Cevdet Bekirof Galibof-1949, 52.Ayşe Nurieva Çakırova-1943, 53. Abdil Hüseyinof Mehmedof-1939-1988, 54.Ahmet Raimof İbof-1939, 55. İsmail Salief İbof-1941-2010, 56.Raviye İsmail İbova-1940-2010, 57. Ahmet Mustafof Kuvancı-1975, 58.Mustafa Mehmedof Ragubof-1942- 1992, 59.Raim Raimof Alişef Madan-1940, 60. Nazife Raim Madan-1940, 61.Remzi Raimof Madan-1960, 62.Hılmi Raimof Madan-1951, 63. Sanie Harunova İbişeva-1945, 64.Naim Mustafof Amiş-1941-2000, 65. Salim Salimof Abtiyef-1936-1990, 66.İbraim Salimof Hamdiyef-1953, 67. Talip Sabriyef Ahmedof-1954, 68.Sali Akifof Onbaşı-1944-1994, 69. Zülkar İbramof Çırnalı-1941, 70. Mehmet Ahmedof Papa-1944. 71. Recep Ahmedof Galibof-1954, 72. eride Hasanova Lom-1956-1994.73. Mehmed Ahmedof Osmanof-1935-2006, 74.Sinan Fikretov Mustafof /Akgül/- 1981-1991.75 Hüseyin Halilof Onbaşı- 1935-2002. 76.Ali Mehmedof Onbaşı-1935, 77.Mükerem Ali Onbaşı-1936, 78.Aliş Ahmedof Mıstınof-1938, 79.Niyazi Ahmedof Mıstınof-1935, 80.Selime Niyazi Mıstınova-1936, 81.Rayme Celilova Gözlü-1935. 82.Hidayet Hakkıyef Çavuş-1940-2009. 83.Yusuf Saliyef Çırnalı-1938-2010. 84.Aliş Mehmed Çakırof-1935,85.Hasan Akifof Hasanof-1936, 86.Ülbiye İbryamova Hatibova-1933, 87.Mehmet Salimof Onbaşı-1934, 88.Kamil İbramof Kurof- 1936. 89.Ragup Mehmedof Ragubof-1933-1984. 90.Seniha Cemal Mümünova Alieva-1959-2006. 91.Hafız Fatme Ragubova-1934, 92.Hafize Sabrieva Ahmedova-1958-1977.93. Muharem Ahmedof Poştacı-1934. 94.Sabri Hasanof Çakırof-1939, 95.Fatme Sabrieva Çakır-1943. 96.Seviye Mustafa Poştacı-1932-1995. 97.Sadie Mustafova Kurova-1936. 98.İsmail Alief Pırvi-1934, 99.Şuayip Mustafof Gözlü-1936. 100.Fikriye Mustafa Madan-1950. 101.Metin Şefkedof Ahmedof- 1971-2010. 102.Elmas Salimova Hüseyinova- 1930. 103. Kadir İbryamof İsmailof-1924, 104.Atike Kadirova İsmailova-1925, 105. Fatrma Abtiyeva İbişeva-1927, 106. Mümün Saliyef Müzekarof-1925, 107.Sabriye Mümünova Müzekarova-1925, 108.Ayşe Hasanova Çırnalı- 1923, 109.Hüseyin Aliev Çırnalı-1915. 110.Fikriye Hüseyinova Çırnalı- 1916, 111.Gülzade Ahmedova Çırnalı-1925, 112.Hılmiye Mustafova Çakırova- 1929, 113.Mümün Mehmedof Çakırof-1930, 114. Mustafa Mehmedof Alişef-1921, 115. Ayşegül Mustafova Alşşeva-1925, 116. Ayşe Sabriyeva Osmanova-1925, 117.Hakkı/Zekeriye/Ahmedof Osmanof-1929, 118.Mustafa Ahmedof S.Çavuşef-1910-1995, 119.Ürke Mustafova S.Çavuşeva- 1912, 120. Salim Ahmedof.S çavuşef-1902-1995, 121.Selime Salieva S.Çavuşeva-1925, 122.Benide Hasanova Candar- 1931, 123.Mustafa Üsrefof Ahmedof- 1920, 124.Nesibe Ahmedova Kobak- 1919, 125. İbrahim Mehmedof Alişef-1910, 126. Emine İbramova Alişeva-1911, 127.Naim Salimof Kurof-1909. 128. Emine Naimova Kurova-1913. 129. Refiye Osmanova Alesko-1936, 130.Ahmet İbramof Kurof- 1917, 131.Selime Ahmedova Kurova-1920, 132.Aliosman İbramof Lom-1916, 133.Emine Aliosmanova Lom-1917, 134.Osman Hüseyinof Kurof-1920, 135.Rayme Osmanova Kurova-1921, 136.Yusuf Mustafof Mıstınof-1920, 137.Sebile Yusuf. Mıstınova-1923, 138.Recep Mustafof Kurof-1925, 139.Hatice Recep. Kurova-1930, 140.Sali Mehmedof Kurof-1920, 141.Cumaziye İbrahim Gogoy-1925, 142.Şaban İbramof Kurof-1927, 143.Mehmet Hüseyin K.Çavuşef-1925. 144.Emine Yakubova Çakır-1922, 145.Rahim Salimof Osmanof-1925, 146.Emine Rahimova Osmanova-1925, 147.Sali Salim. Osmanof -1929, 148.İbram Mehmedof Onbaşı-1925, 149.Salim Mustafov Onbaşı- 1925, 150.Ahmet Hasanof Emrullof-1919, 151.Fides Ahmed. Emrulova- 1924, 152.İbrahim Rahimof Kumanist-1923, 153.Nazife İbrahimova Kumanist-1924, 154.Hasan Ragubof Ahmedof-1928-1999, 155.Hayriye Hasanova Ragubova-1927-2006, 156.Halime Fevzieva Ragubova-1916 157.Habibe Basrieva Partel-1918, 158.Hatice Kazimova Celilova-1922, 159.İsmail Mehmedof Mıstınof-1929. 160.Fides İsmailova Mıstınova- 1929, Ürke İsmailova Mıstınova-1949, 161.Hüseyin İbryamof Musof- Kunduracı-1909-1995, 162.Sabriye Hüseyinova Kunduracı-1924-1989, 163.Hılmiye Ömerova K.Çavuşeva-1934, 164.Hatice Ragub.Galibova- 1917, 165.Rasim İbryamof Karasalief-1929, 166.Ragup İbryamof Karasalief-1919, 167. Fatma RagubovaKarasalieva-1924, 168.Celil Halilof Onbaşı-1920, 169.Kadriye Celilova Onbaşı-1923, 170.Hüseyin Salief Salimof-1923, 171.Fikrie İsmailova Alişeva-1917, 172.Zeliha İbramova Çolak-1914, 173.Sebile Hüseyinova Pehlivan-1913, 174. Hüseyin Hasanof Opiti-1924, 175.Fatma Hüseyinova Onbaşı-1936, 176.Abtulla Ahmedof Abtullof-1920, 177.Ülbiye İbrahimova Kuvancı-1947, 178.Mehmet Ragubof Mustafof-1910, 179.Nefise Mehmedova Ragubova-1913, 180. Ahmet Ragubof Mustafof-1920, 181.Ömer Ragubof Mustafof-1923, 182. İsmail Salimof Topça-1925, 183.Zeliha İsmail.Topça-1925, 184. Mustafa Mehmedof Pehlivanof-1920-1992, 185.Sülbiye Mustafa Pehlivanova-1920, 186.Sali İsmailof Muharemof- 1928, 187.Ali İsmailof Muharemof-1933, 188.Fatma Mehmedalieva Paşa-1933, 189.Nazif Mehmedof Kuvancı-1914-1989, 190.Rayme Salimova Hamdieva-1927, 191.Mustafa Mehmedof Alesko-1909, 192. Halime Mustafa Alesko-1918, 193.Sabri Ahmedof Talibof-1927, 194. Hüseyin Mehmedof Koç-1929, 195.Ürke Hüseyin Koç-1929, 196.Habbe Ahmed. Aliosmanova-1923, 197.Ümügül Abtieva İbryamova-1933, 198.Fatma Alieva Abtieva-1933, 199.İsmail Mehmedof Talibof-1921, 200.Mümün Alief İsmilof-1928 201.Hanife Mümünova İsmailova-1929, 202.Mehmet Ahmedof Macur-1927, 203.Şükriye Hasanova Akifova-1935, 204.Sabri İsmailof Süleymanof-1930, 205.Ayşe Sabrieva Süleymanova-1937, 206.Çakır Asiye-1915, 207.Hatice/Hüseyin Pehlivan'ın eşi/-1926, 208. Kerime Ahmedova Ragubova-1924, 209. Hafize Salimova Abtieva-1934, 210. Hafize Hakkıeva İbova-1927, 211.Hayriye Halimova Hamdieva İbişeva-1920;212.Nazife Mehmet Kambes-1940-23.04.2011; 213.İsmail İbram Aşık-1929-08.06.2011;214.Bedriye Tefik Mustafa-1930-12.06.2011; 215.Sali Mustafa Onbaşı-1928-15.06.2011; 216.Hasan Kadirof İsmailof(Yongacı) -1944-21.07.2011; 217.Halil Osmanof Mehmedof-1928-01.08.2011; 218.Fatma Müstecep Çavuş-1938-2011;219.İbrahim Sabrief Amiş-1955-07.10.2011; 220.Mehmet İsmailof Çırnalı-1928-2011 ;221.Remzi Rizaef DELİORMANLI-1952-2710.2011;222. Hüsmen Hasanof-1947-11.2011; 223.Mehmet Abdilof Hüseyinof-1964-14.12.2011; 224.Emine Hidaet Çavuş-1971-2011; 225. Şevket Ahmedof-1947-2011; 226.İbiş Musaev Madan-1944-19.02.2012; 227.Mustafa Ahmet Poştacı-(1925-24.02.1912).; 228.Sali Ahmet Süleyman Çavuş-1926-04.03.2012; 229.Mehmet Alişef Çakırof-1960-25.03.2012; 230.Hamit Salim Talibof-1925-28.03.2012; 231.Hanife Hüseyin Papa-1934-2011; 232.İsmet Ahmedof Hasanof-1951-12.04.2012; 233.Fatma Nazif Kuvancı-1918-27.04.2012; 234.Hanife Mehmed Dahilova-1938-2012; 235.Mehmet Ragubof Galibof-1938-22.05.2012; 236.Fatma Salim Onbaşı-1928-01.06.2012; 237.Sadulah Rahim Madan-1946-10.06.2012; 238.Fatma Abdil Bovacı-1942-22.06.2012; 239.Ayşe Basri/Müzekkar/-1946-11.07.2012; 240. Hasan Aliev Çırnalı-1923-13.07.2012; 241.Ülbiye Riza Karaahmet-1936-05.08.2012; 242. Hüseyin İsmailof Papa-1929-07.2012; 243.Ahmet Mustafa Kenaroğlu-1963- 07.09.2012; 244.Nesibe Ali Can-1941-14.12.2012; 245.Lütfi Hakkı Çavuş-1955-04.02.2013; 246.Sülbiye Ali Çavuşoğlu-1959-26.02.2013; 247.Zekeriya Sali Kuru-1944-20.03.2013; 248.Sevgül,Fatma Kadir'in kızı-01.03.1984-29.06.1989; 249.HALİME GÜNER ÖZTÜRK (KUNDURACI) - (08.08.1970-25.03.2013;) 250. Beytullah Ahmet Tarnacı-1935-08.04.2013; 251.Necibe Aliosman Lom-1948-01.05.2013); 252.Mehmet Recep Kurof(Şengüler)-1954-26.07.2013; 253.

KÜÇÜK MAHALE1.

Ragup Ahmedof Sakallı-1949-1991, 2.Mustafa Ahmedof Sakallı-1940, 3. Ahmet İbramof Çölmek-1936, 3.Ömer Hüseyinof Terlemez-1941, 4. Basri Hüseyinof Terlemez-1950-1989, 5.Emine Hüseyinova Sülüşeva- 1944, 6.Mustafa İbramof Abtiyef-1949, 7.İsmail İbramof Abtiyef-1953- 1995, 8.Ahmet Saliyef Ali,yef Caga-1945, 9.Halil Saliyef Aliyef-1949, 10. Mustafa Halilof Köse-1941, 11.Osman Mustafof Osmanof Bedel- 1948, 12.Ali Ahmedof Musof-1950-1992, 13.Emine Ali Musova-1950, 14.Ramadan Mustafof Hasanof-1949-1991, 15.Mustafa Hüseyinof Pomak-1955, 16.Feyzulla Süleymanof Feyzullof-1945, 17.Ali Basriyef İbişef-1958, 18.İzzet Mustafof Habilof-1943-2002, 19.sabri İbramof Çelik-1945, 20.Hılmiye İbramova Hocova-1939, 21.Hasan Halilof İsmailof-1942, 22.İklime Ahmedova Musova-1940-1991, 23.Osman İbramof Mustafof-1932, 24.Ahmet Saliyef Musof-1935, 25.Gülten Akifova Çoban-1958-2010, 26.Mustafa Akifov Çoban-1937, 27.Fatma Efraim Paşa-1949, 28. Abtulla İsmailof Çoban-1948, 29.Serbile Abtulla Çoban-1950, 30.Beytulla Mehmedof Çoban-1950, 31.Şükriye Mehmet Koç-1943, 32.Mehmet Hasanof Kara-1938-1993, 33.Şükrü Harunof Mustafof-1938, 34.Selime Şükrü İslam-1939, 35.Mehmet Harunof İslam- 1942, 36.Ömer Yusufof Çelikof-1972-1993-şehit, 36.İsmail Beytullof Çoban- 1975-1995-şehit, 37.Hasan Velief Osmanof-1941, 38.İbrahim İsmailof Paşa-1945-1992, 39.Mehmet Halilof Pomak-1949, 40.Zelkif Yusufov İbişef-1963, 41.Sebile Efraimova Partel/Paşa/ 1950-2010.42. İsmail Abtief Sülüşef-1932, 43.Etem Süleymanof Sülüşef-1934-2010, 44.Hasan Akifov Çobanof-1934, 44.Yusuf Sabrieyef Veliyef/Serbest/ 1934-2010. 45.Ali Mehmedof Kalli-1944. 46.İbrahim Osmanof Necibof- 1950. 47.Ayşe Etem Sülüş-1936-2010. 48.Ayşe Abtulova Fehimova-1933-2009. 49.Fehim Mustafov Fehimov-1954-2005. 50.Halil Mahmud. Sülüşef-1936-1994, 51.Zayde Mehmedova K.Hasanova-1944. 52. İbrahim Eminof Sülüşef-1932-1993. 53.Kadir Ahmedov İsmailof-1935-1987. 54.Emine Alieva Topalova-1950. 55.Mehmet Yonuzof Mehmedof- 1937. 56.Hüseyin Veliyef Osmanof Bedel-1948. 57.Ayşe Ahmedova Çoşmak-1930, 58.Kerime Mehmedova Sülüşeva- 1932, 59.Sebile Mustafa Yongacı-1923, 60.Şerife Osmanova Yongacı-1932, 61.Harun Ahmedof Yongacı-1921, 62.Ayşe Harunova Yongacı-1923, 63.Fatma İbrahim Terlemez-1935, 64.İbrahim Abtief Aptiş-1923, 65.Nazife İbrahim Aptiş-1924, 66.Sali Alief Terlemez-1922, 67.Emine Alieva Terlemez-1924, 68.Halime Salieva Terlemez-1923, 69.Nefse Halil Sülüş-1936, 70. Nuriye Alişeva Hamdieva-1940, 71.Emine İsmailova K.Hasanova-1915, 72.Hüseyin Mehmedof Pomak-1929, 73.Halime Hüseyin Pomak-1930. 74.Hüseyin İbramof Bombacı-1932, 75.Sabri Ahmedof Demirli-1929, 76. Ahmet Salimof Hamdief-1913, 77.Feyme Ahmedova Hamdieva-1945, 78.Cemile Mustafova Aptişeva-1930, 79.Basri Sabrief Velief-1929, 80. Sülbiye Basrieva Velieva-1930, 81.Salim Süleymanof Sülüşef-1925, 82. Halime İbrahim.Feradova-1926, 83.Mehmedali Sabrief Ahmedof-1924-1989, 85.SabriEfendi-1902-1995, 86.Mustafa Akifof Ahmedof-1935, 87. Revasiye Mustafova Akifova-1940, 88.Sadık Halilof Köse-1934, 89. Habil İsmailof Çoban-1929, 90.Zülbiye Habilova Çoban-1930, 91.Zayde Halilova Kalli-1921, 92.Aziz Salimof -1924, 93.Asiye Azizova-1929, 94. Harun Mustafof İslamof-1914, 95.Sülbiye Harunova İslamova-1915, 96.Davut Mustafa İslamof-1919, 97.Zeliha Davut İslamova-1920. 98. Halil Hüseyinof İsmailof-1920, 99.Magbule Halilova Hüseyinova-1920, 100.Mustafa Yusuf Çelik-1929, 101.Ayşe Mustafa Çelik-1930, 102. Ayşe İsmailova Paşa-1929, 103,Halil Mehmedof Pomak-1925, 104. Halime Halil Pomak-1928, 105.Ahmet Hüseyinof Kınabaş-1922, 106. Ömer İsufof Çelik-1912, 107.Emine Ömerova Çelik-191.., 108.Mehmed İbryamof K.Bekirof-1929, 109.Ayşe Mehmedova K.Bekirova- 1936, 110.İsmail Hasanov Mehmedof Hasan Hocof- 1932, 111.Hüseyin İbramof Hacı Alişev-1922, 112.Ayşe Hüseyinova Hacı Alişeva-1924, 113.Ruziye Hakıeva Yakubova/Çelik/ -1953-2011, 114.İbrahim Feradof-1924-2011, 115.Osman Mehmedof İsmailof Kara Hasanof- 1941-2011. 116. Bakir Ahmedof Sülüşef(Solak) -1957... -2011;117.Halim Halilof Karabekirof-1945-15.04.2011; 118.Mahmut Mustafof Köse-1940-2011; 119.Safiye Ahmedova Çölmek-1937-2011; 120.Emrulla İsmailov Hasanov Çoban-1934-22.04.2011;121.Fatme Ahmet Sülüş(Solak)-1935- 03.06.2011 122.Zehra Sabri İslam-1942-13.07.2011; 123.Safiye Terlemez-(1933-21.09.2011); 124.Ahmet Hasanof İslam-1946-10.04.2012; 125.Hüseyin Selimov Mehmedov-1940-24.04.2012; 126.Nefise Alilş Çoban-1947-2012; 127.Sabri Harunof İslam-1940-11.06.2012; 128.Yusuf Nasufov Çelik-1955-04.09.2012İ; 129.Zayde Mahmut Köse-1941-05.09.2012; 130.Şinasi Ebazer Hamdiyef-1956-10.09.212; 131.Eyüp Mehmet Çelik-1940-10.10.2012; 132.Hanife AlievaHamidova-1927-11.12.2012; 133.İsmail Ahmedof Sakallı-1950-15.032013; 134. Vesile İskender Yonuz-1944-09.04.2013; 135.Yusuf Ömer Çelikj-(1948-30.04.2013); 136.Salim Halim Terlemez-(1931-04.08.2013); 137.

YAZI NO: 23

KARAGÖZKÖY BERBERLERİ(ÖZELLİKLE YUSUF BERBER)

Ben Karagözköy berberlerini 1950'li yıllardan beri hatırlıyorum. Benim yetiştiğimde köyde ik tane berber dükanı vardı. Hatip Basrinin ve Dahiloğulları Hüsnü ve Ahmet kardeşlerin berber dükanları. 1970'li yıllara kadar köy berberleri hatırı sayılır kişiler olarak biliniyordu.1980 li yıllarda Şaban İbram Kurof köy berberi olarak çalıştı büyük mahalede. Çocukluğumda orta okul sonuna kadar okulda saç taşımak yasaktı. Saçlar biraz büyüdükten sonra, yani sıfır makinanın kesmeye münasip olduğu zaman hemen berbere koşmanız gerekiyordu. Eğer sizi öğretmeniz saçınızı kesmenizi uyarıpta, kestirmezseniz, ertesi gün öğretmen kafanıza makas ile bir artı işareti yapardı. Biz bu işe o zaman argo olarak ''Eşek kırkımı ''derdik. O yıllarda elektirik olmadığı için berberler elle çalışan makinalar kullanırlardı. Makinanın bıçakları körlendiği zaman berberde acemi ise, saçınızı keserken yarısı kökü ile beraber çıkıyordu. Böyle bir traş çocuklar için ayrı bir işkence idi. Sonradan anladım ki küçük çocukların niye berbere gitmek istemediklerini. Az önce de belirtiğim gibi berberin acemi çırağına uz gelirsen iş daha da vahim. Şahsen ben bu acıyı en az 15 yıl çekmişimdir. Ta orta okulu bitirinceye kadar. Çocukluğumda her iki berber dükanına da hiç ayrıt etmeden giderdim. Sıfır kestirdiğimiz için hiç fark etmezdi hangi berberin kestiği. Her iki berberinde babalarından kalma meslekti. Köy berberleri aynı zamanda diş te çekiyorlardı. Dişin sızladı mı hemen berbere koşuyorsun. Dişe hiçbir uyuşturucu maddesi koymadan çekiyorlardı. Bu da başka bir işkence idi. Ayrıca çocuklar sünet olurken sünetçinin de kaçınılmaz yardımcısı berberlerdi. Özellikle Hatip Basri bu işi en iyi yapanlardandı. Berberlik hatırı sayılır bir meslek olduğu için bazı gençler bu işe meraklıydılar. Bizim köy berberlerinin yanında çok çırak çalışmştır. Ünlü berberler yetişmişti. Duran köylü meşhur İzzet berber Hatip Basri dayısının yanında öğrenmiştir berberliği. Bekir ağların Bekir de Hatip Basrinin yanında çırak olarak çalışmıştır ta 1951 yılında Türkiyeye göç edinceye kadar. Az önce de söylediğim gibi onların yanından çok sayıda berber çıkmıştır. 1950'lerin ortasından 1980'li yıllara kadar Razgradın en anılmış berberleri hep Karagözköyden çıkmıştır. Stefan Angelof Kraef-1922 doğumlu, İvan Naydenof-1924, Yahya Ömer Çakır-1932, Sadık Halil Köse-1934, Hüsmen Sali Müzekyar-1934, Yusuf Mustafa Hatipoğlu-1945 doğumlu. O yıllarda Razgradın ileri gelen adamları hep bizim köylü berberleri tecih etmişlerdir. Razgrad'ta berbeliğe en çok damgasını vuran yakın dostum Yusuftur. Yusuf orta okulu 1959 yılında bitirdikten sonra hemen Dahil Ahmedin yanında çalışmaya başlamıştır. Genç ve zeki olduğu için berberliğin bütün inceliklerini çok kısa bir zamanda öğrenmiş ve askere gitmeden önce Razgrad berberler kooperatifine kabul edilmiştir. 1964 yılında askere gitti. Başından sonuna kadar 2 yıl askerliğini Burgaz Sarafovo hava alanının kuruluşunda yaptı. 1965 yılının ekim ayında ben asker olarak Sofyadan bir grup elektirikçi olarak Sarafovo hava alanının bazı elektirik işlerini tamamlamak için iki aylığına gelmiştik. O zaman Yusuf ile buluşmuştuk. Onların birliğinde en az 500 asker vardı. Biz 15 kişi idik, özel birlik olduğumuz için bizde askeriye kuralları yoktu.Ayrı bir barakada kalıyorduk. Askeri kurallara taabi olmadığımız için oradaki askerler ve komutanlar bizi hor görüyorlardı. Yusuf o timin berberi olduğu için sözü geçiyordu. Bize de epey faydası dokunmuştu. Komutanların ve akerlerin arasında büyük otoritesi vardı. 1966 yılında askerliğini tamamladıktan sonra yine Razgrad berberler kooperatifinde berber olarak iş başı yaptı. Yusuf kooperatifte en genç berber idi. Genç ve çalışkan olduğu için berberlik alanında tam bir uzman oldu. Kendini çok iyi yetiştirdi. 53 yıldır berberlik yapıyor.Bunun 50 yılı uzman berber olarak. Aynı zamanda Razgradın ileri gelen adamlarının ve yöneticilerinin yıllardır değişmez berberidir. 1995 yılına kadar Razgrad berberler kooperatifinde çalıştı. Özelleştirmeden sonra kendi iş yerini açtı. İş yeri tam Razgradın merkezinde, barlar ve kafelerin bulunduğu cadde'de. 67 yaşında olmasına rağmen aynı tempo ile çalışmasını sürdürüyor. Belkide Razgrad'ta şahsen tanınan tek kişidir. Kime sorsanız YUSUF berberi herkez tanır. 60 yıldan beri çok yakın dost ve arkadaşız. Bulgaristana her gitiğimn zaman mutlaka buluşuruz. Yusuf yaşını hiç göstermiyor. Ben 50 yıldan fazla aynı mesleği iç aralıksız icra eden bir kişiye rastlamadım Yusuftan başka. Varsa da ço nadir rastlanan bir olaydır. Belkide genç ve sağlıklı kalma durumunu buna borçludur. Kendisine temennim uzun ömürler ve en az daha 10 yıl bu işini sürdürmesi...Saygılarımla! İbrahim Güner(İbramKunduracı) 05.05.2012,İstanbul

YAZI NO:22

ÇOŞMAK AİLESİNİN TRAJİK ÖYKÜSÜ

1965 yılına kadar köyümüze otobüs seferleri yoktu. Köylümüz ihtiyaçlarını gidermek için Razgrada kendi imkanları ile gitmeye çalışıyordu. At arabası olan arabası ile olmayanlar ise ya yaya ya da komşusunun arabası ile. Biz bu yönden şansılıydık. Babam kunduracı olduğu için ayda birkaç defa Razgrada gidiyordu.1956 yılına kadar kendi at arabası ile, o tarihten 1965 yılına kadar babamın TKZS (kooperatifte) makam arabası olarak koştuğu at arabası, Önceki yazılarımda belirtmiştim babamın atları hakında, onun için konuya daha fazla girmeye lüzum görmüyorum. 1950 yılından 1965 yılına kadar babamla Razgrada gitme imkanım çok oldu. Razgrada her gidişimizde Kızbayır altından geçerken Çoşmak Ahmetin/baba/ öldürüldüğü yeri bana defalarca göstermişti. İlginç olaylara meraklı olduğum için her şeyi inceliklkerine kadar öğrenmeye çalışırdım. Hikayeyi defalarca dinlediğim için o yıllarda detaylarına kadar biliyordum.O zamandan bu yana 50-55 yıl geçtiği için bazı detaylarını unuttum. Bu olayı bilenler yıllar önce bu dünyadan göçetmişlerdi. Olaydan sağ tanık ta kalmadığı için bu yazıyı yazmam için çok araştırmam gerekiyordu. Aklımda kaldığı kadar bu hikayeyeyi anlatmaya çalışacağım. Acı olay 1938 yılının yaz aylarında gerçekleşiyor. Çoşmak Ahmetin dedesinin de, babasınında isimleri Ahmet. Üçünün ismi de Ahmet. Ben onları ayrıt etmek için dede Ahmet,baba Ahmet ve oğul Ahmet diye adlandıracağım. Dede Ahmetin üç çocuğu oluyor. İki oğlu ve bir kızı.En büyükleri baba Ahmet,kardeşi İskender ve kızkardeşi karayonuzların Yonuz aga ile evli idi. Baba Ahmet büyük ihtimalle 1900 yılların başında doğmuş. Gençliğinde mert, cessur ve her şeyden korkamayan bir kişiliğe sahipmiş. Aynı zamanda köyde sayılan,sözü geçen birirsi imiş. Koşturduğu atlar da havada kuşu tutacak kadar hızlı imilşler. Baba çoşmak Ahmet te diğer köy ağları gibi at arabası ile Razgrada çok sık gidiyormuş. Anlatacağımız acı olayın gerçekleştiği 1938 yılının bir yaz günü baba Çoşmak Ahmet sabah erken Razgrada gitmek için bazı köy ağları ile beraber yola çıkıyor.Arabada bulunanlar benim yaşımda olanlaın tanıdıkları kişiler. İşte onların isimleri. Sivri Mustafa, Sali ağa, Çakır Ali, Madan İsa.İçlerinde en genci Madan İsa 20 yaşlarında. O zamanlar köy güreşlerinde sırtı yere gelmeyen parlak bir pehlivan olduğu için, köy ağları onu yanlarından hiç bırakmıyorlarmış. Beraberindekiler onun baba yaşlarında kişiler. Çakır Ali köy bakkalı, Sali ağa ve Sivri Mustafa köy muhtarlarının yanından bir dakika bile ayrılmayan kişiler olarak biliniyor köyde. Az önce de belirtiğim gibi o sabah hep beraber yola çıkıyorlar. Kabakulaktan /Uşintsiden / geçerken o köyden bir bulgarla ismini bilmiyorum.Burada bir parantez açayım olaydan sonra o bulgara bizim köylü Kosalı lakabını takıyor. Kosalı da at arabası ile Razgrada gidiyormuş. O da mert birisi atları da çok iyi imiş.O zamanlar atları iyi olanlar yolda hemek yarışa başlarlar.Çünkü babamla Razgrada giderken böyle yarışlara tanık olmuştum. Lafı uzatmayalım.Çoşmak Ahmet yarışta Kosalıyı geçmiş. Kosalıyı arkada bıraktıktan sonra arabadan her hangi birisi Kosalıya el işareti yaparak kızdırmış. Orasını onlar biliyor biz yalnız duyduğumuz için yazıyoruz. Çoşmak Ahmet baba Razgrada varıyor at arabasını Stoyko'nun hanına çekiyor. O hanı ben çok iyi biliyorum. Babam de her zaman oraya çekerdi arabasını. Stoyko ile de çok iyi dosttular. Stoyko temiz türkçe biliyordu ve türk dostu idi. Han Kız çeşmesinden Dobrovska mahalesine çıkarken tam sağ tarafta bulunuyordu. Kosalı onları takip ediyor. Fakat hana gelip gelmediğini bilmiyoruz. Çoşmak Ahmet ve beraberindekiler Razgrad'ta işlerini bitirdikten sonra ikindi ile akşam arası köye dönmek için yola çıkıyorlar.Kosalı o zamana kadar Kabakulaka dönmüş ve pusuda onları bekliyormuş. Kabakulaktan geçerken hemen önlerine çıkıyor. Kızbayır istikameti yine yarış başlıyor. Kızbayır altında da yarış devam ediyor. Her ikisinin atları da iyi olduğu için baş başa koşuyorlar. Kızbayır köprüsünü geçtikten sonra yine baş başa geliyorlar. Kosalı geçmek için hırsını alamıyor. O sıra duyumlara göre yine areabadaki biri onu kızdırmış. İyice köpüren Kosalı arabasındaki kosayı eline alıp başlamış arabadakilere saldırmaya. Arabadakiler kendilerini kosa darbelerine karşı korumaya çalışırken Çoşmak Ahmet atların dizginleri elinde olduğu için kendini koruyamamış. Gözü dönmüş kosalının salladığı kosanın darbelerine maruz kalmış. Kosa göğsüne saplanıyor. Feci şekilde kanlar içinde orada can veriyor. Henüz 40'na girmeden gencecik orada yaşamını yitiriyor. Geride üç tane yetim bırakarak. Kosalı denen kişi işlediği cinayetten hapis cezası alıyor. Kaç yıl hapiste kaldığını bilmiyorum. Yıllar sonra babam onu bana Stoykonun hanında göstermişti. İşte bu adam Çoşmak Ahmedin katili diye. Ne tesadüftür ki Çoşmak Ahmetin Kardeşi İskender de yıllar önce lök İsmailin kardeşi Kadir tarafından bıçaklanarak ölüyor. Çoşmak Ahmedin oğlu Ahmet 1930 doğumlu babasından 8 yaşında yetim kalıyor. Babası olmamasına rağmen orta okulunu bitirdikten sonra Şumnuda Nüvab öğretmen okulunu bitiriyor. 1949-50 yıllarında Karagözköy okulunda öğretmenlik yapıyor. 1951 yılında 21 yaşında köy muhtarı seçiliyor. 10 yıl muhtarlık yapıyor. Muhtarlık yaptığı yıllar en zor yıllardı o yıllarda kooperatiflerin kuruluşu. Toprakların devletleştirilmesi. Türk kadınlarının kıyafet reformu. Köyün elektirikleştirlmesi v.s gibi ciddi sorunların olduğu yıllar.1986 yılına kadar muhtalık yaptıktan sonra yine köy okulunda öğretmenlik yapmaya başlıyor. 1975 yılının aralık ayının ortasında Razgrad'tan köy dönüşünde otobüste kalp krizi geçirerek 45 yaşında çok genç yaşta bu dünyadan göçüp gidiyor. Oğul Çoşmak Ahmetin de ik çocuğu var Fehim 1951 doğumlu. Sofya spor akademisinden mezun. Şu an İstanbul Marmara üniversitesinde doçent olarak görev yapıyor. Aynı zamanda çok iyi antrenördür.Yetiştirdiği sporcu Nikolay Antonov isimli üç atlamada dünya şampiyonu olmuştu. Kız kardeşi Saadet 1953 doğumlu ana okul öğretmeni olarak 35 yıldan fazla görev yaparak emekli olmuştur.Aynı zamanda bir dönem Loznitsa belediye meclis başkanlığı göreviniyapmıştır. İstanbul, 20.03.2012 ./İbram Kunduracı/.

YAZI NO:21

CAMCI ALİŞ /ALİŞ MUSTAFA CAMCI/

Aliş Camcının Karagözköysitesinin yazı dizisinde mutlaka yer alması düşüncesinde olduğum için onun hakkında yazmaya karar verdim. 1939 yılında Karagözköyde İnekçi Ahmedin oğlu camcı Mustafanın üç çocuğundan ikincisi olarak dünyaya geldi. Aliş camcı lakabını da babasından alıyor. Dedesi İnekçi Ahmet köyün ilk esnaflarından bir tanesi. Oğlu Camcı Mustafa da ölünceye kadar köyün sayılan ve sevilen esnafı bakkalı idi.Rahmetli Mustafa dayı 1946 yılına kadar kendi bakkal dükanı olarak, o yıldan sonra devlet dükanı olarak çalıştırmaya devam ediyor. O yıllarda köy halkının kırılan camlarının çerçevelerini camladığı için halk arasında camcı lakabını oradan alıyor. Diğer yazılarımda belirtiğim gibi bizim Karagözköylüler lakap takmakta hiç fırsat kaçırmazlar. Ona da hemen camcı lakabını yapıştırmışlar. Böylece inekçiler lakabından camcılar lakabına döndüler. Öyle de devam ediyor. Büyük oğlu Sabri Camcı 1936 doğumlu 1991 İstanbulda vefat edene kadar herkes onu camcı Sabri diye biliyordu. Onun oğlu Basri 1955 doğumlu o da aynı lakabı taşıyor. Camcı Alişin oğlu Ahmette aynı lakabı taşıyor.Böylece camcı lakabı nesilden nesile devam edip gidiyor. İlk önce babaları Camcı Mustafa hakkında birkaç cümle yazmak istiyorum. 1914 doğumlu az önce de belirtiğim gibi hayatı boyunca köyün bakkalı ve camcısı olarak biliniyor. Kendisini gayet iyi hatırlıyorum. Çocukluğumuzun en fakir yıllarında onun dükanından alış veriş yapıyorduk. Dükanına mal geldikten sonra ona yardım ediyorduk malların içeriye taşınmasında, o da bize karşılığında şeker ve goflet veriyordu. O kıtlık 1950'li yıllarda o kadar mutlu oluyorduk ki ifade edilmnesi bile zor. Ailece kendileri ile hem sıkı bir dostluğumuz ve ayrıca akraba bağlarımız mevcuttu. Bu dostluk çocukları ve torunları ile de aynı tazelikte sürüyor. Mustafa dayı henüz elli yaşına gelmeden 1963 yılında vefat etti. Ben dükanın devlete ait olduğu yıllara erdim. Bakkal dükanında Sabri ve Aliş te çalışıyorlardı. Ücretsiz babalarına yardımcı olarak çalışıyorlardı. Mustafa camcının erken ölümünün nedeni genç yaşlarda 1944 öncesi faşist hükümetinin candarması tarafından çok dayak yemesi. Onun gibi daha başkaları da yediği dayak yüzünden genç yaşta vefat ettiler. Onun 1963 yılında vefat etiği zaman 30-40 gün arayla Kara Hasan oğlu Mustafa ve Partel Efraim vefat ettiler. Onlar daha da gençtiler. Şimdi gelelim Camcı Alişe, benden 7 yaş büyük olmasına rağmen 1950'li yıllardan beri çok yakın dostumdur. Çocukluk ve okul yılları Abim Ahmet ve amuca oğlu Recep abimle hep beraber idiler. Ya onlarda ya bizde. Orta okulu da hep beraber bitirdiler. Camcı Aliş orta okulda sınıf birincisi idi. 1953 yılında orta okuldan mezun olduktan sonra, Razgrad Pedagoji ilk okul öğretmeni okuluna devam ettiler. Köyden okula Camcı Aliş, Recep abim, Kamil, Çelik Mahmut ve Sivrinin azır oğlu Nasuf hep beraber gittiler. Camcı Alişin ve Recep abimin okulda notları çok iyi olmasına rağmen ilk yılını bitirmeden okulu terk ettiler. Onlardan notları çok çok zayıf olan bazı arkadaşları okulu bitirip yıllarca öğretmenlik yaptılar. Kimi vefat edinceye kimi emekli oluncaya kadar. Aliş askerliğini çavuş olarak yaptı. Askerlik görevini tamamladıktan sonra elektirik teknisiyeni kurslarına yazıldı ve başarı ile bitirdi. Köylere de tam o yıllarda elektirik yeni gelmişti 1950'lilerin sonu ve 1960'lı yılların başı idi. Tam elektirikçilere ihtiyaç duyulduğu yıllardı. Emekli oluncaya kadar Gorotsvet kooperatifinde elektirikçi olarak çalıştı Gorotsve/tÜtükler/,Karagözköy,Duran köy ve Taşçı köyde o yıllarda yapılan bütün kooperatif binalarının, damların /fermaların/ elektirik tesisataları hepsi onun emeğidir. Bu dört köyün içinde bulunan her elektirik direğine mutlaka çıkmıştır. En az her birine 10 defa. Bu işin yazı kışı,karı yagmuru, rüzgarı yoktur. Çok zor bir iştir.Ben akerliğimi 2 yıl elektirik gerilim hatları ve teleferik /vıjeni linii/ inşasında çalıştım. Zor olduğunu oradan biliyorum. 1967 yılı eylül ayında askerden döndüm. Benim dönüşümden 2/3 gün önce Camcı Aliş ve yakın dostu rahmetli Gözlü Zekerie Samuil köyü yakınlarında gece saatlerinde büyük bir motosiklet kazası geçiriyorlar. Zekerie hafif şekilde yaralanıyor. Fakat Aliş çok ağır yaralanıyor. Kırılmadığı kemiği kalmıyor. 3 aydan fazla Razgrat hastanesi ortopedi bölümünde askılarda asılı olarak tedavi gördü. Onu ilk ziyaret edenler eski salığına döneceğine hiç inanmadılar. Güçlü ve genç olduğu için ayağa kalkmaya ve eski haline kavuşmayı başardı.Az önce de söylemiştim 11 eylül 1967 yılı askerden döndüğümü. Kooperatiflerde /TKZS/ tam iş mevsimi olduğu için işler çok yoğundu. 4 köyün makinaları, hayvan fermaları v.s.hepsi elektirikle çalışan vasıtalar.Elektiriçi olamadan mümkün değil. O yıllarda elektirikçiler parmakla sayılıyordu. Ben bitirdiğim teknik lisesinde elektirik okuduğum , askerde de bu işi yaptığım için beni askerden gelir gelmez Alişin yerine çağırdılar.13 eylülde işe başladım. Daha askerlik yorgunluğumu bile gidermemiştim. Bu çok sorumlu ve tehlikeli işi camcı Alişle çok yakın dost olduğum için kabul ettim. 4 ay bu işi yptım aynı zaman içinde kasım ayında evlendim, düğün yaptım. Düğünümün ertesi gün işe gittim. Bu fedakarlığı onun hatırı ve dostum olduğu için yaptım. Kış aylarında elektirik direğine nasıl çıkıldığını çok iyi bilirim, her babayiğit için iş değil. Bana bu 4 ay o kadar zor geldi ki Aliş aga 40 yıl bu işi nasıl yaptı adını siz koyun. Elektirikçilik işini hep merakla ve büyük bir profesionelikle yaptı. Ben çok elektirikçi tanırım ama onun gibi işini itinalı yapan görmedim. Hep beraber çok evlere elektirik tesisatı döşedik. Onun yaptığı tesisatlara ben 100 yıl garanti veririm. Onun yaptığı tesisatlar çok nesiller öldürür. Sanayi elkektiriğinde de onun üstüne elektirikçiye rastlamadım. 2011 yılı mayıs ayında Karagözköyde idim. Kendisini Ziyaret ettim,bol bol sohbet ettik. O çok ta iyi muhabbet eder. Eskiden de çok muhabetlerimiz olmuştur çoğu masa muhabeti. Muhabbet esnasında kendini dinlettirir. Ziyaretim esnasında kendisini gayet sağlıklı gördüm fakat bacaklarından zoru vardı. Baston kullanıyordu. Kendisine neden şikayetçi olduğunu sordum. Dedi ki sağdıç/biri birimize yıllardır öyle hitap ediyoruz/. Şu elektirik direklerini görüyormusun. Az önce de dediğim gibi o da aynısını söyledi: bu 4 köyün her elektirik direğine en az 10 defa çıkmışımdır,şimdi onları çekiyorum dedi.Camcı Aliş te diğer Karagözköylüler gibi 1989 yılında Türkiyeye göç etti. 1990 yılında geri döndü. Oğlu Ahmet 1992 yılında Kanada'ya gitti Birkaç yıl sonra ailesini de oraya çekti. Ahmet te baba mesleğini yapıyor. Kanada'da şu an aile durumu gayet iyi evini barkını yaptı çocuklarını okuttu. Çok mutlu bir ailesi var. Kendileri ile internet saesinde ara sıra görüşüyoruz. Babası ve annesi Zayde teyze eylül 2009 yılı Bulgaristana dönüşüne kadar 10 yıla yakın Kanada'da Ahmetin yanında kaldılar. Şimdi ise Karagözköyde Yaşlılık yıllarını mutlu bir şekilde geçirmeye çalışıyorlar. Eylül 2009 yılında onların döndüğü gün tesadüfen ben de Karagözköyde idim ve onların dönüşünden birkaç saat sonra Zayde teyze ile fotograflarını çekmiştim ve internette Karagözköy VEB sitesinde yayınlamıştım.Yazıma son verirken Aliş agama ve Zayde teyzeme sağlıklı uzun yıllar, Kanada'da oğlu Ahmet camcıya ve ailesine mutlulklar dilerim. 01.02.2012. İstanbul. (İbramKunduracı)

YAZI NO: 20

REMZİ DELİORMAN

Remzi Deliormanı doduğu gündenberi tanıyorum. 1952 yılında Karagözköyde dünyaya geldi. Ailesi hem akrabam hemde kapı komşusu idiler. Remzi bu dünyadan göç edinceye kadar çok samimi dostumdu. Ben ondan 6 yaş büyük olduğum için, daha çocuk yıllarında benden bazı şeyleri sorup soruşturup öğrenmeye çalışıyordu. Zeki olduğu daha o zamanlar belli idi. İlk ve orta okulu köyümüzde sınıf birinciliği ile bitirdikten sonra tahsilini Razgradın zamanın en prestijli lisesi orasının tabiri ile /Pırva Gimnaziya/'da devam etti ve çok başarı ile mezun oldu. Remzinin bazı sınıf arkadaşlarını çok yakından tanıyorum. Ondan çok daha zayıf talebe olmalarına rağmen üniversite bitirdiler. Ailesi onu nedeni ne olduğunu bilmediğim için belirtemiyorum ne için daha fazla okumasını sağlamadılar. Her halde o zamanlar aile durumu müsaade etmiyordu. Daha sonra tahsilini yüksek okul derecesinde kimya okuyarak tamamladı.. Hatta APK Loznitsa'da kimyager Labaratuvar sorumlusu olarak görev yaptı. Remzi zeki olduğu gibi çok atletik bir vücuta sahipti. Devamlı spor yapıyordu. Futbolu ve koşmayı çok seviyordu. Şimdi tam hatırlamıyorum yıl ya 1973 ya da 1974 idi Gorotsvet köyünde çalıştığım belediyeye geldi ve bana Karagözköyde bir futbol takımı kuralım dedi. Fakat Futbol takımı kurmakiçin epey para lazımdı. Ben Belediya başkanını ve Razgrad bölge belediye bütçe kurumunu o zamanın parası 1500 leva para sağlamaları için ikna ettim. Bu olaydan Remzi ile benden başka Karagözköde kimsenin haberi yoktu. Ben parayı bankadan çektikten sonra yine Remzi ile benim kullandığım resmi sepetli motosikletle doğru Razgradın Spor mağzasına gittik ve bir spor takımına ne lazımsa her şeyin en iyi kalitelisini satın aldık. Aldığımız ekip bazı köylerin eskiden oluşmuş takımlarında bile yoktu. Ekipi aldıktan sonra Remzi futbol oynayacak bütün gençleri organize etti ve kısa bir zamanda köyler arası müsabakalara katılmayı başardık. Maçlara gidiş geliş,hakem ve diğer masrafları da belediye tarafından karşılanmasını sağladım. Remzi hem oynuyordu hemde oyuncu arkadaşlarına antreman yaptırıyordu. Kendisi çok güçlü ve 90 dakika hiç usanmadan koşabiliyordu. Müsabakalarda çok sayıda gollere imza atmıştı. Hiç unutmam köyde bir maç esnasında köşe vuruşundan GOL atmıştı. Çok yetenekli usanmak bilmeyen bir oyunculuğu vardı. Remzi başka şartlarda yetişmiş ve şansı yardım etmiş olsaydı mutlaka birinci liglerde yıldız ouncularla omuz omuza futbol oynayabilirdi. Birinci lig gruplarda oynama kapasitesi onda her yönden mevcuttu.O zamanki köydeki futbol takımı iki sezon oynadıktan sonra oyuncular arasında anlaşamazlık çıktı ve böylece çok merakla kurduğumuz takım yok olup gitti. Remzi bu olaya çok üzüldü fakat elimizden bir şey gelmiyordu.Sporculuktan başka Remzi çok iyi bir ressamdı. Aynı zamanda atlara karşı çok büyük düşkünlüğü vardı. Evinde at bakıyordu. At arabası ile köy ormanlarında çok seyahatlarımız olmuştur gençlik yıllarında. Benim sinemaya büyük düşkünlüğüm olduğu için ona da sinemayı sevdirmeyi başarmıştım. Kendisi yakışıklı ve atlara düşkünlüğü olduğu için onu ünlü Fransız aktörü ALEN DELONA ve Türk sinemasının en ünlü aktörlerinden CÜNEYT ARKINA benzetiyordum. Bu da onu çok hoşuna gidiyordu. Bu iki aktöre adeta tapmıştı. Onlar hakında her şeyi öğrenmesi için ona her şeyi sağlamıştım. Sinema hakında çok zengin literatüre sahiptim. Geceleri sinemacılık yaptığım için hemen hemen her akşam benimle beraber sinema seyrediyordu. Onu tamamen sinemaya alıştırmıştım. Her hafta Razgrada beraber sinema seyretmeye gidiyorduk. Fransız filmlerine hele de Alen Delon oynuyorsa onlara bayılıyordu. Çok iyi genel kültüre sahipti ve çok mantıklı konuşuyordu. Köy muhabetlerinde Remzi konuşurken bazıları kıskandıkları için onu küçümsemeye çalışıyorlardı. Ben her zaman onun arkasında ve onu küçümsemelerine asla müsaade etmiyodum. Her zaman onu müdafa ediyordum, çünkü remzi her konuştuğunda haklıydı. Bunuda bilgisine ve zekisine borçluydu. 1989 yılı büyük göç olayına kadar çok beraberliğimiz dostluğumuz oldu. Bana hiç kimsenin bilmediği sırlarını paylaşmıştır. Remzi az önce yazdığım gibi uzun yıllar APK Loznitsa'da kimyager gibi son zamanlarda 1989 öncesi sigrotacı/DZİ/ 'de çalışmıştı. Büyük göç ile Türkiyeye geldikten sonra Remzi Karagözköylülerden ayrı Büyük çekmece'ye yerleşmişti. 1989 yılndan sonra onunla 3 yıl sonra 1992 yılı ağustos ayında Kağıthane'de bir toplu konut toplantısında buluştuk. Biri birimizi özlemiştik. İkimizde yaya yürümeyi sevdiğimiz için Kağıthaneden Eminönüne kadar yürüyerek konuşarak geldik. Tam saat 12.00'de Eminönüne erdik hava çok sıcak olduğu için 4 kutu soğuk bira aldı. Yolda bana İstanbul deftedarlığında bir profesör-ressam arkadaşı ile tanıştıracağını söyledi. Saat 12.00 paydos olduğu için deftedarlığın bahçesine ağaçların gölgesine oturduk az önce aldığı soğuk kutu biraları içtik. Saat 13.30'da beni Profesörle ofisinde tanıştırdı. Yaklaşık bir saat kaldık orada ve Firuzköye döndük. Döndükten sonra şimdi hatırlamıyorum hangi bakkaldı orada da birer ikişer bira içtik. Şimdi bana soracaksınız bu biralara ne gerek var içtiğiniz için diye. Bence gerek var Remziyi son yıllarında tanıyanlar için. !994/95 yıllarından sonra Remzi düştüğü ortam sayesinde çok değişti. Bazı aşırı dinci tarikatlarla çok içli dışlı oldu ve zamanla o aydın felsefesi tam bir gayet aşırı bir dinci felsefesine dönüştü. Çok zeki olduğu için, cahil aşırı dincilere kendisini dinletmeyi başardı. Kendisini bir cemat vaizi kadar yetiştirmişti.Tamamen aşırı diğine verdi kendisini.. Muhabetleri hep din üzerinden oluyordu. Her karşılaştığımız zaman ona kızıyordum, yakın dostum olduğu için onu bu yoldan vazgeçmesini istiyordum. Ona eski yılları, eski hatıralarımızı anımsatıyordum. Fakat nafile geri adım yoktu. Bana hep sen dinen çok cahilsin diyordu. Ben de din cahiliğimi kabul ediyordum. Benim dindar insanlara saygım büyüktür, fakat aşırı dinciliğe karşıyım. Ben ilim ve bilgiden yanayım. Remzi dönmesi mümkün olmayacak kadar aşırı dinciliğe vermişti kendini. Yıllar önce diabet hastalığına tutuldu. Hastalığı ilerledikçe gözleri görmez hale gelmişti. Benim kanatime göre Remzi sosyal hayatını diğer insanlar gibi eskideki olduğu gibi sürdürmüş olsaydı muhakkak bu hasatalığa yakalanmazdı. Kendisi çok güçlü ve atletik bir vücut yapısına sahipti. Gözlerinin çok az görmesine rağmen halen resim çiziyordu. Büyük çekmece Tepekente'ki evi de Bulgaristandaki evi de kendi çizdiği resimlerle süslüdür. Ben Bulgaristandaki Bahçe duvarına çizdiği devasa resmi veb sitesinde ve facebook'ta yayınlamıştım. Hasta olmasına rağmen son nefesine kadar hep resim çizmeyi bırakmadı. Remzi oğlu Mehmet Deliormanlı'yı da kendi gibi spora ve futbola alıştırmıştı. Mehmet uzun yıllardır Türkiyenin A be B gruplarında aktif olarak Futbol karierini sürdürüyor. Kendisini Türkiyenin futbolseverleri çok iyi tanırlar. Bende Mehmetle babası Remzi Deliormanlı çok samimi dostum olduğu için gurur duyuyorum. 27 ekim 2011 günü yakın dostum Remzi kardeşimin ölüm haberini duyunca çok üzüldüm fakat yapacağım hiçbir şey yoktu onu daimi yolculuğuna uğurlamaktan başka. Canım dostum son mekanında rahat uyu!... Canın dostun İbram Kunduracı, 11. 11. 2011. İstanbul. Bu yazımı sana bir vefa borcu olarak, özelikle bu tarihte yazdım çünkü böyle tarihler ancak yüz yılda bir denk geliyor.........

YAZI NO: 19

KARAGÖZKÖYLÜ İBRAHİMMUSTAFOF RAİMOF(SARACI)MİNORUN-un HAYAT HİKAYESİ

Bu yazıyı yakın dostum, arkadaşım İbrahime adıyorum, çünkü bu yazıyı haketiğine inanıyorum.1947 yılında fakir bir ailede dünyaya geliyor. Çok küçük yaşta babasını kaybediyor. Dedesinin ölümüne kadar onun yanında kalıyor. İlk ve orta okul yıllarımız hep beraber geçti.Kendisinden bir yıl ilerideydim.İbrahim çok zorluklara rağmen orta okulu başarı ile bitirdi. Kendi sınıfında en başarılı öğrencilerden birisi idi. Ne yazık ki fakirlik ve yoksulluk yüzünden tahsilini iyi ve prestijli okullarda devam edemedi. Mecburiyetten 2 yıllık yatılı inşat ve kuruculuk okulunda okumak zorunda kaldı. Askerliğini yaptıktan sonra birkaç yıl devlet inşaatlarında demir ustası(armaturist) gibi çalıştı. İnşaat demiri döşemesinde çok yetenekli bir ustadır. Başka demircilerin güvenemediği inşatların en zor demir döşemelerini yapmıştır. Varna-nın meşhur spor salonunun önündeki büyük çıkıntının (kozarke)-nin demirinin döşemesini ondan başka hiç kimse cesaret edemedi. Çıkıntının kalıbını sökünceye kadar orada herkes merakla beklemiş çıkıntı acaba düşecek mi diye. 40 yıldır hala yerinde duruyor.Varnaya her ziyaretimde spor salonunun önünden geçerken mutlaka bir göz atıyorum spor salonuna. Çünkü bu salonun inşatında çok yakın dostum İbrahimin çok emeği olduğunu bildiğim için. Bu işi yaptığı zaman ancak 22-23 yaşlarında idi. Bunun gibi daha çok örnekleri var. İnşat sektöründe Birkaç yıl çalıştıktan sonra şoför kurslarını bitirdi. E kategori ehliyetini aldıktan sonra 2-3 yıl otobüs şoförü gibi çalıştı. Daha sonra özeleştirmeler oluncaya kadar uzun yıllar Razgrad /DAP/ nakliye-taşımacılık şirketinde yük kamyonu sürücüsü gibi, o zamanki TOPLİVO /inşat ve yakıt malzemeleri şirketinde / köylere kömür, odun ve inşaat malzemeleri taşıdı. Uzun yıllar kömür taşıdığı için benim lakap takmakta eşi olmayan köylüm ona MİNOR lakapını yapıştırdı. Yaşlılar Minorun ne olduğunu çok iyi bilirler.Minor Bulgarca bir değim türkçesi Kömür madencisi anlamına geliyor. İbrahim dostumun çocukluğu da çok talihsizdi. Bu talihsizlik onun peşini hiç bırakmadı. Yıllar önce evlendikten sonra çok messut bir aile hayatı vardı. İki erkek çocuğu dünyaya geldi. İkinci oğlu Mustafa ne yazık ki özürlü idi. Çocuk yaşlarda Mustafanın özürlülüğü aileyi o kadar etkilemiyordu. Şimdi Mustafanın yaşı 35-e yakın. Her geçen gün daha da agresif oluyor. İbrahimin eşi Ayşe de 10 yıl önce kalp krizi geçirip hayatını kaybetti. Az önce de belirtiğim gibi talihsizlik arkadaşımın peşini bırakmıyor. Her şeye rağmen ayakta çocuklarının başında dim dik durmaya devam ediyor. İbrahim çok akıllı ve zeki. Genel kültürü gayet yüksek. Devamlı kitap ve gazete okuyan. Dünyada olup bitenleri en yakından takip eden bir dostum. Eğer İbrahim talihsizler peşini bırakmış ve başka şartlarda dünyaya gelmiş olsaydı, eminim ki çok daha başka olurdu. Karagözköyde onu herkes sever ve sayar. Kimsenin aleyhinde ve kötülüğünde asla değil.Ben de buradan kendisine sabır ve sağlıklı uzun ömürlerdilerim. Yakın dostun İbram Kunduracı /İstanbul/ 07.02.2011......

YAZI NO: 18

KARAGÖZKÖYLÜ OLMAYAN FAKAT KARAGÖZKÖYLE ÇOK YAKINDAN İLİŞKİLERİ OLAN ÇOK YAKIN DOSTLARIM VE ASKERLİK DÖNEMİNDEN HATIRALAR......

Sevgili köydeşlerim ve bu sitenin daimi ziyaretçileri ! Sitemiz yalnız Karagözköylüler tarafından izlenmiyor. Aynı zamanda çok sayıda başka kişiler tarafından da çok dikkatle izleniyor. Dünyanın dört bir tarafından, Amerika, Kanada, Rusya, Avrupanın çok ülkelerinden, sitedeki yazıları okuduktan sonra beni çok sayıda kişiler , SKYP, telefon veya SMS arayıp okuduklarını benimle paylaşıyorlar. Yazdığım anılarda tanıdıkları isimler çıkıyor. Benim 40-50 yıllık dostlarım, okul, asker, yıllarca hep beraber çalıştığım arkadaşlarım bu yazıları çok yakından takip ediyorlar. Benim dışarıdan çok yakın ve samimi okul, asker arkadaşlarım ve dostlarım var. Onun için onlar hakkında Birkaç satır yazıp hatırlarını saymak ve o eski sisli hatıralara dönüşmüş anıları yeniden tazelemek istiyorum. Geçenlerde 50 yıllık bir okul arkadaşım telefonla aradı. Kendisi 27 yıldır Amerikanın Arizona eyaletinde yaşıyor. 2 yıl önceye kadar 1970 yılından beri hiç görüşmemiştik. Çok yakın dostumun ismi Behti Müzekarof Feyziyef, Razgradın Rakovski(Zincirli kuyucuk) köyünden. Çok talihsiz ve ilginç bir hayat hikayesi var. 1970 yılının eylül ayında çok sevgili eşi Ayşe 'yi doğum esnasında henuz 20 yaşında iken kaybetti. İkinci evlendiği eşi ile 1973 yılında Türkiyeye göç etti. 10 yıla yakın Libya da çalıştı. Türkiyeye döndükten sonra 27 yıl önce Amerikaya yerleşti ve hala orada yaşamını sürdürüyor. Eşi Caroline Meksika asıllı, 20 yıla yakın çok güzel bir aile hayatları var. Okul yıllarında köyümüze çok defa gelmiştir. Akrabalarım ve bazı yakın dostlarım kendisini çok iyi tanırlar. Telefonla konuştuğumuzda bana sitedeki yazılarımın hepsini satır satır okuduğunu ve eski anıları yeniden hatırladığını ve ve çok duygulandığını ifade etti. Anılarda isimleri geçen bazı kişileri bizat tanıyor. Bu yazımda da hatırladığım bütün yakın dost ve arkadaşlarımdan bahsetmek istiyorum. Çoğunun ortak dostlukları var. Behti ile Rakovskiden diğer ortak dostrlarımdan Sabri İmzof hem okul hemde asker arkadaşım. O da köyümüze çok defa gelmiştir. Şu an hayatta olmayan Sabri çok iyi niyetli, cömert ve mert bir adamdı.Çok yakın dostumdu. Çok güzel anılarımız oldu. Onunla Sofyada özel bir birlikte askerlik yaptık. Bizim birlik sivil uzmanlarla beraber yüksek gerilim hatları, teleferikler, Havaalanı pisti aydınlatma tesislerinin v.s. İnşa ediyordu. 1965 yılının ekim ve kasım ayında Burgaz Sarafovo havaalanının pistinin aydınlatmasını yaptık. Aralık ayında ise Burgaz körfezinin hemen yanında Kapçu semtinde bir gerilim hattı döşemek için o semte yerleştik. 8-10 kişi idik. Bize yatıp kalkmak için eski kauboy filmlerinde olduğu gibi körfez kenarında yarı dağlık çayırlık içinde tek bir bina verdiler. Bina iki katlı, dışarıdan ikinci kata yüksek ağaç merdivenle çıkılıyordu. Biz ikinci kata yerleştik. Birinci katta ise başka bir askeri timden kazı işlerinde çalışan 10 -12 asker kalıyordu. Hepsi bulgar asıllı Rusçuk çingenelerinden ibaretti. Oradaki asker arkadaşlarım: Sabri İmzof, Sali Mahmudof -Rakovskiden (Zincirli kuyucuktan), Mehmet ve Rahmi Samuilden, Süleyman Nuriyef- Lovsko ( Şekereden), Mustafa Saliev – Gradina (Yerci köyden) hatırımda kalan bu arkadaşlarım ve başımızda İvan Koçev (çavuş) orasının deyimiyle mladşi serjant -Slivenden. Bizim özel timde askerlik yapan herkes 2 yıl siviller gibi Hiçbir askeri kuralara tabi tutulmadan o zamanın parası ile ayda 50 leva yemek parası ödeniyordu. Aynı zamanda çalıştığımız için de her ay iyi bir para ödüyorlardı. Bir sözle para sıkıntımız yoktu. İşten sonra, kontrole tabi tutulmadığımız için geceleri eğlenmek için sinemaya veya restoranlara gidiyorduk.Eğlencelere ekseriyetle Sabri ile aynı kafada olduğumuz için yalnız ikimiz çıkıyorduk. Diğer arkadaşlarımız fazla bize takılmıyorlardı. Bir akşam gece yarısı Burgazdan Sinemadan dönüyorduk Kaldığımız yer Burgaza 10-12 km bir mesafede, yolun yarıdan fazlasını yaya olarak geçmek zorundaydık. Körfez boyunda olduğu için yollar her zaman çok çamur oluyordu. Bize verilen binanın alt katında az önce de belirtiğim gibi çingene asıllı askerler kalıyordu. Onların başında ise bir genç Bulgar asıllı teğmen vardı. Teğmen binanın yanıbaşında küçük bir barakada kalıyordu. Aynı barakanın yanında küçük bir mutfakları bir de türk asıllı aşçıları vardı. Sayıları az da olsa bir askeri rejim mevcuttu. Bizim gibi serbest değildiler. Bizim gibi kafalarına göre hareket edemiyorlardı. Sivil gibi olduğumuzu kendi aralarında çekemiyorlardı. Az önce Burgazdan döndüğümüzü söylemiştim. Gece yarısı saat 00.00 idi. Sabri ile Binanın önüne geldiğimizde önümüzü kestiler. Binada elektirik olmadığı için her yer zifiri karanlıktı. Üstümüze geldiler ve saldırıya geçtiler. Sabri beni hemen uyardı: - Sen merdivene çık beni arkamdan destekle dedi. Ben onların hakından geleceğim dedi. Sabri nekadar mert o kadarda sporcu idi. Çok iy atlet ve boksördü. O onları oyalarken ben merdivenlere çıktım. Sabri merdivenleri arkasına aldı ve başladı onları dövmeye. Merdivenin ağaçtan verandası ve orada kırık bir ağaç sandalya vardı. Ben sandalya ile merdivene yan taraftan tırmanmaya çalışanların sırtına indiriyordum. Kavga 10-15 dakika sürdü. Sabri 10 tane çingeneyi yere piliç gibi serdi. Çingeneler pes edinceye kadar dövdü. Benim ona yalnızca desteğim oldu.Aynı filmlerde olduğu gibi bir dövüş sergiledi. Filmlerde dövüşler suni, burada ise hakiki bir dövüştü.O akşam onların komutanı izine çıkmış. Onlar da onun yokluğundan istifade edip bize saldırmışlar. Bizim ikinci katta kalan arkadaşlarımızdan hiçbiri çıkmadı. Korktular mı yoksa uyuyor olabilirlerdi, orasını bilmiyorum. O akşamdan sonra orada kaldığımız süre çingene askerlerle çok iyi dost olduk. Aralık ayında ben bir iş kazası geçirdim. 10 gün kadar Burgaz askeri hastanesinde kaldım.Hatırladığıma göre ayın 20 sinde bir hafta ev izini verdiler. Yeni yıla 1-2 gün kala döndükten sonra, diğer arkadaşlarım hepsi yeni yıl iznine gittiler. Ben binada 1 hafta boyunca yalnız başıma kaldım. Çingene askerlerden de 2 kişi cezalı oldukları için izine gidemediler. 15 gün önce kavga ettiklerimiz çingene askerlerin 2 tanesi ile onlar katında ,ben katımda fakat dedim ya dost olduk. Bu bir hafta içinde bana karşı hiç kötü davranmadılar.Sabriden yedikleri dayağı en azından benden çıkarabilirdiler. Bize para ödendiği için arada onlara yiyecek içecek ikram ediyorduk. Onlar çok fakirdiler ayda aldıkları para ,o zamanın parası ile 1.50 leva 3-4 kutu en ucuz sigara parası idi. Bizim aldığımız aylık ise 100 levadan fazla idi. O zamanın şartlarına göre gayet iyi bir para idi. Sabri ile beraber Sliven balkanındaki Balkanbas teleferik zincirinde çalıştık. Askerliğimizin ikinci yılı ise Pleven çimento fabrikasına 15 km'lik teleferiğini (vıjena liniya) A'dan Z'ye kadar montajını yaptık. Teleferik Kayalık semtinden Plevenin batı çıkışındaki çimento fabrikasına çimento için ham madde taşımak için kuruluyordu. Bu işte benim görevim malzemelerin deposunu tutmak, aynı zamanda plan proje üzerine Fransa ve İsviçreden gelen demir malzemeleri ve halatları, Pleven yük garından teslim alıp tam yerlerine götürmekti. Kontrolümde 2-3 yük kamyonu ve vinç vardı. Yazıhane ve depo Pleveneye 6 km uzaklıkta olan Brestovets köyünde idi. Köy Pleven Loveç yolunun tam üzerinde büyük temiz bulgar köyü idi. Yazıhane ve yatıp kalkmak için köyün ortasında bir ev kiraladık. O evde 1 yıl 3 kişi kaldık. Ben ve iki bulgar arkadaşım. Biri sekreter, diğeri inşat tekniği olarak görev yapıyordu. 1878 yılında Rus – Türk harbinin merkezi olan Plevne'de halk türkleri okadar sevmezlerdi. Brestovets köyü tam savaşların olduğu yerin merkezinde idi. O köyde türk sözçüğünü bile nefretle karşılıyorlardı.Orada 1yıl kaldığımız sürede köy halkı beni bulgar asıllı olarak bildi. Bulgar arkadaşlarım olayı çok iyi bildikleri için daha oraya geldiğimizde beni bulgar olarak takdim ettiler. Arkadaşlarla bulgar kızları ile sinema ve eylencelerde hep beraber olduk, fakat benim türk olduğumu Hiçbir zaman kızlara söylemediler.Plevne halkı bulgarcayı çok bozuk konuştukları için benim türk olduğumu hiç anlayamadılar. 15 km'lik teleferik rotasında 5 istasyon 40-50 demir direk vardı. Direklerin yüksekliği yerin durumuna göre değişiyordu. Kimi yerde 10. bazı yerlerde 25-30 metre yükseklikte direkler vardı. Direklerin beton temeline silinmez boya ile sıra enventer numaralarını ben kendi elimle yazdım. 1 yıl içinde o mesafeyi en az 100 defa yaya olarak geçmişimdir. Direklerin yüksekliğini yazmaya ne gerek vardı diyeceksiniz. O direklerin hepsine Sabri dostum tırmanmıştır. Halatların gerdirildikleri zaman Sabri halatlara yerde takılan ağır demir kelepçeleri iple tırmanıp onları serbest bırakırdı. Bu işi Sabri arkadaşımdan başka kimse yapamazdı. Zaten herkesin halt edeceği bir iş değildi. Bu yaptığı işin karşılığını ayda 250 levaya yakın maaş alıyordu. Az önce de belirtiğim gibi Sabri çok cömertti aldığı parayı bırakın her ay babası para gönderiyordu. Ailesinin durumu çok iyi idi. Aldığı maaşı ve babasının gönderdiği paraları arkadaşları ile yiyip içiyordu. Öyle birisi idi Sabri. Son görüşmemiz 1987 yılında oldu. 1985 yılı ad değişiminde polis tarafından tutuklandı. Razgrad polis merkezinde çok dayak yedi. O tutuklu kaldığı günleri ve gördüğü işkenceyi son görüşmemiz sırasında bana anlatığında dehşete düştüm. Onun anlattıkları her zaman bende saklı kalacak. 1989 yılında Türkiyeye göç ettikten sonra kısa bir süre sonra amansız bir hastalığa yenik düşüyor. Öldüğünü yıllar sonra öğrendim. Kendisini çok özledim ve rahmetle anıyorum. Sabrinin sayesinde onun çok yakın bir arkadaşı ile tanıştım yıllar önce, hep beraber ortak dostluklarımız oldu. Bu kişi aynı köyden Hüseyin Tepik'ti . O da Sabri gibi aynı nitelikleri taşıyan birisi. 1945 doğumlu uzun yıllar Rusya da çalıştı. Bekardı hiç evlenmedi. 1985 yılı ad değişimde Hüseyin de tutuklandı. Hüseyini tutuklandığını abeyi Hasan Tepikten öğrendim zaman, yıl 1986 ya da 1987 idi. Bir gün Razgrat'ta Lütfü Ahmedof 'la (Lütfü pehlivan) Drujba kahvehanesinde otururken yanımıza geldi. Kendisine Hüseyini sorduğumda 1985 olaylarından sonra tutuklandığını söyledi. Hakkında üzülerek uzun uzun sohbet ettik. Sabriden farkı, onu Belene kampına göndermişler. 1989 yılına kadar 4 yıl orada siyasi mahküm olarak kaldı. Hüseyinle son görüşmemiz Sabri ile1985 öncesi oldu. 1989 'da büyük göç sırasında Türkiyeye geldiğini duydum. Onunla da hiç karşılaşamadık. Hüseyin Tepik dostum o kadar mütevazi ve alçak gönüllü, fazla konuşmayan birisi idi. Konuşurken bile sıkılıyordu. Hiç anlamadım içeri nasıl aldıklarını. Ama o da Sabri gibi mertti. Hüseyin gibi cezaevinde olanlar için 1989 büyük bir şanstı. Devlet ilk olarak onları sınır dışı etti. Aksi takdirde Belenede çürüyüp bitecekti. Orasının tanıklarının deyimine göre domuzlara yem olacaktı. Hüseyin de Sabri gibi çok erken vefat etti. Ölümlerinin erken gelmesinin yorumunu size bırakıyorum. Behti, Sabri ve Hüseyin ortak dostlarımdı. Bu dostluk 45-50 yıla dayanan bir dostluktur. İkisi hayatta olmamalarına rağmen dostluğumuz biz onların yanına intikal edinceye kadar ebediyen kalacaktır. Rakovski (Zincirli kuyucuk) köyünden başka daha çok yakın dostlarım var. Onlardan bir tanesi Rıza Hakkıyev-1942 doğumlu. Razgrad bölge belediyesinde uzun yıllar 1989 yılına kadar bölgede belediyelerin kamu binalarının inşatından sorumlu idi. Karagözköyün Spor salonunun, Anaokulun, Çitaliştenin(okuma evi) yeni muhtarlık binasının kuruluşunda çok büyük katkıları olmuştur. 15-20 yıla yakın beraber bir çalışmamız oldu. Rıza dostum da alçak gönüllü çık iyi niyetli, yardımsever bir kişiydi. 1989 yılından beri hiç görüşme fırsatımız olmadı. Bildiğime göre Çerkezköyde ikamet ediyor. Rıza dostumu karagözköyden çok kişi tanır. Aynı köyden Sinemacı Nejdet, eski muhtar Pehlivanof, Feldşer Zühtü, Aliosman pehlivan, eski yol çavuşu Fethı, da iyi dostum du. Eski öğretmen Hasan Kirez, Yusuf Kirez de asker arkadaşım dı. Daha bir çok tanıdığım ve dostum var. Çerkezköyde oturan başka çok iyi dostum Doktor İsmet Hamdiyef (Başaran) -1947 var, Kendisi Trapişte'den(Çukurova) uzun yıllar Loznitsada doktorluk yaptı.Kargözköye sağlık hakkında çok faydası dokunmuştur. Diğer çok özlediğim 30 yıldan fazla bir zaman hiç görmediğim dostum okul arkadaşım Mehmet Ömerof Seferof Glocevo köyünden. Türkiyeye göç ettiğini biliyorumda nerede oturduğunu ,çok araştırmama göre izine ulaşamadım. Bu yazı sayesinde belkide kendisine ulaşabilirim. Yonkovolu (Yonuz abdal) köyünden uzun yıllar Razgrat'ta diş hekimliği yapan ve 1978 yılında Türkiyeye Gelen D-r. Hasan Kula da çok samimi dostumdu. Yıllar önce amansız bir hastalık yüzünden vefat ettiğini duydum. Kendisini rahmetle anıyorum. İş hayatımda edindiğim ve arkadaşlığımız 30-40 yıla dayanan çok yakın samimi dostlarım oldu. Dostluk ilşkilerimiz aynı tazeliği ile sürüyor. Fakat ne yazık ki sık görüşemiyoruz. İsimlerini anmadan geçemeceiğm bazı dostlarım. Silistre Vokil (Sungurlar) köyünden eski matematik öğretmeni, uzun yıllar belediye başkanlığı yapmış Şükrü Feradof ve eşi Mahtüme, aynı köyden , muhtarlık yapmış Abtulla ve eşi Ümügülsüm. Onlar da çok yakın aile dostlarımdı. Hala da öyle. Şükrü Feradof Çorluda, Abtulla ise İstanbul Yakupluda oturuyor. Çok samimi meslektaşlarım ve dostlarım da vardı. Onlardan bazıları: Yasenovets (Duştubak) köyünden Refik Tefikof - finansist, Glocevodan İzzet- finansist, Brestovene (Karağaç) köyünden Remzi- finansist, Ostrovo(Ada köyden) Sali Akbıykof- finansist, uzun yıllar Razgrad OF başkanı Ahmet Fevziyef, Todorovo (Üğüklü) köyünden veteriner doktoru Ahmet ve eşi doktor Fatma Hacı Mehmedoflar çok yakın dostlarım arasında idiler. Böyle bir çok daha samimi dostlarım var. İleride bu dostluk yazısını yazmaya devam edeceğim. Böylece bir defa daha anılarımı tazelemiş ölenleri de anmış oluyoruz. Sayın dostlarım bu yazıyı okuduktan sonra ortak dostlarınıza okumalarını tavsiye edin böylece bazı yıllarca hiç görmediğim dostlarıma ulaşmış olurum.Saygılar. 03.02. 2011 İbram Kunduracı /İstanbul/....

YAZI NO:17

1950'li YILLARI ÇOCUKLUĞUMDAN BİR ANIM !

Yıl 1957 yazın ortası orak sonu. İlk okul 4'ü bitirdikten sonra yaz tatilinde, komşum yakın dostum ve 1'den, 7'ye kadar okul arkadaşım İbrahim Kerimof'la (Marinof) tatil günlerimizi hep beraber oynayarak geçiriyorduk. O zaman sokaklarda oynamıyorduk, çünkü bütün yaz büyükbaş hayvan otlatmakta, anızlarda tarla aralarında oynuyorduk. Hayvanları daha çok yeni orak biçilmiş anızlarda otlatıyorduk, çünkü yeni biçilmiş tarlada yere düşen buday başakları ile hayvanlar daha iyi karınlarını doyuruyordu. TKZS (Kooperatifin) kuruluşunun ikinci yılıydı. Orakla biçilen budaylar demet yapılıp, belli yerlere yığılıp harman makineleri ile dövülüyordu. Harman yerleri Keklikte ve eski Boğa damının daha sonra köy fırını olan yerlerde kuruluyordu. Bir akşam üzeri İbrahimle hayvan otlatmaktan eve dönerken, yeni sürülmüş Karşı dediğimiz yerde tam koca çeşme karşısında anız tarlasının başına çok miktarda o zamana kadar hiç görmediğimiz suni gübre dökmüşlerdi. Daha sonra herkesin bildiği şeker şeklinde (Amonieva selitre) isminde bir nevi gübre. Bu gübrenin bir özelliği de hava ne kadar sıcak olursa olsun belli bir serinlikte durması. Büyük gübre öbeğinin yanından geçerken ürke ürke kenarlara dökülmüş gübrenin üzerine yalınayaklarımızla basmaya başladık. Hava sıcak olduğu için gübrenin ayaklarımıza verdiği serinlik hoşumuza gitti. Hoşumuza gittiği için daha ileri derin yerlere basmaya başladık diz kapaklarına kadar içeri girdik. İlk önce bir şey hissetmedik fakat daha sonra bacaklarımız hafif hafif acımaya ve yanmaya başladı. Anızda her çocuk gibi yalınayak gezerken bacaklarımız çizikler içinde idi. Bu çizik yerler gübreyi yiyince başladılar hörül hörül yanmaya. Hemen koca çeşmenin o soğuk suyuna bacaklarımızı daldırdık acıların dineceği kanısıyla, oysa çizikler daha çok yanmaya başladılar. Benim yaştakiler çok iyi bilirler anızda çizilen bacaklara suyu deydirdikten sonra nasıl yandığını. Buna bir de gübrenin kimyevi maddesinin de etkisini ekledikten sonra siz düşünün sonunu. Acılarımız ikiye katlandı. Sek topal eve toplandık fakat her yer bize dar geliyordu. Başımıza gelen olayı hiç kimseye söyleme cesareti bulamıyorduk. Söylersek, birde üste dayak vardı. Arkadaşım İbrahimin işi daha zordu, çünkü babası rahmetli Mehmet aga onu çok gaddarca döverdi bir yaramazlık yaptıktan sonra. Ben daha şanslı idim, çünkü amucamla yaşadığım için beni amucamın dövmesi gerekirdi. O da beni öyle kolay kolay dövmezdi. Ben Hiçbir zaman eve zarar getirecek bir yaramazlık yapmazdım. Bu yaptığımız da zaten yaramazlık falan değildi, cahillikti. Cezasını da canımızın acısıyla fazla fazla ödemiştik. O zamanlar köyde ne salık ocağı ne de bir hekim vardı. Acımıcı derdimizi anlatacak hiç kimse yoktu. Her şeyi kendi başımıza halletmemiz gerekiyordu. Karanlık iyice basmıştı. Akşam yemeğini yedikten sonra, derdimize çare aramak için İbrahimle sokakta buluştuk. Acılar içinde kara kara düşünmeye başladık. Aklımıza harman makinesi geldi. Mkineyi yağlamak için yanlarında sandık içinde makine yağsı (GRES) bulunduruyorlardı. İnsanlar arasında gres yağsına VAZELİN diyorlardı hiçbir faydası olmadığı halde o zamanın cahil insanları yara ilacı olarak kullanıyorlardı. Hemen Boğa damının yanına kurulmuş harman yerine gittik. Daha önceleri de görmüştük gres yağının nerede olduğunu, başka defa da eve ilaç deye saklı olarak aldığımız olmuştu. Yağı toz almasın diye harman yerinden 50 mt uzaklıkta bir yere bırakıp üzerine bir şeyler örtüyorlardı. Oradan yağ almak ta zor bir işti çünkü makinenin sorumlusu yakalarsa yiyeceğimiz dayağın hesabı yok. Makine sorumlusu da Gorotsvet köyünden Mızıka dedikleri bir bulgardı adı Bay Miti. Yıllar sonra okul bitirdikten sonra Bay Miti Mızıka ile beraber çalışma fırsatım oldu. Bay Mızıkaya yakalanmadan gres çalma işini İbrahim yapacaktı. Benden daha ufak ve kısa boylu olduğu için bu işi yapmaya daha uygundu.Ben ise gözeteceiğim.Yanımızda götürdüğümüz tahta parçasını daldırdı gres sandığına ve kopara bildiği kadar gres yağınla oradan uzaklaştık. Gece karanlığında sapa bir yerde başladık kendi kendimizi tedavi etmeye. Bacaklarımızdaki yanan çatlakları iyice yağladık. İlk önce heycandan her halde bir şey anlamadık. Fakat 5-10 dakika geçtikten sonra bacaklarımızdaki acı kat kat artı. Acı içinde sek seke evlerimize toplandık. O saaten sonra İbrahimin ne yaptığını bilmiyorum ama ben sabaha kadar hava çok sıcak olduğu için bir köşede ofuldana sızlana sabahladım. Derdimizi kimseye söylemeden yine hayvan gütmeye devam. Acılarımız günlerce sürdü. Bacaklarımızda ciddi yaralar oluştu. Yaralarımız günlerin geçmesiyle kendiliğinden düzeldiler. Bu olayı ne bizim ne de İbrahimin evinde kimsenin haberi olmadan geçirdik. Ben 65'i buldum. Arkadaşım ve yakın dostum 2002 yılının başında 56 yaşında bu dünyadan göç edip gitti. İbrahimle çocukluğumuzda geçirdiğimiz anılar o kadar çok ki yazmakla bitmez. Bu vesile ile kendisini bir defa daha anmış olup rahmet diliyorum. Şimdi bu olay da nereden aklınıza geldi de yazdınız diyeceksiniz ?Geçenlerde doktora gittim, orada tam o zamanki benim yaşlarda bir çocuk gördüm. Bacaklarında ufak tefek sivilceler çıkmış, gevezelenip duruyordu. Onu gördükten sonra aklıma yazdığım bu hikaye geldi. Onun sivilceleri bizim kilerinin yanında denizde damla kalıyordu. Okuduğunuz bu hikayeyi yazmaya karar verdim.Saygılar. 02.02.2011. İbram Kunduracı /İstanbul/..

YAZI NO: 16

KARAGOZKÖY ESMER VATANDAŞLARIN ÖYKÜSÜ !...

Karagözköy kurulduktan sonra Esmer vatandaşların (çingenelerin) köye ne vakit yerleştikleri için hiçbir belge ve bilgi mevcut değil.Yıllar önce köyümüzün yaşlılarından onların hakkında bazı şeyler dinlemiştim. Fakat genç yaşlarda olduğum için fazla ilgilenmemiştim. Hatırımda kaldığına göre büyük ihtimalle 19'cu asırın sonlarında ya da 20'ci asırın başında. Köye ilk gelenler komşu Soğucak ve Gökçe suyu köylerinden. İlk gelenler arasında Süleyman usta, Hasan Akifin dedeleri Hasan, Kofi Yusuf ve Hasan Curcunun babaları, Nazifin babası Hüseyin, Hacı ustanın sülalesi, Kara İsmailin sülaleri. Bu vatandaşların daha köye lk ayak bastıklarından sonra köy halkı ile iyi bir uyum sağlamışlardır, 1960 yıllarına kadar çok fakir oldukları için köylünün yardımlarıyla ayakta kalabilmişlerdir. Özelikle karıları köy evlerinde yardımcı olarak, kimileri düğün derneklerde köy evlerini gezerek düğün sahibi adına davet etme işini yapıyorlardı. Köyde onlara( okurcu )diyorlardı. Bu işleri Kambur Ayşe,papa Hüseyinin annesi, Kofi Yusufun Karısı Ayşe abla, Kısa Hanife, ev ev gezip Düğün evinin hazırladığı süslü ekmek dilimlerini davetiye olarak dağıtıyorlardı. Bizde çocukken bu ekmek dilimlerine bayılıyorduk. Bu yaptığı işin karşılığı olarak her ziyaret ettiği evden hediye olarak bir tas un alıyorlardı. Aldıkları unu sırtında taşıdıkları heybenin içine koyuyorlardı. Böylece evin ekmeğini sağlamış oluyorlardı. İsmail ustanın karısı Hava nine ise köy düğün ve derneklerinin yemeklerini yapıyordu. Söylemlere göre çok güzel düğün yemekleri hazırlıyormuş. Hava nineyi hayal olarak hatırlıyorum. Hacı usta ise demircilik ve nalbantçılık yapıyordu. Rahmetli Kumanist İbrahim demirci ustası olduğu için Hacı ustaya baba diye hitap ediyordu. Çünkü gençliğinde Hacıdan demirciliğin bazı inceliklerini öğrenmiş. Kumanist Çingenece'yi ana dili gibi konuşuyordu. Köyde çingenece'yi ana dili gibi konuşan bir de Pehlivan Hüseyin di. Şampiyon Hüseyin Pehlivan değil, Pelvan Ahmedin babası. Köyde çingenece bilen başkası yoktu, çünkü onlar türkçe konuşuyorlardı. Yaşlı olanları kendi arasında çingenece konuşuyordular. Genç nesiller çingeneceyi bilmezlerdi. 1960'lı yıllardan sonra erkekler hatta kenç kadınlar devlet işlerinde çalışmaya başladılar. Genellikle zor işlerde çalışıyordular. Bizim köyden 10-15 kişilik bir grup uzun yıllar Yer altı telefon kablolarının kanal kazı işlerinde çalıştılar. Bu süre içinde çoğu yeni evlerini inşa ettiler. Köy halkından yaşam tarzında hiçbir farkı kalmadı. Çocuklarını da okumak için liselere göndermeğe başladılar. Onlar köyümüzün değişmez bir renkli tarafı idiler. Çocuklarına çok şatafatlı düğün yapma gayreti içnde. Her kes durumuna göre komşusundan daha üstün bir düğün şenliği yapma çabasında idiler. Düğün şenliklerine hep anılmış müzisyenleri tutuyorlardı. Uzun yıllar köye Deliormanın anılmış gırnatacısı Çukur köylü /Yasenkovo/ KUŞ geliyordu. O yaşlandıktan sonra Tolbuhin sancağı Orlak köyünden Kandıralı gelmeye başladı. Bu köylerde yoğunlukla esmer vatandaşlar yaşadığı için çok ta müzik grupları vardı. Hepsi bir rekabet içinde idiler. Düğün şenlikleri bir iki gün sürüyordu. Düğünler çok eğlenceli olduğu için bütün köy halkı katılıyordu. Türk düğünlerinden daha kalabalık oluyordu. Çok iyi de takıları oluyordu. Takıda varını yokunu döküyorlardı. Düğün sahibinin yakınları adeta biri birileriye yarış yapıyorlardı. Biri diğerinden daha fazla para taktıysa, bir önceki üste çıkmak için pişmanlık parası takıyordu. Bu böyle sürüyordu. Bir nevi açık artırımla satış gibi. Çok ta hoş ve eğlenceli oluyordu. Düğünler genellikle ELEBAŞISI yönetiyordu. Onun dediği oluyordu. Ona düğün sahibi bile karışamıyordu. Kuralları çok netti. Müzisyenlerden eğer istek bir türkü isteniyorsa, buna mutlaka elebaşı karar veriyordu. Takı işini de o yönetiyordu. Dışardan gelen misafirleri de evlere o paylaştırıyordu.Bir sözle düğünle ilgili her şey ondan soruluyordu Asla onun yerine kimse karar veremiyordu. Uzun yıllar elebaşı görevini rahmetli DRENÇOĞLU HASAN aga yaptı. Hasan aga iri yarı yakışıklı,iyi niyetli, çok şık ve temiz giyiniyordu.Bu yüzden de kendisine Drençoğlu lakabını takmış benim lakap takmada usta köylüm. Bu lakap işini başka yazılarımda yazdığım için bu konuda yazmıyacağım. Drençolu bizim köyde yaşamış okumuş zamanına göre entelektüel birisi olduğu için hasan agaya onun soyadını layik görmüşler. Hasan aga ölünceye kadar bu lakabı taşıdı. Kendisi 1927 doğumlu ve kardeşleri Sabri aga ile Köse. Her üçü ile de çok samimi dostluğum vardı. Hasan agaya Drençolu lakabıyla en yakın dostları hitab ediyordu. Ben de ona öyle hitab ederdim. Bulgar soyaadı olduğu için o kadar hoşuna gitmezdi. Ölümünden birkaçyıl önce ağır bir hastalığa yakalandı. Uzun süre yatalak kaldı. O hastalığa yakalandıktan sonra elebaşı görevini Hüseyin Papa aldı. O da bu işi 1992 yılına kadar sürdürdü ondan sonra malum. Sistemin değişiminden sonra herşey alt üst oldu. Az önce de yazdığım gibi düğünler adeta bir bayram havasında oluyordu. Büyük ziyafetler çekiliyordu her köy düğünü gibi. Düğüne onları aşağılık görmeyip hatırını sayıp düğüne katılan herkese büyük itibar gösteriliyordu. Şenlikler gece geç saatlere kadar sürüyordu. Dışarıda şenlik sona erdikten sonra içeride devam ediyordu. İçerideki şenliğe düğün sahibinin en yakınları ve sevdikleri ancak girebiliyordu. İçerideki şenliklere türkler alınmıyordu. Ancak düğün sahibinin çok yakın dostu olacak. Ben Birkaç düğüne davet edildim. Çünkü ben çoğu ile iyi dostluk içindeydim. Beni severlerdi ve sayarlardı. Uzun yıllar devlet memuru olduğum için onunda biraz etkisi vardı. Onlara her konuda çok yardımım dokunmuştur. Aynı zamanda onların devlet adamlarına karşı başka bir saygısı vardı. Köyde uzun zamanlar muhtalık yapmış Mehmet Osmanofta içerideki şenliklere davet ediliyordu. Komşuları Camcı Aliş ve Poştacı Muharem de bu davetlere katılanlardandı. Poştacı Muharem aynı zamanda uzun yıllar köy bekçiliği yaptığı için her halde içeri davet ediliyordu. İçeride şenlik sabah erken saatlerine kadar sürüyordu. Müzik, oyunlar içki yemek her şey bol. Varını yokunu döküyorlar. Bu şenliklere herkes giremediği için başka düşüncelere neden oluyordu. Çok merak ediyorlardı acaba içeride çıplak karı mı oynatıyorlar diye. Bizzat benim de o şenliklere katıldığım için hiç öyle değil her şey normal bir şekilde, yukarıda da belirtiğim müzik yemek içmek ve oynamak. İçerideki şenliklerin nedeni benim anladığım kadar,düğün esnasında çok sevdikleri yakınlaı ve dostları ile fazla ilgilenemedikleri için. Bu da onları çok mutlu ediyordu. Bizim gibi oraya davet edilenler baş köşeye oturtuluyor ve özel bir ilgiye maruz kalıyorsunuz. Oradaki kişi bir devlet memuru ise onlar bunu bir onur, bir şeref ve gurur duyuyorlardı. Bizim köyün esmer vatandaşları köye yerleştiği günden bu güne kadar Hiçbir ciddi problem veya büyük kavgalar içinde hiçbir zaman olmamışlardı. Her zaman kardeş ve dostluk içinde geçinip durmuşlardı. Köy halkının hiç birinden onların yüzüne ''çingene'' sözcüğünü kullandığını duymadım. Çingene diye hitap ettiklerini de asla duymadım. Çingene demek onları aşağalamak onurlarını kırmak gibi bir şeydi. Yukarıda da belirtiğim gibi çoğu çok yakın dostumdu. Hasan Drençoğlu,kardeşleri Sabri aga ve Köse, Kara Hüseyin, Papa Mehmet, Sabri aganın çocukları: Hüseyin, Parno İsmail, Süleyman ve Hasan,Kofi Ali,Hüsmen güvey onlardan bir kaçı.Yıllar önce gençliğinde Hüseyin,Parno İsmail ve Süleyman kardeşler meyhanede içerken bazı aralarında kavga çıkarıyorlardı. Başkalarına asla sataşmıyorlardı. İşte bütün gün kanal kazdıkları için çok güçlü kasları vardı her üçünün de, onları ayırmaya kimse kalkmıyordu, çünkü kimseyi dinlemiyorlardı. Tek ben onları ayırıyordum ve barıştırıyordum.Bana karşı saygıları babalarına karşı bile yoktu. Bana hiçbir zaman karşı gelmezdiler. Onlara kötü bile davransam bana el kaldıracaklarını sanmazdım. Onlarla ne kadar samimi olduğumuzu kanıtlamak için bir anımı anlatmak istiyorum. 1989 yılı öncesi Bir gün bir özel misfirim gelmişti. Bir şeyler ikram etmek için misafirimi köy meyhanesine davet etmişimdi. Tesadüfen olduğu için yanımda fazla para yoktu. Hesabı ödemeden önce yakınımda oturan Süleymana ofisimdeki para kasasının anahtarını verdim, kasadan bir miktar para alıp bana getirmesini söyledim. Kimseye sezdirmeden Süleyman istediğim miktar parayı alıp getirdi. Veresiye hesap yazdırmayı sevmediğim için hesabı ödeyip çıktık. Bunu niye yazıyorum, çünkü meyhanede en az 40-50 kişi vardı fakat ben Süleymanı münasip gördüm. Bu diğer insanlara güvencim yok anlamına gelmez. O benim hiçbir dediğimi iki yapmazdı. Abisi Parno da öyle. Parno benim köye geleceğimi duyduktan sonra saatlerce ben köye varıncaya kadar bekliyordu. Köye çok sık gitmediğim için Parnoyu Birkaç defa sakalı uzamış şekilde buldum. Sakallı gördükten sonra onunla tokalaşmadım. Hemen gidip traş olup yanıma geldikten sonra ancak tokalaşıyoruz. Bu olayı rahmetli babası Sabri aga görünce bana, İbram daha sık gel köye de bu şopar traş olsun . O senden başka kimseyi dinlemiyor dedi. Bulgaristanda geçirdiğim 46 yıllık hayatımda onlarla çok anılarım oldu. Hiçbir kırgınlığımız olmadı.Bütün yaşadığımız bu anıları yazmak mümkün değil. Şu an durumları gayet iyi. Hepsinin çocukları Batı Avrupa ülkelerinde çalışıyorlar. Evlerinin önünde 1-2 tane marka araba. Diğer köydeşlerim gibi onların da durumlarının iyi olduğunu görünce çok mutlu oluyorum. Bu yazıyı yazmamın nedeni ise onları diğer köydeşlerimle eşit tuttuğum, hatta onları da çok özlediğim için.Saygılar. 25.01.2011. İbram Kunduracı /İstanbul/.

YAZI NO : 15

1989 YILINDA BÜYÜK GÖÇ ESNASINDAN ANILAR !....

Bu yazımda size hem büyük göç esnasında yaşananları hem de bir anımı sizinle paylaşmak istiyorum. 1989 yılı büyük Türkiye göçünden Ağustos ayında yolların kapanmasından sonra, köyde kalanlar köy nüfusunun dörtte birini teşkil ediyordu. Nüfus o kadar azalmıştı ki Razgrad Karagözköy arasındaki otobüs seferleri bile dudurulmuştu. Dükanlar, ekmek fırınları, salık ocakları, postahaneler, bir sözle her şey durmuştu. Bir sözle hayat durmuştu. İnsanlar mecburi alış verişini Razgrad' tan yapmak zorunda idiler. Razgrada da ancak arabası olan gidebiliyordu. Türkiyeye göç hevesinden herkes varını yokunu tarumar etmiş, bir sefil duruma düşmüştü. Ben oğlum asker oduğu için göçe teşebbüs etmediğim için memuriyetten de istifa etmemişimdi. Göç esnasında Razgrad sancağında benden başka Hiçbir tane türk asıllı memur kalmamıştı. Türkiyeye göç edenlerde etmeyenlerde herkes işinden olmuştu. Entelektuelerin çoğu göç etmiş ve geri çok az dönmüştü. Eylül 1989 yılı geri dönmeler başladıktan sonra çok kişinin yeniden fabrikalara ve terk etiği işyerlerine dönmeleri için çok yardımda bulundum. Hatta göç esnasında doğum tazminatını alamayan bazı kişilerin yeniden bu tazminatlarını alabilmeleri için çok çaba harcadım. 15 ağustos 1989 yılı yollar kapandıktan sonra, sınırdan dönenler ve eylül başında geri dönenler için devlet bir kanun uyguladı. Kanuna göre bu kişiler kuzey batı Bulgaristana Bulgarların yoğun olduğu bölgelere sürgüne gönderilmeleri mecburi hale gelmişti. Bizim köyden hiç kimse sürgüne gönderilmedi. Sürgüne gitmemeleri için elimden gelen hiç bir şeyi esirgemedim. Bizat sürgün meselesi ile Loznitsa belediye başkanı direkt olarak görevlendirilmişti. Belediye başkanı Dimitır Savov'tu çok iyi niyetli biriydi ve uzun yıllar beraber çalıştığım bir dostumdu. Sürgün kanunu geçici olduğu için elimden geldiği kadar engellemesini sağladım. Eminim ki başka komşu köylere de aynı uygulamayı yapmıştır, çünkü çok iyi niyetli biriydi. Bu olaydan kurtulanlar çok iyi bilirler. Gerekirse isimlerini de verebilirim. Otobüs olmadığı için o günlerde hemen hemen Razgrada her gün gidiyordum. Gitmemin nedeni hem işim itibarıyla hem de alış veriş yapmak amacıyla. Her gidişimde ve dönüşümde Hiçbir karşılıksız köyden kim olursa olsun getirip götürüyordum. Bu böyle yeni yıla hatta yeni yıldan sonra da sürdü. İşler normalleşinceye kadar. Asıl konuya girmeden önce durumları biraz özetlemek istedim.Şimdi asıl anlatacağım konuya gelelim. 15 eylülde okulların açılışında Karagözköyde önceki yıldan Hiçbir öğretmen kalmamıştı. Okullara Razgradtan yeni bulgar asıllı öğretmenler tayin edilmişti. Aynı zamanda 300-350 ögrenci sayısı da hissedilecek kadar azalmıştı. 20-25 öğretmeni olan bir okula 4-5 tane öğretmen tayin edilmişti. Yeni öğretmenler için de sabah öğlen olmak üzere bir otobüs tahsis edilmişti. Otobüs bütün etraf köyleri dolaşıyordu. Hatta Razgrad sancağı son köyü komşu Duran köye de gidiyordu. Köye saat 13.30 sıraları eriyordu. Okullarınaçılışından 1-2gün sonra yine işim gereği Razgrada gitmişimdi. Köye dönüşümde saat 13.00 gibi idi tam köy okulunun önüne geldiğimde, yeni tayin edilen öğretmenler gelecek olan otobüsü bekliyorlardı fakat bir telaş içinde olduklarını gördüm. Onları hiç tanımadığım halde yanlarında durdum ve bir rahatsız durum mu var diye sordum. Amacım bir yardımım dokunur diye. Üç tane öğretmen orta yaşlarda. Soruma yanıtları dördüncü öğretmen arkadaşlarının birden rahatsızlandığını söylediler. Köyde doktor olmadığı için otobüsün de ne vakit geleceği belli olmadığı için hemen Razgrad hastanesine götürelim dedim. Razı geldiler. Kızı getirdiler. Kız diyorum çünkü görünüşe göre 18-19 yaşlarında yeni liseyi bitirmiş körpecik bir kızçağızdı. Kızı görünce korktum. Sararmış,solmuş halsiz bir şekilde arka koltuğa oturtuk. Diğer üç öğretmen hanımı da arabaya alıp, hiç zaman kaybetmeden Razgrad hastanesinin yolunu tuttuk. Kızın konuşmaya bile takatı yoktu. Yalnız beni evime götürün annem doktorumuzu arasın diyordu. Tecrübem gereği işin cidiği olduğunu anladım. Kıza hiç kulak asmadan direkt Razgrad hastanesinin acil bölümüne götürdüm. Hastanenin her bölümünde çok yakından tanıdığım doktorlar vardı. Aynı zamanda acil de de tanıdık bir nöbetçi doktor ile karşılaştık. Doktor durumu görünce incelemeye bile vakit olmadığını söyledi ve hemen ameliyat bölümüne sevk etti. Kız acilen ameliyata alındı. Ameliyat bitinceye kadar orada kaldım. Ameliyattan sonra operatör doktorlardan adığım bilgiye göre kızın bizim bildiğimiz YAZVA'sı patlamış. Midesindeki yara patlamış. Çabuk müdahele edilmezsse kan zehirleniyor ve hastayı ölüme götürüyor. Doktorların deyimine göre 5-10 dakika geç kalaymış kız hayatını kaybetebiliyormuş. Ameliyat başarılı geçti. Razgrada giderken arabanın gaz pedalına sonuna kadar basmıştım. Hız ibresi 120-130 arasında gelip gidiyordu. 18 km'lik mesafeyi 5-6 dakikada almışım. Öyle hız hayatımda ilk defa yapmışımdı. Şansımıza o vakit yollarda arabalar parmakla sayılıyordu. Kız ameliyattan sonra 1 aya yakın hastanede kalmış. Öğretmen arkadaşlarından kızın durumu için devamlı bilgi alıyordum. Yoğun işim ve bazı problemlerden dolayı çok istediğime rağmen kıza ziyarete hiç gidemedim. Kızın kimin nesi olduğunu da hiç bilmiyordum. Ameliyyattan sonra kız köye hiç dönmedi. Yıllar sonra Bulgaristana ziyarete gittikten sonra Razgrad'ta refakat eden kadın öğretmenlerin birisi ile tesadüfen karşılaştık. Sohbet sırasınada kızın durumunu sordum. Çok iyi olduğunu bir üniversite bitirdiğini, fakat nerede çalıştığını bilmediğini söyledi. Öğretmenin bana söylediği şöyle: Kızın annesi ve babası benimle tanışmak için çok arzu ettiklerini öğrendim. Biricik evlatlarının hayatını bana borçlu olduklarını her fırsatta ifade ediyorlarmış. Bunları duyunca hatta ismini bilmediğim gencecik bir kıza hayat bağışladığım için o kadar mutlu oldum ki anlatamam. Olaydan 22 yıl geçmesine rağmen onlarla karşılaşmaya çok istiyorum. Bir gün karşılaşırız umudumu hiç kaybetmedim. Saygılarımla ! 20.01.2011. İbramKunduracı /İstanbul/

YAZI NO: 14

 1984 YILI AD DEĞİŞİMİNDEN ÖNCE UYGULANAN SIKI REJİM SIRASINDA YAŞANAN BİR ANI!....

Sayın, köydeşlerim ve dostlarım bu yazımda size 1984 yılı isim değişiminden önce uygulanan sıkı yönetim rejiminden bir anımı anlatmak istiyorum.İsim değişimiyle ilgili yazımda 1984 yılının ağustos ayında başlayan sıkı yönetim rejiminden bahsetmiştim. Onun için olaya detaylı olarak girmeyeceğim. Hemen konuyu ele alıyorum. Aynı ylın eylülün 9 idi. O zamanlar 9 eylül milli bayram gibi kutlanıyordu. O gün çalışılmıyordu. Öğle satlerine kadar bayram törenleri yapıldıktan sonra, son baharın en iyi günleri olduğu için kimileri ormana, kimileri meyhanede yiyip içerlerdi. Böyle milli bayramlarda içki içmeyen parmakla sayılıyordu. O gün nedenin ne olduğunu bilmiyorum, neden? hiç alkol kullanmadım. Her halde araba kullanacaktım. Benim yaşıtlarıma söylemeye gerek yok onlar çok iyi bilirler içki içtikten sonra araba kullanmanın sonuçları ne olduğunu. Para cezasından başka ehliyete 5 yıl el konuluyordu. Süresi geçtikten sonra yine ehliyet aldığı gibi aynı sınavdan geçmek zorunda kalıyordun. Onun için bu riski almak biraz oturup düşünmek gerektiriyordu. Uzatmayalım , o gün saat 16.00 sıraları evde sakal tıraşı oluyordum. Sokağa açılan kapının zili çaldı. Hemen çıktım kapıda heycanlı bir şekilde rahmetli Talip İbrahim dayı duruyordu. Bana ilk sorduğu soru şu oldu: -''dayının içki kullandın mı'' oldu. Bende hayır kullanmadım dedim keşke kullandım deseydim, çünkü yazımın ilerisinde bana hak vereceklerinizden yüzde yüz eminim. Yakın akrabam olduğu için hayırdır dayı dedim. Bana hemen izah etmeye başladı. Ablasının ,yani Muharem Alinin damadı Ahmet şu an Firuzköyde oturan 1978 yılında göç eden. Türkiyede TIR şoförü gibi çalışıyordu. Ahmet diğer başka bir Şoför arkadaşıyla Avrupa yolculuğna çıktıktan sonra Ruse uluslar arası TIR garajında gecelemek için kalıyorlar. Köye bir nevi haber salıyor. O zamanlar Türkiyeye göç edenler için büyük özlem vardı. İbrahim dayı Ruseye gideceklerini söyledi. Arabası olan tanıdığı her gittiği kişiler hepsi alkol almışlar en son bana gelmiş ben de tasadüfen alkol almamıştım. Kendisine dedim, dayı yollar asker tarafından çok büyük bir kontrole maruz. Ruseye gitmek çok tehlikeli olduğunu söylediğime rağmen razı geldim. Ve hemen yola çıktık. Bizimle beraber oğlu Mehmet o yıl orta okul 8 bitirmiş ve abisi Talip İsmail dayı yola çıkmazdan önce komşumuz rahmetli Pehlivan Mustafa ona eskiden gelmiş Türkiyeli akrabalarının bıraktığı biraz Türk lirasını İsmail dayıya verdi. Bunları Ahmede ver harcasın burada süresi geçer dedi. İsmail dayı liraları aldı ve Ruseye gitmek üzere arabayla yola çıktık. Hem heycanlı hem de durumlardan korkuyorduk. Korktuğumuz ilk Razgrad girişinde başımıza geldi. Bizi girişte 5-6 mavi bereli silahlı ve birkaç tane alman kurt köpeği eşliğinde durdurdular. Arabayı tamamen kontrol ettikten sonra niçin Ruseye gittiğimizi sordular. Bende kendilerine yanımızdaki Mehmedin Ruseye liseye yazıldığını ve ona kira tutmaya gittiğimizi söyledim. Oradan öyle yırttık. Fakat benim içimde korku gittikçe artmaya başladı. Ruse girişinde de aynı kontrole maruz kaldık. Orada da aynı ifadeleri verdikten sonra Ruseye girmeye başardık. TIR garajına vardık. Garaj Tuna köprüsüne 1-1.5 km bir mesafedeydi. Bizden bir kaç dakika önce Ahmedin babası ve kardeşi gelmişlerdi onlar 5-6 kişiydiler. Toplam 10 kişi kadardık. Garaj kapısının önündeki Caddeye kenara arabaları park ettik. Ahmet'le arkadaşı tam yanımıza geldikten sonra. Ben sigara içmiyorum diğerlerine ikram ettikten sonra sigara kutusunu ve çakmağı benim arabanın bagaj kapağının üzerin bıraktı. Hatta arabaları bile kilitlememiştik. Bir iki dakika içinde Polis devriye arabası yanımıza geldi . Sayısını bilmiyorum ama bayağı kalabalıktılar. Bizi hemen sardılar. Hepimizin kimliklerine ve ehliyetlerimize el koydular. Hemen onların kullandığığı UAZ marka minibusun önüne geçip Tuna köprüsünün girişindeki gümrük polisine gitmemizi söylediler. 5-6 yüz metre gittikten sonra onlar önümüzden gittiler ve bize merkeze en kısa sürede varmamızı söylediler. Kimliklerimiz ve ehliyetlerimiz onlarda olduğu için kaçmak söz konusu bile değildi. Yolda giderken ilk aklıma gelen şey Talip İsmail dayıdaki Türk paraları. Hemen bir çöp konteynerin yanından geçerken atmasını istedim. O paralar merkezde üst araması yaptıktan sonra başımıza büyük iş açardı. Nihayet merkeze vardıktan sonra bizi sorguya aldılar Ahmetle arkadaşı türk vatandaşı olduğu için onlara bir şey yapamıyordular. Ahmet onlara karşı söylüyordu. Adamlar daha da kızıyordu. İşi hemen milliyetçiliğe çevirdiler ve osmanlı dönemine kadar vurgularda bulundular. Polisler bize her çeşit hakarette ve tehditte bulunuyorlardı. Daha çok kızdırmaması için Ahmedi uyardım. Bize her istediklerini yapabilirlerdi, çünkü öküz altında buzağı arıyorlardı. Sorgu esnasında niye geldiğimizin nedenini onlara Bulgarca iyi konuştuğum için ben yaptım. Devlet memuru olduğum için ne kadar mümkünse aşağıdan alıp bizi salıvermelerini istedim. Bizi 1-2 saat sonra saldılar. Ama bizi Razgrad polisi karşılacağını ve onların sorgulayacağını söylediler. Heppimiz arabalara doğru koştuk kimse kimseye söz etmeden. Arabaların yanına geldiğimizde bagajın üstünde kalan sigara kutusu ile çakmak hala duruyordu. Hemen yola çıktık Ahmetle vedalaşmaya bile vakit bulamadık korkudan. Mutlaka bizi takip ettiklerinden emindim. Gece saat 23.00 geşmişti.Razgrada geldiğimizde saat 24.00 olyuordu. Yollarda asker ya da polis kalmamıştı. Ruseden Köye gelince hiç kimse biri birine söz etmiyordu herkes susuyordu. Bu olaydan sonra bir ay polisten beni çağırmalarını bekledim. Fakat öyle bir şey olmadı ama ondan sonra ne olduğu malum.Saygılar... 13.01.2011. İbram Kunduracı. /İstanbul/

 YAZI NO: 13

 HÜSEYİN İBRAMOF MUSOF/KUNDURACI HÜSEYİNİN / HAYAT ÖYKÜSÜ -/1909-1995/

Bu yazıyı babamın doğumundan 101 yıl ölümünden de 15 yıl münasebetiyle onun hatırına adıyorum. Ona bir vefa borcu olarak biliyorum. Bu yazıyı yalnızca babam olduğu için yazmıyorum. Kendisinin çok ilginç bir hayat hikayesi ve köyde bir takım ilklere imza atmış olması. 1909 yılında dünyaya geliyor. Ailenin 9 çocuğundan 8'cisi. Çocuk yaşlarda annesini kaybediyor. İlk okulu köyde eski din hocalarının okutuğu cami odalarında din üzerinde eğitim alıyor.Aynı zamanda bulgarca yazma ve okumaya öğreniyor. İlk okulu bitirir bitirmez babası onu 1921 yılında kunduracılık zanatı öğrenmek için Cuma'ya /Tırgovişte/ en büyük abisi Ahmet'in oğlu zamanın tanınmış kunduracısı Osman'ın yanına gönderiyor. Amuca oğlu Osman babamdan epey yaşlı olduğu için ona Osman amuca diye hitap ediyordu. Eski Cumada adı namı duyulmuş bir kunduracı esnafı Osman amucanın şehirdeki diğer esnaflarla da iyi ilişki içindeymiş. Kasabalarda genellikle esnafların çoğu içki kullanan kişilerdir. Çünkü içki parası olan içer. Esnaflarda az da olsa diğer insanlara göre para kazanan kişilerdir. Osman amuca esnaf arkadaşları ile geceleri içki içiyorlarmış. Babam 11-12 yaşında olmasına rağmen amucasından saklı içkilerden tatmaya başlamış. Zamanın geçmesiyle kunduracı zanatının yanı sıra içki içmeye de öğrenmiş. Babamın bana anlatığına göre o zaman esnafların en çok kullandığı içki rakı imiş. Çırak olarak 2-3 sene geçtikten sonra , babamda kendini yavaş yavaş esnaf olarak görmeye başlamış. Amucasının içkilerinden kendisi için saklı olarak içki biriktirmeye başlamış. 15-20 günde köye izine gidyormuş. Eski Cuma Karagözköy arası 40 km olmasına rağmen babam bu yolu senelerce hep yaya olarak geçmek zorunda kalmıştır. 1923 yılında Osman amucadan saklı biriktirdiği 1-2 litre rakıyı ilk defa köye getiriyor. Babası da dindar olduğu için ondadan da saklı olarak o zaman köyde ileri gelen babası yaşta bazı esnaflarla içki içmeye başlıyor. Bir sözle o zamana kadar içkinin ne olduğunu bilmeyen kişileri içki içmeye öğretiyor. Onlardan bazıları: İnekçi Ahmet, Çakır Ali, Saliağa. Benim bildiklerim onlar. Daha sonra babam yaşta ve ondan daha küçükyaşta içki arkadaşları vardı. Bu içki olayı babamın köye ilk getirirşi. Yazımın başındada yazmıştım babamın köyde bazı ilklere imza attığını, işte 1923 yılında köye ilk defa rakı getiren kişi babamdır. Karagözköy temiz türk köyü olduğu için o tarihe kadar rakının ne olduğunu hiç kimse bilmiyormuş. Babam askere gidinceye kadar 8-10 sen çıraklık hayatını sürdürüyor. 1930-lu yılarda askerden geldikten sonra kendi kunduracı dükanını açıyor. Bu da köyde ilk zanaat dükanı açan esnaf oluyor. Çok iyi bir kunduracı olmasına rağmen, yaptığı işten ancak kendini tatmin edecek kadar para kazanıyor. Yine de dieğr köydeşlere bakarak babamın cebinde nakit para bulunuyormuş. Parası olduğu için de çok içkici dostu vardı. Onlardan bazısı babamı yıllarca yedi. Babam çok eli açık biriydi. Kimseyi kıramıyordu. Bu cömertliği ,eli açıklığı onun başına çok dert açtı. Bunları daha sonra yazacağım. Ben 35 yıllık kunduracılık hayatının son 5 yılını hatırlıyorum 1950-1955 arası. Babam kunduracılığı Karagözköyde yapıyordu, fakat insanların o yıllarda çok fakir oldukları için ancak babama o da varsa eski kunduralarına yama koymak için geliyorlardı benim hatırladığıma göre. Onu da bedava hatır için yapıyordu. Babama gelen müşteriler dışarıdan çoğu bulgarlar idi. O zamanın ,korucuları, vergi memurları v.s. 1928 köye yerleşen Bulgarların bazıları. O zaman Karagözköy türklerinin bırakın kendilerine kundura diktirmesini, onlara lastik galoş bile hayaldi. Galoş bulamayan kendi diktiği çarıkları taşımak zorundaydı. 1940-50'lerde ikinci dünya savaşından sonra en kıtlık yıllarda geçen bir dönem. 1953 yılında ilk okula başladığım zaman kışları ben ve benim gibi herkes çarık giymek zorunda idik. Ben ve abilerim biz daha şanslıydık, çünkü bizim çarıklarımızı babam hakiki artan gönlerden daha bir modern şekilde dikiyordu. Babamın kunduracılık hayatının çoğunun Bulgaristanda faşist sıkı rejim yıllarına ve İkinci dünya svaşı sonrası fakirlik ve kıtlığın en çok olduğu dönemlere denk gelmesi. O yıllarda faşist rejimin candarması çok sık ,geceleri türk evlerine baskın yapıp erkekleri ölesiye dövüyorlarmış. Bu olaylardan bizim mahalede kimse nasibini almamış, çünkü köye baskın yapan candarma askerlerinin yıpranmış ayakkaplarını babam bedava tamir ediyormuş. Babamın hatırını sayarak hiçbir baskında bulunmamışlar. O zaman azgın faşistler tarafından bizim mahalede dayak yimeyen varsa onu da babama borçlu. Köyde herkesin giyim tarzı eski osmanlı kıyafeti, fes,sarık,çalma ve şalvardan oluşurken, babam çocukluğu şehirde geçtiği için hayatının sonuna kadar hep Alafranga şekilde giyinmiştir. Bu giyim şekli de babamı faşist rejimde çok dayaktan korumuştur. Babam ilk okul mezunu onuda camide görmesine rağmen arapça yazma,okuması yanı sıra bulgarca yazma ve okuması gayet mükkemeldi. Sonraları Atatürkün latin harfi reformundan sonra babam latin harflerinin'le de yazma ve okuması aynı şekilde idi. Latin harflerini hiç okumamasına rağmen. Kuranı Kerimi o kadar iyi okuyordu ve biliyordu ki eğitimini almış kişiler babamın yanında okumaya sıkılıyorlardı, çünkü onların yanlışlarını görüyordu. İçki içmesine rağmen dinine çok saygındı. Ömründe Ramazan aylarında içki kullanmazdı, orucunu da hiç bırakmamıştır. İçki içmeye 12-13 yaşlarında, sigara da babasının ona bir tabaka tütün yedirmesine rağmen 9 yaşında başlamıştır. İçki ve sigarayı 70 yaşına kadar içti. Sigaranın tiryakisi olarak . Sabah dudağına taktımı sigarayı yatıncaya kadar. Genç evlilik yıllarında sigara ağzında yatakta yatarken uyumuş ve yangın çıkmış. Babamdan başka her şey yanmış. İyi ki annem köyde bir akraba düğünün de imiş. Babamı da gece düğünden dönen komşu gençTarnacıların İbram aga kurtarmış. Babam az kalsın yanacakmış. Ben annemi hatırlamıyorum. Başkalarından duyduklarıma göre kendiside 1947 yılında 32 yaşında yıldırıma kurban gidinceye kadar hep yandığı çeiğizine ve eşyalarına yanmış. Çeğizine yanarken kendisi de ateşe kurban gitmiş. Bize annemden hatıra olarak bir iğne kalmadı. Az önce de yazdığım gibi babamın giyim tarzı zamanın bulgarlarından hiç farkı yoktu. 1930'larda babamın asker arkadaşları ve dostları ile çektirdiği bir resmi vardı. O resimde 15 kişiden yalnız babam Avrupa tarzı giyimli idi geri kalan hepsi Osmanlı tarzı çalma ,sarık, gibi eşyalar. Bu da babamın köydeki ilklerinden biri. Karagözköye 1950 yılında ilk türk asıllı müzisyenlerini getiren kişi. Bu başka yazılarımda detaylı olarak yazıldığı için oraya girmiyorum. 1947-1950 yıllarında babam Kara gözköy belediyesinde ücretsiz olarak sekreterlik yaptı. 1955 yılında kunduracılığa veda ettikten sonra yeni kurulan kooperatifte /TKZS/ 1-2 yıl hayvan fermasından sorumlu /Brigadir/ olarak görev yaptı. Babam hayvan bakmasına çok düşkündü. Hayvanın yemini hiç esirgemezdi. 1955 yılından önce köyde en iyi koşulan hayvanlar babamda vardı. Onun meşhur bir sözü vardı -''Pazardan hayvan alırken, çok yiyen hayvan alacaksın, çünkü yiyen hayvan iş yapar'' derdi. 1958 yılında babamı kıskandılar , yerine başka birisini tayin ettiler. Yeni kurulan kooperatifin makam at arabası görevini kendisne verdiler. Bu görevi 1958-1965 yılına kadar sürdürdü. Görevi Köy yöneticilerini gezdirmek ve köy ambulansı olarak hastaları ve doğum yapacak kadınları Razgrad hastanesine taşımak. Çok zor koşullarda çalıştı. Yaz,kış,yağmur,kar,sıcak,soğuk demeden 7 sene bu işi yaptı. Kim defa kışın en sert olduğu zaman gecede 3 defa Razgrada doğum yapacak kadınları götürdüğü oldu. Onunla beraber bu zorluğu aynı koştuğu atlar da çekti. Atlara babam bizden çok hizmet ediyordu. Onun koştuğu atların Razgrad sancağında eşi yoktu. Zamanın kamyonları ile yarış yapacak kadar hızlı atlardı. Onları babamdan başka kimse koşamazdı. 1958 yılından 1965 yılına kadar bütün doğanlar dünyaya ilk geliş yolculuğunu babamın at arabasında yapmıştır. O yıllarda doğanlar özellikle bu yazıyı okumaları lazım. Nasıl zor koşullarda ilk yolculuklarını yapmışlardır. Babamın işinden dolayı hiçbir zaman şikayetçi olduğunu duymadım. Çok sabırlı idi. Onun yaptığını o vakit ben ne pahasına olursa olsun yapmazdım. Diyeceksiniz ki para karşılığı. Hiç te öyle değildi. Aldığı ücret normal bir at arabası koşanla aynı idi. O zamanı yaşayanlar çok iyi bilirler o paraların ne kadar olduğunu. Az önce de dediğim gibi hem çok sabırlı, hem iyilik seven biri idi. Bankadan İJ motosikleti almak için para çekecek olanlar kefil için babamı bulurlardı. Böylece bir iki tanesinin ödemediği kredileri babam ödemek zorunda kaldı. Bize bisiklet alamayan babam iki kişiye İJ marka motosiklet aldı. Bu davranışları için ona çok çıkıştığım zamanlar oldu. Ama yine onu kefil için arayanlara hayır demedi. Tepkilerime yanıtı -''Bana güvenmeseler aramazlardı'' derdi. 1965 yılından 1980-lere kadar babam kooperatifin değirmenine, tohum kurutma, ilaçlama,temizleme makinalından sorumlu olarak çalıştı. Orada da işi çok zordu, gecesi gündüzü yoktu. İçkiye ve sigaraya 1979 yılında 70 yaşında tövbe etti. 16 yıl ölünceye kadar ağzına içki koymadı. Kendini Kuranı Kerime adadaı 1000 defaya yakın hatim etti .Kuranı Kerimi tamamen okudu. Kimsenin haberi olmadan 500 hanelik köyde çoğuna gıyaben hatim indirdi. Hiçbir karşılığı olmadan. İndirdiği hatim için liste tutmuş. Liste öldükten sonra çıktı. Kendisi ile çok şakalaşırdım aynı zamanda bu kadar Kuranı Kerime düşmesine çıkışırdım. Ölümünden 5-6 yıl önce ciddi bir şekilde hastalanmıştı. Bütün yakınlarımız başına toplanmıştık. Babam hasatalığı için şikayette bulunmuyordu.Fakat bir şeye üzülüyordu. Meğer sülalemizin hepsine çoluk çocuğa hatim indirmiş yalnız ben ve kardeşim Osmana hatim indirememiş olmasına. Hatta benim bütün aileme aynı zamanda Osmanında çoluğuna çocuğuna indirmiş. Bana ve Osmana hatim indirmemesinin birinci nedeni bizim dindar olmamamız. O zaman babama dedimki sen iyileşte biz hatimsiz de oluruz. O ciddi hastalığından sonra 5-6 yıl daha yaşadı. Ölümünün son gününe kadar Kuranı Kerimi okudu. Ölümünün son dakikasına kadar hafızası tamamen yerindeydi. Ölümünden bir gün önce ben oradaydım. Ben Türkiyeye geldikten sonra arkamdan Birkaç saat sonra vefat etmiş. Hatta son saatlerinde onunla çok eskilerden konuşmuştuk. Ölümü de bacaklarından çektiği sızılardan, gençlik yıllarında kazandığı romatizma yüzünden oldu. Son yıllarında bize hatim indirip indirmediğini hiç sormadım bıraktığı listeyi de hiç okumadım Önemli olan hatim değil. Önemli olan bize Hiçbir maddi miras bırakmadığı, fakat bize çok manevi şeyler bıraktı, Çalmamamasını,çırpmamasını, dürüstlüğü, yemeyi değil yedirmesini öğretti. Babam çok zeki birisiydi. Karagözköyün sülalesini ondan daha iyi bilen yoktu. Ben çok şeyi ondan duydum. Babam köy hakkında çok eski hatıralar biliyordu, fakat genç olduğumuz için o zaman o kadar ilgi göstermedim. Yıllar önce kendisinden çok ilginç hatıralar dinledim fakat kim şeyleri kanıtlayacak bilgilerim olmadığı için ne yazık ki yazamıyorum. Böyle bir çok hatıra başka ilginç hatıralar için zamanın sisinde yok olup gittiler. Köy hakkında benim o kadar çok duyduğum anılar, hatıralar var, fakat yalnız duyum olarak , detaylı olarak bilmediğim için yazamıyorum. Benim bildiklerimi teyit edecek te hiç kimse kalmadı. Böylece tarihin sırları içine dalıp kaybolup gidecekler dünyadaki diğer olayların olduğu gibi. Bu yazılarımın amacı ise bazı köy ile ilgili ilginç hatıraların kaybolup sırlara karışmaması için, genç nesillere aktarmak. İbram Kunduracı01.01.2011 /İstanbul/.......

YAZI NO: 12

 KARAGÖZKÖYLÜ EN ÇOK HAPİS YATAN İBRAHİM İSMAİLOF HAMİDOF /KURT/

İbrahim 1948 Karagözköy doğumlu. Kendisini çocukluğundan beri çok iyi tanıyorum. Daha ilk ve orta okulda her çocuk gibi yaramazdı, fakat hapse düşecek kadar değildi. Orta okulu köyde başarılı bir talebe olarak bitirdikten sonra 2 yıllık meslek okulunda eğitimini devam etti. Mezun olup olmadığını bilmiyorum. 1966 yılının sonbaharında henüz 18 yaşında bir genç. Macera olsun diye her halde bir gece Kızbayır dediğimiz yerde bir kamyon şoförünü durduruyor. O zamanlar el kaldırdıktan sonra her kamyon şoförü duruyordu. İyi niyetli olduğu için gece olmasına rağmen şoför durmuş. İbrahimin şoförden ne istediğini bilmiyorum, fakat aralarında çıkan küçük bir münakaşadan dolayı şoförü bıçakla hafif olarak yaralaıyor. Benim yaşımda olanlar bilirler o zamanın hukuk yasalarının ne kadar ciddi ve katı olduğunu. Şoförün de Bulgar asıllı olduğu için bu hareketinden dolayı 15 yıl hapis cezası alıyor. Bu olay başka medeni Avrupa ülkelerinde intikal etmiş olsaydı, yaşının da çocuk yaşlarda olduğu göz önünde bulundurulup küçük bir para cezası alırdı ancak. Burada yine bir parantez açmak gerekiyor( İbrahim bir Türk genci, yaralanan ise bir Bulgar asıllı- tam tersi olsaydı belki hiç te ceza kesilmezdi.) Kim defa adaletin terazisi de yanlış tartıyor. Ne yazık ki bu yanlış tartı çocuk yaşta bir gencin hayatından 15 yıl alıyor. Bu olayın yaşandığı esnada ben 1 yıllık askerdim. Askerden döndüm, evlendim 42 yaşında çocuğum var . İbrahim benden 2 yaş küçük hala hapisten kurtulmuş değil. Şu an sağ olup olmadığı için hiç bir bilgim yok, ancak birkaç yıl önce yakınlarından duyduğuma göre hapiste olduğunu öğrendim. Daha yaşlı hapis yatan kişilerden duyduğuma göre o rejimin hapisteki kuralları çok sertmiş. Rejim kurallarından başka eski mahkümların işkencelerine maruz kalıyorlarmış. Sayın dostlarım arkasını siz düşünün böyle şartlarda 18 yaşında bir gencin kurtlar sürüsünün içine düşmesi. Ben o zamanlar kim şeyleri gördüğüm için düşünmek bile istemiyorum. Bu şartların içine düşenler de ister istemez zamanın geçmesiyle bu düzenin bir çarkı oluyor. İbrahim bu cesasını 10 yıl yattıktan sonra çıkıyor. Ben onu ilk çıktığından sonra hiç görmedim. Varna tatil şehrine yerleşiyor. Varna yaz günleri yabancı ve yerli tatilcilerin en bol olduğu yer. Aynı zamanda güzel kadınların olduğu yer. Adam yeni çıkmış hapisten her erkek gibi kadının birine tacizde bulunmuş. O kadar anormal bir şey değil. Ortada tecavüz falan bir şey yok. Şikayet üzerine polis yakalıyor doğru mahkemeye. Sabıkalı ve yeni hapisten çıktığı için hiç bir soruşturma, araştırma ve savunma yapılmadan bir 10 yıl daha ceza alıyor. İkinci girişinde ne kadar içeride kaldığını tam olarak bilmiyorum fakat 5 yıldan az değil. 1980'li yılların başında 2'ci çıkışından sonra yine küçük bir suçtan dolayı 3'cü defa içeri atılıyor. 3'cü çıkışı 1987 yılı idi. Tahliye olduktan sonra Karagözköy muhtarlığına akşam sabah imzaya geldiğini gördüm. İmzaya gelişi çok kısa bir zamandı. 1989 yılı büyük göçe kadar nerede olduğunu tam olarak bilmiyorum. Göç olayında sabıkalı ve hpishanede olanlar ilk olarak Türkiyeye gönderildi. İbrahim de Türkiyeye geldi. 1-2 ay sonra geri döndü Başkalrından duyduğuma göre Türkiyeden Bulgaristana döndükten sonra yine cezaevine düşmüş. Ne kadar içeride kaldı ve yahuta çıktımı çıkmadımı hiç bir bir bilgim yok. Az önce de söylediğim gibi hayatta olup olmadığı için kesin bir bilgim yok. Yakınlarının da bildiğini sanmıyorum. Bu yazıyı yazmamın asıl nedeni ise İbrahimin işlediği suçlarının tamamı bir ceviz kabuğunu doldurmadığını, ortada ne cinayet, ne tecavüz ne de birinin hayatını etkileyecek bir yaralama. Başka medeni ülkelerde bu işlediği suçlar için bırakın hapis cezasını para cezası bile vermezler. İlk cezasını aldığı 18 yaşında o zamana kadar hiçbir suç işememiş olmasına rağmen adamı içeri atıyorsun ve adamı istemesede suç makinasına çeviriyorsun. Şu an eğer hayatta ise yattığı toplam hapis 35 yıdan fazladır. Bu kadar uzun süre yatan, insan canına kıymış katiller , bir sürü kıza kadına tecavüz edip öldüren sapıklar bile yok. Hayatının dörtte üçünü bir yok üzerine hapiste geçiriyor. En önemlisi doğduğu, büydüğü köyde insanlar tarafından hor görülmesi ve kötü gözle bakılması.İşlediği suçlarının hepsi her genç tarafından yapılan ve yapılmakta olan suçlar. Eminim ki İbrahimin işlediği suç yattığı cezanın yüzde biri değildir. Eğer zamanında işlediği o suç için akıllı bir hakim tarafından bir ihtarla ve yahut hafif bir ceza alsaydı eminim ki İbrahim her sıradan bir vatandaş gibi topluma yararlı olurdu. İbrahimi çok iy tanıdığım için bu yazıyı acıyarak ve üzülerek yazıyorum. Yazıyı her okuyan anlasın ki o kadar büyük suçunun olmadığını ve akıllarda hep kötü adam olarak kalması. O da talihinin cilvesine uğramış bir kişi. O kadar hak etmediği bir cezayı ömrünün dörte üçünü vererek ödemesi. Bir köydeş olarak onun da bu anılarda yer almasını uygun gördüm. Onun yerinde kimsenin olmaması temennisi ile.....Dip Not: Sayın dostlar Bu yazıyı okuyan İbrahimi tanıyan kişiler benim yazdıklarımla kimi konularda aykırı düşünebilirler. Benim anlatmaya istediğim başka bir şey. Bazı ülkelerde onlarca kişiyi katledip, ana kızı tecavüz edip arkasından öldüren kişiler 10 yıl bile içeride yatmadan af ediliyorlar. Elbette İbrahimin işledikleri bir nevi suçtur. Varnada işlediği ikinci suçtan tecavüzden dolayı cezalandırılmlştır. Cezasını tamamen yatmıştır. Burada benim bazı endişelerim var, acaba bu tecavüz olayını hakikatten yaptımı yapmadımı, çünkü yıllar sonra 1987 yılında bunu bizzat kendisine sordum. Tecavüz suçunu işlemediğini söyledi. Zaten cezasını çekmiş eğer yaptı ise tanısa ne olur tanımasa ne olur. Bu suçtan dolayı içeride yatması için muhakkak suçunu tanıması lazım. Bana anlattıkları Varnada tecavüzden dolayı davasında o taciz ettiği kadınlar ana,kız yalancı şahitlik yapmışlar. O zamanlar böyle kişileri yeniden içeri tıkmak için çeşit yöntemler uygulanıyordu. Bir çok tanıdığım var işkenceye dayanamayıp işlemediklkeri suçları kabul edip içeride haksız yere yıllarca yattılar. Üç dört arkadaşım 1985 yılı isim değişiminden sonra kimisi haftalarca merkezlerde dayak yediler, kimileri Belene kampında yıllarca 1989 yılına kadar en zor şartlar altında içeride kaldılar. Bunlardan çok yakın iki dostum Türkiyeye gelikten kısa bir sonra öldüler. Bir dostum yine çok genç yaşta felç geçirip yatağa mahküm oldu. Bunları niye yazıyorum. Bu adamların Hiçbir suçu yoktu. İhbar üzerine içeri atıldılar. Sonuçlarını hayatları ile ödediler. O sistemi çok iy tanıdığım için içimde bazı şüpheler var onun için İbrahim için ön yargıda bulunmak istemiyorum. Bu benim ölen ve felç olan arkadaşlarım tesadüfen mi yoksa. Hayır onlar genç yaşlarda gördüğü işkencelerden dolayı gittiler. Bana en detaylı şekilde gördüğü işkenceleri anlatmışlardı. Bu arkadaşlar Karagözköylü olmadıkları için isimlerini vermiyorum. İleride onların anıları için bir yazı yazacağım. Köyden bazı arkadaşlarım onların bir takımını çok yakından tanıyorlar. Burada yazmak istediğim nasıl sistemine göre işlenen suçlar cezalandırılıyor. Farkı anlatmak istedim. Nasıl küçük suçlardan 35-40 yıl içeride, diğer taraftan onlarca kişiyi katledip, ana kız tecavüz edip kurbanların öldüren ceza deyilecek kadar ceza alıp çok az içeride bazı hiç içeri girmeden çıkanlar.Saygılarımla!....12.12.2010. İbram Kunduracı./İstanbul/

YAZI NO: 11

 1950/60'larda KASABA PANAYIRLARI

Bu yazımda sizlere 1950/60'lardayapılan PANAYIR şenliklerini anlatmak istiyorum. O yıllarda Deliormanda; Razgrad, Eski Cuma/Tırgovişte/ ve Şumnu panayırları çok ünlü idiler. Ben ilk defa panayır şenliğine 1951 yılında, babamla beraber Razgrad panayırına gittim. O zamanlar 5-6 yaşlarında olmama rağmen her şeyi dünkü gibi hatırlıyorum Razgrada da ilk gidişimdi. Panayır şenlikleri ekseriyetle sonbaharda Eylül ayının ortalarında yapılıyordu. Razgrad panayırı 1960 yıllarına kadar şehirin dışında güney doğusunda Eskicuma /Tırgovişte yolunun geçtiği yerde merada oluyordu. Daha sonra 1970'lere kadar şehirin kuzeydoğusunda Kalavo /Dyankovo/ yolunun üzerinde, eski Vinprom/alkollü içkiler/ üreten fabrika, şimdiki Dişpolikliğinin yerinde oluyordu. Daha sonra 1980'lerde ise Razgradın merkezinde Beli lom nehirinin geçtiği yerde yapılmaya başladı.Son Razgrad panayır şenliği ise 1984 yılında oldu. O zamandan beri panayır şenlikleri olmuyor. 1960'lı yıllara kadar olan panayırlar daha güzel ve ilginçti. Ben ilk gidişimde 1951 yılında küçük olduğum için o kadar anlamını anlamamıştım fakat 9-10 yaşlarına geldikten sonra daha iyi anlamaya başladım. Bu şenlikler çocuklar için değişmez bir eğlencedi iyi hoştu, fakat orada harcamak için para yoktu. Tam insanların en fakir olduğu yıllardı.Biz çocuklar panayırları sabırsızlıkla dört gözle bekliyorduk Bütün yaz boyunca evden saklı yumurta satıp panayır parası biriktirmek çabası içinde idik. Biriktirebildiğimiz miktar da ancak 10-20 leva. 1961 paritesine göre 1-2 leva. Yaşlılarçok iyi bilirler bu paranın ne kadar olduğunu. Aşağı yukarı şimdiki 1-2 lira.Para tamam da bir de Razgrada gitme derdi vardı. O zamanlar köye otobüs yoktu. Otobüsün köye ilk gelişi ise 1964 yılı. Panıyırın başlamasından günler önce 5/6 arkadaş anlaşıp gitme hazırlıkları içinde idik. Gideceğimiz günün kararını aldıktan sonra hep beraber sabah 4.oo-5.oo sıraları yola çıkıyorduk. 18 km yolu yaya yürümek zorunda idik. Kimi defa yollarda köyden ve yahutta komşu köylerden panayıra giden at arabalarının kuyruklarına oturabilen paçayı kurtarmış oluyordu. Kuyruğa tutunamayanlar ise at arabasının peşinden koşmak zorunda idiler. At arabası ile koşabilmek için arabanın yan taraflarındaki süvelere tutunuyorduk. En geç 8.oo-9.oo sıraları panayıra varmış oluyorduk. Yolculuk esnasında Kızbayır altından geçerken o son bahar meşhur KIRAĞI'nı/soğunu/ iyice yimiş oluyorduk. Kendimize gelince saat 12.o oluyordu.Panayıra vardıktan sonra soluğu bisikletlerin yanında alıyorduk. Hem kendimizi kızıştırmak hem bisiklet sürmesini öğrenmek için. Bütün yaz biriktirdiğimiz o 1-2 levanın büyük bir bölümünü bisikletçilere veriyorduk. Bisikletlerde şimdiki gibi şatafatlı değildi. İki tekerlek, iki pedal ve bir direksiyondan ibaretti. Çoğunda fren bile yoktu. Ben ve benim yaşta olan ve bisiklet sürmesini bilen muhakkak panayırda öğrenmiştir. Az önce de söylediğim gibi paranın büyük bir bölümünü bisikletlere harcadıktan sonra elimizde kalan birkaç stotinka ile eğer yeterse birer simit alıp karnımızı doyurmaya çalışıyorduk. Bir simitle ne kadar karın doyarsa?. Aynı panayıra geldiğimiz şekilde köye dönüş te öyle idi. Bu defa hem aç hem yorgun, araba kuyruğuna tutuna bilen kuyrukta, tutunamayan tabana kuvet deyip yola devam. Aç dönüyoruz diyorum. Bu demek değil panayırda yimeğe bir şey yok diye. Kuş sütünden başka her şey var ama bizde para yok. Her adımda köfteci, kebapçı. Isgara dumanı ve kokusu bütün panayır meydanını sarmış. Biz iki üç köfte veya kebap parasının büyük bir kısmını Bisikletçilere geriye kalan kısmınıda bir takım sahtekarların kurdukları çadırların ziyaretine kaptırıyorduk. Dediğim gibi bir simit parası kalırsa onunla yetinmeye çalışıyorduk. Aynen eski türk filmlerinde Kemal Sunal gibi kebapçıların, köftecilerin yanında dolaşıp duruyorduk. Ancak ısgaradan çıkan duman ve kokuyu almak zorunda kalıyorduk. Şimdi gelelim panayırda neler vardı o zamanlar. Her çeşit salıncaklar, adım adım sergiler.Sergilerde her türlü ıngım zıngım, kartondan ve ağaçtan yapılmış oyuncaklar. Şimdiki gibi elektronik oyuncaklar, uzaktan kumandalı uçaklar, helikopterler, v.s.yok. Her türlü çadırlar. Sahtekar kurmuş çadırı, içinde ne olduğunu kimse bilmiyor. Her kes meraktan giriyor. Halbuki içeride ilginç hiçbir şey yok. Birtakım dondurulmuş yaban hayvanları, balıklar, saçma sapan şeyler. İnsanların, bilhassa çocukların elinden parasını almak için aklınıza ne gelirse her şarlatanlık vardı çadırlarda. Çok sayıda havalı silah atışı çadırları. Çocukların ziyaret etiği yerlerden biriydi. Her adımda değnek üzerinde yürüyen adamlar, İliziyonistler, palyaçolar, sırtında ilginç kaplarda şurup satan kişiler,dilenciler, her türlü fizik özürlü sakatlar ilginç görüntü sergileyip para kazanıyorlardı. Cepçi hırsızları köylerden gelen saf insanların bir iki, levasını araklamak için fırsat gözetiyorlardı. Bu saydıklarım kahramanlarının 100%99'u çingenelerdi. Bu şarlatanların arasında hiç türk yok kadardı. Olsa da istisna idi. Türkler her zamanki gibi soyulanlardı. Son bahar olduğu için çok sayıda sebze ve meyve satanlar vardı.En çok üzüm satılıyordu. Belkide üzüm mevsimi olduğu içindir. Kıtlık yılları olduğu için giyim ve kumaş satanlar çok azdı. Her yıl panayırların kurulmasıyla şehirlere ünlü SİRK grupları da geliyordu. Ben de ilk defa 1960 yılında Razgrada gelen Almanyanın ünlü SİRK BUŞ'u seyrettim. Fırsat buldukça Razgrada gelen Sirkleri seyrete bildim. Yıllarca Razgrad panayırından başka Şumnu,Tırgovişte ve İsperih panayırlarını da ziyaret ettim. 1960'lardan sonra, çocukluğumuzdaki olduğu gibi 1-2 levayla gitmedik. O kadar çok olmasa da eğlenmeye yetecek kadar paramız vardı. Bu yazıyı yazarken o eski panayır günlerini hem bir defa daha hatırladım ve özledim. Umarım benim gibi o eski panayırları ziyaret etmiş arkadaşlar okur ve o geçmiş nostaljik günleri hatıralmış olurlar. Saygılarımı sunarım. İbramKunduracı /01.12.2010/ İstanbul.

 

 YAZI NO: 10

 1950'Lİ YILLARDA KÖY ODALARI

Köy odalarının ilk olarak ne vakit açıldıkları için kesin bir bilgim yok fakat tahminen 100 yıldan fazla. 1950'lerde hatırladığım köy odaları hakkında yazmaya çalışacağım. Köylerde çiftçilik dolayısıyla kışın işler durgun olduğu için köy erkekleri vakit geçirmek için kendilerine uygun köy odalarında toplanıyorlardı. O zamanlar köylerde kahvehane diye bir şey yoktu. Karagözköyde tek bir meyhane vardı. Orayı da çok az belli kişiler ziyaret ediyordu. Köy erkeklerinin 100%90 tutucuydu. Gündüzleri hayvanlarla uğraştıkları için odaları gece ziyaret ediyorlardı. Odalarda sohbet sırasında bol bol kahve ve gazete kağıdına sarılmış kaçak sigara içiliyordu. Has türk kahvesi çok nadir içiliyordu, çünkü yoktu. Öncelikle kavrulmuş nohut kahvesi içiliyordu. Bu kadar incelikleri nereden bildiğimi merak ediyorsanız anlatayım: Bizim de odamız vardı babam Kunduracı Hüseyin ve amucam İbrahim, onların eşleri dostları arkadaşları geliyordu.Çocukluğum o odada geçti.Biz çocuklar konukların içtiği kahvelerin fincan dibindeki kahve tortusunu parmakla yalamak için sabırsızlıkla bekliyorduk. Odalara ekseriyetle her akşam aynı adamlar geliyordu. Bazı akşamları komşu köylerden misafirler geliyordu.Kışın bizim odanın sık misafirleri Duran köylü Kangal Mustafa, Sofularlı ünlü Aliosman Pehlivan daha başkalrı da vardı fakat hatırımda kalanlar onlar. Kangal Mustafa avcı olduğu için her gelişinde bir kaç tane avladığı tavşanla gelirdi. Gece güzel bir av ziyafeti çekerlerdi. Amucam dindar olduğu için ondan saklı bazı içki de içerlerdi.Babam kunduracılık yapardı O zamanlar içki esnaf takımı kullanırdı. Kışın en soğuk zamanlarında /zemheride/ keten helva yapması meşhurdu. Hava ne kadar soğuk ise kaynatılmış şeker daha çabuk donardı ve helva nefis tel tel olurdu. Helva yapılacağını duyduktan sonra bizim için bayram havası oluşurdu. Yazarken bile o günleri özlemle hatırlıyorum. Köye dışarıdan biri gelipte yatmaya yeri yoksa iyi niyetli oda sahipleri bu insanları odalarında konuk ederlerdi hiç tanımasalar bile. Hatırladığıma göre bizim odada böyle konuklar çok zaman kalmışlardı. Bu konuklar arasında köye gelmiş dilenciler de vardı. Çok iyi hatırlıyorum 1953 yılı koca kışta Sofularlı Aliosman Pehlivanı ailesi, 5 çocuğu ve at arabasıyla beraber bize misafirliğe gelmişti. Aliosman pehlivan amucamın asker arkadaşı ve babamın da yakın dostuydu. Onlar bize geldikten sonra o gece kış bastırdı bir haftaya yakın çok kar yağdı. Kar kalınlığı 2 metreyi buldu.10 güne yakın ailece bizim odada kaldılar. Bizim odanın bir misafiri de Razgrad'lı LEYLEK lakaplı biri idi. Benden yaşlı olanlar onu çok iyi bilirler. Mart ayında leyleklerin gelişiyle o da muhakak gelirdi. Lakapı da oradan kalmıştı. LEYLEK lakaplı bu kişi bütün Razgrat kazasının okul ve devlet binalarının bacalarını temizlerdi. O da amucamın asker arkadaşı ve yakın dostuydu. Köy odalarında yapılan bütün masraflar (odun,kahve şeker) her şey oda sahibine aitti. Hatta konuklara bazı akşamları yemek te veriliyordu. Buraya kadar yazdıklarım, benim çocukluğumda bizim odada gördüklerim. Köyde böyle daha onlarca oda vardı. Genelde oda sahipleri maddi durumu iyi ve iyi niyetli misafirperver insanlardı. Köyde hatırladığım odalar büyük mahalede: Ragup ağanın, Onbaşı Halilin, Onbaşı Mehmedin, Muharem Ahmedin,Kerim Mehmedin,Çavuşoğulların, Kara Ahmetlerin,Taliplerin Mehmedağanın,Hatiplerin,Topça Salimin,Muharem İsmailin, İğip Salinin, Bovacı Hüseyinin, Çavuş Yusufun, Pehlivan Mustafanın odaları. Küçük mahaledeki odalar: Hacıoğlunun,İslam Mustafanın, Köselerin, Karaibramın, Çoban İsmailin, İbiş Velilerin, Hamit ağanın, Yongacı Habilin, Hacı İbramların, Kalli Mehmedin odaları. 80'li yıllardan sonra en işlek odalar, Pehlivan Mustafanın, Çavuş Yusufun, Kalli Mehmedin .Bu odaların her akşam konukları oluyordu. Köyden olduğu gibi başka köylerden de gelenler oluyordu. Pehlivan Mustafa komşum olduğu için bazı onun odasına kahve içmeye gidiyordum. Gelen konuklarla da sohbet etme fırsatı buluyordum. Odaya Hüseyin Pehlivan, Talip İsmail, Çavuş Yusuf, Kuvancı Nazif, Bovacı Hüseyin, İbrahim Kumanist, Alesko Mustafa, Kuru Sali, Aynı zamanda Duran köyden Abacı Mehmet, Ahmedağaların Mehmet ve Ahmet Kardeşler, Kınalı Köyden Rahim ağa ve Basri dayı, Hatta Şumnu köylerinden Yusufanlar köyünden konuklar geliyordu. Son yıllarda odalarda özellikle has türk kahvesi içiliyordu. 50'li yıllarda çocukların toplu süneti de bu odalarda oluyordu. Önceki yazılarımda da belirtmiştim ki bu sünetlerin müzüğini de rahmetli köyün ünlü Ramazan davulcusu Üsref ağa yapıyordu. 60/70 li yıllarda karşıkı mahalede Çoban İsmailin odası çok işlekti. Hiç bir akşam misafirsiz kalmıyordu. Onun da dışardan çok misafiri geliyordu. 40 yıl önce bir defa onun odasını ziyaret etmiştim. Orada tesadüfen bir konuğu ile tanıştım. Tanıştığım kişi 75/80 yaşlarında Kubadınlı Potur Yusuf ağa idi. Birinci dünya savaşına katılmış. 15 yıla yakın esir kalmış Yemen'de, Hindistanda. Çok enteresan olaylar dinlemiştim kendisinden. 4-5 yabancı dil konuşuyordu aralarında arapça ve hind dili olmak üzere. O zamanlar 25 yaşlarında olduğum için fazla ilgilenmemiştim. Keşke bu yaşımda o sohbetleri yapmış olsaydık. Benim yaşlı insanlarla aram çok iyi olduğu için bazı bu odaları ziyaret ederdim. Bu yazdıklarımın çoğunu bu yaşlı insanlardan duyduklarımdı. Daha eski yıllarda karşıkı mahalede Hamit ağanın odası da çok işlekti. Onun odasını hiç ziyaret etmedim çünkü o faliyette olduğu zaman ben çocuk yaşlarda idim. Ama onun odasına vuku bulan bir olayı anlatmak istiyorum. Yaşlılardan dinlemiştim İşte anlatacağım olay şöyle: Bir kış gecesi Hamit ağanın odasında askerlik sohbeti ediliyormuş(ekseriyetle odalarda askerlik hatıraları anlatılır) Odadaki konuklardan biri Candar lakaplı 1938 yada 1950 yılında Türkiyeye göç etmiş. Kendisini ben bilmiyorum yaşlılardan duyduğuma göre Sülüş Mahmudun yanı başında bir Zamanlar Kısa Tanas /Atanas/ ın evinin sahibi imiş. İsmini bilmediğim Candar Lakaplı kişi askerliğini 1924 yada 1925 yılında işçi olarak Kubadın, Gökçesu köyü arasındakı yol yapımında 6 ay asker olarak yapmış.Karagözköye 10 km uzak bir mesafede. Odada kimseye söz vermezmiş hep askerliğini anlatırmış. Hamit ağa dinlemekten usanmış ve ateşlikten odun isiyi alıp Candarın kafasına bir patlatıyor ve ekliyor: -''Ulan p....venk ben 3 yıl savaşta kurşun mermi altında askerlik yaptım anlatmıyorum. Sen kalkmışın köyden 10 km uzaklıkta 6 ay askerlik yapmışsın sus be'' Önceki yazılarımda yazmıştım Hamid ağayı 1'ci dünya savaşında 3 yıl askerlik yapmıştı. İşte o yıllarda kışın köy erkeklerinin tek barınacağı ve eğleneceği bu köy odaları idi. O köy odalarındaki muhabbetler bir kaleme alınsa idi yüzlerce cilt kitap çıkardı. Şu an bırakın köy odasını, köylerde eğlenecek gidecek bir yer yok. Geceler ıpıssız. Köy odalarının var olduğu zamanlarda köylerde elektirik diye bir şey yoktu. Her yer kap karanlıktı fakat bir canlılık hayat vardı. 450 hanelik köyde en az 30 tane oda vardı. Radyo televizyon olmamasına rağmen insanlar biri birinden duyduklarından bilgileniyordu. Bu odalar sayesinde ülkede ve dünyada olan bitenler ögreniliyordu. Mesela ben 1950'lerde Kore harbini çocuk yaşlarda bizim odadaki sohbetlerde duydum. Beynime öyle kazınmış ki savaş veya harp dendikten sonra ilk aklıma Kore savaşı geliyor. Bu yazıyı yazarken özlemle hatırladım o yılları ve bu odaların hayır sever sahiplerinirahmetle anmış olduk.Saygılar!.İbram Kunduracı/06.11.2010.

 YAZI NO: 9

KARAGÖZKÖYLÜ BAŞARILI İŞADAMI FEHİM SÜLÜŞ./FEHİM SÜLEYMANOF SÜLÜŞEF/

Fehim Sülüş, benim en yakın arkadaşlarımdan biridir. Kendisi 1940 doğumlu benden 6 yaş büyük olmasına rağmen dostluğumuz 1961 yılından beri sürüyor. Dostum Fehim , köyde herkesin tanıdığı Sülüş Hafızın 5 çocuğundan üçüncüsü. Karagözköyde orta okulu bitirdikten sonra tahsilini Ruse Dve Mogili MTU /Makine traktör okulunda devam ediyor ve başarıyla mezun oluyor. Bu okullar zamanın en iyi makine teknik okulları idiler. 1962 yılında askerlik görevini tamamladıktan sonra köyün kooperatifinde/TKZS/ traktör sürücüsü olarak çalışmaya başlıyor. Taa 1970 yılına kadar. 1967-1970 yılları arasında Kooperatifte /TKZS/ hep beraber Mekanik olarak çalıştık. Çalıştığımız o yıllarda çok iyi günlerimiz oldu. Dostluğumuz görüşememize rağmen aynı tazeliği ve sıcaklığı ile sürüyor. Uzun yıllardan sonra, son görüşmemiz Ağustos 2007 yılında gerçakleşti. Fehim Sülüşle Köyde beraber çalıştığımız 1967,68,69,70 li yıllarda çok güzel faaliyetlerde bulunduk.Ahmet Ahmedofun, Ali Tahirofun, Nasuf Yusufofun ve diğer arkadaşların da aktif katkıları ile Köy tiyatro grubunu kurduk.Kendisi ile baş rolleri hep beraber paylaştığımız piyeslerde oynadık. Bir çok köyde başarı ile temsil verdik. Temsil verdiğimiz köylerden bazıları. Tervel-Kocacıklar köyü, Buynovo-Selimköy, Huma-Kınalıköy, Bogomiltsi-Sofular köyü, Studenitsa-Sucazköy,Samuil-Işkılar köyü v,s. Faliyetlerin kış sezonunda olmasına rağmen, yukarıda saydığım köylere Köy kooperatifin ZİL marka kamyonu ile gidiyorduk. Kamyonun şoförü ise rahmetli Emin Raguboftu. Bizi Hiçbir zaman kırmadı. Her Arzu etiğimiz zaman hep yanımızda oldu. Bunları zor olmasına rağmen o güzel gençlik günlerini hatırladığım için yazıyorum. O yıllarda Fehim Sülüş ile çok değerli ortak dostlarımız vardı. Onlardan bazılarının isimlerini yazmadan geçemeceğim. İsmail Küçük, Hasan Aliyef Topal, Nuri Çakırof, Emin Ragubof, Aliş Camcı, Ali Tahirof, Embi İbryamof. Bu arkadaşlarla çok güzel günler geçirdik, muhabetler malum /içkili ziyafetler. O günlerin hatıra izleri beynimde aynen tazeliğini koruyor. O samimi arkadaşlık, dostluk ilişkileri şimdilerde ancak bir hayalden başka bir şey değildir. Şimdi gelelim Can dostum Fehim Sülüşün durumuna. Fehim 1970 yılında Razgradın Strajets-İnebekçi köyüne yeni ev inşa etti ve oraya taşındı. 1970 yılından 1989 yılı büyük göçe kadar Razgrad Toplivo'da uzun yıllar şoför olarak çalıştı. Ekonomi durumu gayet iyi idi. 1989 yılında İzmire göç etti, fakat kısa bir süreden sonra yeniden Bulgaristana döndü. Eski işine yine şoför olarak başladı. 1992-95 yılarında özelleştirme esnasında birkaç tane kamyon satın aldı. Kendi işini kurunca birkaç zaman yine Toplivo'da çalıştı. Toplivo ne olduğunu bilmeyenler için söyliyeyim. Bir nevi ticaret şirketi inşat malzemeleri ve kömür satan yer. Birkaç yılda çok iyi para kazandı ve oğlu Aydınla beraber kendi şirketini kurdu. Sıfır kamyonlar satın aldı. Şehirler arası derin dondurucu kamyonlarla et taşımacılığına başladı. Hala bu işi yürütüyor. Sermayesini kat katladı. Razgrad iş adamları arasında parasl sermayesi ile ilk sıralara kadar geldi. Yaşının 70 olmasına rağmen aynı tempoyla sürdürüyor işlerini. Bu işinin büyük başarısında çok yakında kaybetiği eşi Emine ablamın da hiç şüphesiz büyük payı vardı. Emine ablam 1944 doğumlu çok sevdiğim çocukluk arkadaşım ve en samimi dostum Fehimin eşi idi. Kendisi çok insancıl ve alçak gönüllü birisi idi. Burada bir defa daha kendisini anımsayarak rahmet, Fehim dostuma da sabırlar diliyorum. Ben nasıl Fehim ile dost isem, babalarımız Hüseyin Kunduracı ve Sülüş Hafız da çok samimi dost idiler. Ölünceye kadar öyle kaldılar. 1930 ların sonu 1940 ların başında babam romatizmadan çok ağır hastalanıyor. 6 ay yatağa bağlı kalıyor. Bırakın yürümeyi ayağa kalkamıyor. Hastalığı kış aylarına denk geliyor. Dostu Sülüş Hafız babamı kendi kızak arabasınla koca kışta Şumnuya zamanın ünlü doktoru Haralanofa götürüyor. Sülüş Hafız babamı sırtında Hastanenin dördüncü katına çıkarıp indiriyor. Bunu rahmetli babam her fırsatta anlatıyordu. Demin de söylediğim gibi bu çok samimi dostlukları rahmetli Sülüş Hafızın ölümüne kadar hep aynı sürdü. Sülüş Hafız 40-45 yaşlarında felç oldu ve uzun yıllar öyle yaşama zorunda kaldı. 60'şı bulur bulmaz vefat etti. Babam ise 86 yaşına kadar yaşadı. Her fırsatta onu hep andı. Fehim dostumun kızkardeşi Vesile de en yakın dostum İzzet Kallinin eşi. İzzet ve ailesi ile de dostluğumuz aynı sıcaklıkla devam ediyor. Dostum İzzet birkaç ay önce amansız kalp hasatlığı nedeniyle ameliyat geçirmek zorunda kaldı. Ameliyatı çok başarılı geçti. Ona da buradan en samimiyetimle geçmiş olsun dileklerimi sunuyorum. Her iki dostumun da acılarını paylaşmak için bu yazıyı yazmaya kendime bir borç biliyorum. Eğer kayıbınızı ve acınızı bir nebze paylaşabildiysem ne mutlu bana. Dostunuz İbram Kunduracı,11.11.2010. İstanbul.

 YAZI NO: 8

 1970 – 1989 YILLARI ARASINDAKARAGÖZKÖYDE İKAMET EDENLERİN MAHALE MAHALE,HANE HANE İSİM LİSTESİ!

1.BÜYÜK MAHALE

1.Kadir İbryamof İsmailof-1924,eşi Atike-1925;2.Hasan Kadirof İbryamof-1944,eşi Sülbiye, çocukları:Emine,Feyme-1967,İbrahim-1970; 3.Hüseyin Kadirof İbryamof-1949 eşi Ümmü-1950,Çocukları:İsmail ; 4.Kazım Celilof Mustafof-1920,eşi Hatice- 1922; 5.İsmet Kazimof Celilof-1956.eşi Gıliman-195., çocukları:Kazım,Hatice 6.Salim Hüseyinof İsmailof-1927,eşi Elmas-1930; 7. Rufi Aliyef -1950,eşi Pakize-1951,çocukları:Hanife,Salim; 8.Abti Mehmedof İbişef -1924,eşi Fatma 1927,Kızı Bahriye-1961; 9.Mehmet Abtiyef İbişef-1948,eşi Emine-1948 ,çocukları: Erol-1968,Hatice-1971; 10.Remzi Abtiyef İbişef-1961,eşi Fatma-1961 çocukları:Nihat.Kenan; 11.İbram İsmailof Salimof Müzekarof-1944.eşi Ayşe-1946,çocukları:Remzi,Azmi,Nefse; 12.Salim Müzekarof-189..; 13. İsmail Salimof Müzekarof -191..; 14.Şefket İsmailof Salimof-1951, eşi Raviye 1954,çocukları: Sunay,...; 15. Sali Müzekarof-190..; 16.Mümün Saliyef Müzekarof-1925,eşi Sabriye-1925,oğlu Müzekka; 17.Hüsmen Saliyef Müzekarof-1934,eşi Sadie-1936,çocukları:Sali,Zahit; 18.Mustafa Saliyef Müzekarof-1928, eşi Sabriye-1930; 19. Behçet Mustafov Saliyef-1953, eşi Ümügül-1955,çocukları:Ayşe,Adnan; 20. Fikret Mustafof Saliyef-1957, eşi Gülten-1959; 21.Celil Mustafof(Celil hoca)-190...; 22.Osman Mehmedof Saliyef-1941, eşi Feride-1947,Çocukları: Kadriye-1965 ,Mehmet-1967, Nefse-1970,Hüseyin -1973; 23.Ahmet Mustafof Ahmedof(Küçük Ahmet )- 1942,eşi Ayşe-1943,çocukları:Nejla-1962, Serkan-1975, Mustafa -1965,eşi Gülcan-1967.çocukları:Ahmet,Rujdi; 24. İbrahim Mehmedof Talibof-1937,eşi Kadriye-1940,Çocukları:Gülşen, Fatma, Mehmet; 25.Salim Talibof-1901; 26.İsmail Mehmedof Alişef-1915,eşi Yakup-1958,eşi Mazlume-1959; 27.Eyup Hasanof Çırnalı-1944,eşi Selime- 1948,çocukları:Yafes,Fatma,Erhan; 28.Hasan Alief Çırnalı-1923,eşi Ayşe- 1922,oğlu Bayram-1957; 29.Mustafa Hasanof Alief çırnalı-1947,eşi Safiye -1950, 1 oğlu 1 kızı; 30.Hüseyin Aliev Çırnalı-1915,eşi Fikriye-1915,kızı,Münase-1951; 31.Ahmet Salief Çırnalı-1919,eşi,Gülzade-1925; 32.Sali Ahmedof Çırnalı-1947,eşi Mümüne-1946.çocukları:Mustafa-1966,Nazife-1970; 32.Mustafa Salief Çırnalı/ Kara Mustafa/-192..,Oğlu Mehmet-1961; 33.Hüseyin Mehmedof Alişef -1924,eşi Haççe-1926, kızı Resmiye-1955,damat,Mehmet-1954; 34.İsmail Salief Kuvancı-1933,eşi Vasfiye-1933, 35.Dahil Ahmedof Dahilof-1920,eşi Ümselime -1925; 36.Mehmed Ahmedof Dahilof-1930-eşi Hanife -1938; 37. Sabri Osmanof Göç-1948,eşi Elmas-1950, çocukları: Nedret-1971,Osman; 38.İbrahim Mustafov Rahimov-Saracı-1947,eşi Ayşe-1949,çocukları:İbram,Mustafa; 39.Mehmedemin Mustafof İbryamof-1941,eşi Halime-1941,çocukları: Selime, İbram, Fikriye; 40.Ali İbryamof Göç-1945,eşi Necibe-1948,çocukları: Nihat, Raviye; 41.Hamit Hasanof Çırnalı-1941,eşi Ayşe-1944,çocukları: Ali,..........; 42.Mustafa Ömerof Çakırof-1927,eşi Hılmiye-1929; 43,Salim Ahmedof S.Çauşef-1902; 44. Sali Ahmedof S.Çauşef-1925,eşi Selime-1926; 45.Mehmet Salief Ahmedof-1947,eşi Hatice-1949;46.Ahmet Saliyef Ahmedof 1953, eşi Nurten-1957; 47.Mümün Mehmedof Çakırof-1930,eşi Ayşe,oğlu Beyti-1959; 48.Ahmet Mehmedof Çakırof-1927,eşi Ganime-193..,oğlu Mehmet 1954; 49. Aliş Mehmedof Çakırof-1936, eşi Fatma-1940, çocukları: Mehmet,Ahmet ve 2 kızı; 50.Osman Ahmedof Hallaga-1937, eşi Ürke-1950 ve 3 kızı; 51.Mustafa Mehmedof Alişef-1921,eşi Ayşegül-1923,çocukl.Yusuf-1945, Ümselime-1950; 52.Yusuf Mustafof-1945,eşi Şafiye-1945, çocukları: Mehmet,İbram; 53. Sabri Halilof Osmanof /hoca/1924, eşi Ayşe – 1925; 54. Eyup Halilof Osmanof-1938,eşi Emine-1942,oğlu Zekeriye ve 2 kızı; 55.Mehmet Ahmedof Osmanof-1935,eşi Ayşe-1940,Kızları: Rayme, Sadife, Ayla; 56.Şükrü Ahmedof Osmanof-1921; 57.Harun Şükriyef Ahmedof-1944, eşi Şükriye-1945, çocukl.Rayme-1966, Mustafa -1970 ,Meyrem-197...; 58.Zekeriye/Hakkı/ Ahmed. Osmanof-1929; 59. Osman Zekeriyef Ahmedof-1958,eşi Fatma - 1961; 60. Mustafa Ahmedof S.Çauşef-1910, eşi Ürke-1911; 61. Süleyman Mustafof Ahmedof-1948,eşi Halime-1952, çocukları: Tunçer, Mustafa; 62.Raşid Abtullof Saracı-1924,eşi Kadriye, kızları: Sadie. Gülzade; 63. Ahmet Mustafafof Ahmedof -1943,eşi Kerime-1945, üç kızı;64. Ali Mustafof Ahmedof-1935,eşi Ayşe-1935, oğlu Ruşen -1966; 65.Hasan Ahmedof Osmanof/ Candar/-1918,eşi Benide-1930,oğlu Sıtkı-1950; 66.Sabri Mustafof Ahmedof Camcı- 1936,eşi Selime-1934, kızları: Nadie,Emine; 67.Basri Sabriyef Camcı-1955, eşi Necibe-1957, kızları: Şenay,Selime; 68.Aliş Mustafof Camcı-1939,eşi Zayde-1940, kızları: Naciye-1959, Münever- 1967; 69.Ahmet Alişef Camcı-1962,eşi Hatice 1965, çocuk.: Mustafa, Özgür; 70.Salim Mustafof Kalpaklı-191.. eşi Meyrem-191...; 71.Seydali Salimof Kalpaklı-1947,eşi Elmas-1949, ve 3 kızı;72.Mustafa Salimof Kalpaklı 1950,eşiFeyme-1954 ,2 kızı oğlu Salim-1981; 73.Beyram Musof Kalpaklı-1928, 2 oğlu 1 kızı; 74.Ali Osmanof Gözlü-1908, Eşi Hava-1909; 75.Zekeriye Aliyef Gözlü- 1939, eşi Ayşe-1940, çocukları: Bahri, Fahri,Mustafa-1968; 76.Ahmet Mehmedof Kobak-191...,eşi Nesibe-191...; 77.İbram Ahmedof Kobak-1945 ,eşi Halime-1947,çocukları: Fatma-1967,Ahmet-1970; 78. Mustafa Ahmedof Poştacı -1925,eşi Seviye -1931,79.Mehmet Mustafof Poştacı-1954,eşi Azize ve çocuklar: Efraim ,Mustafa; 80.Mustafa Üsrefof-1920 eşi Elmas-1923ve oğlu Şakir, eşi Bediha ve 2 çocuğu; 81.Ali Mustafof Üsrefov-1944,eşi Fides-1944 ve oğlu Metin ve 2 kızı;.82.İbrahim Mehmedof Alişef-1910, eşi Emine-1911; 83.Ülbiye İrrahimova Mehmedova-1933; 84.Ali İbrahimof Mehmedof-1942,eşi Şükriye-1942 ve 3 kızı;85. Sali İbrahimof Mehm. Alişef-1938,eşi Ülbiye-1939, kızları: Şafiye,Rükiye; 86.Efraim Saliyef İbrahimof-1960,eşi Saniye-1960 ve çocukları: Sinan-1982, Kenan-1983; 87.Hüseyin Aliyef Çolak-191..., eşi Emine-191... 88.Ali Hüseyinof Çolak-1953,eşi Mümüne -1952 2 kızı; 89.Ahmet Mehmedof Raimof Saracı-1945,eşi Nefise-1946,kızları: Sevdiye, Remziye-1970, Halime; 90.Mustafa Osmanof Gözlü-191...,eşi Sülbiye-191...; 91.Niyazi Mustafof Gözlü-1950,eşi Fatma-1951, çocukları: Bahtişen-1970, Mustafa- 1973; 92. Şayip Mustafov Gözlü-1936,eşi 2 kız ve oğlu Şayip-1970; 93. Osman Mustafov Gözlü-1947 ; 94.İsmail Aliev Pırvi, eşi Fevziye – 1943, oğlu Ali-1960 eşi Müceher ve iki çocuğu Kızları: Naciye, Nadiye-1970;95. Eyup Naimof Salimof-1938,eşi Emine-1941 ve 4 çocuğu; 96.Naim Salimof Kurof-1909,eşi Emine- 191...; 97. Osman Mustafof Mehmedof Alesko-1934,eşi Refiye-1936, 3 kızı; 98. İlyas Naimof Kurof-1935,eşi Şeriye-193..., ve 3 çocuğu; 99. İbrahim Naimof Kurof-1940, eşi Emine-1943 ve 3 çocuğu; 100.Ahmet İbryamof Kurof -191..., eşi Selime-1922;101. Nuri Ahmedof İbryamof-1951-eşi ve 2 çocuğu; 102.Rujdi Ahmedof İbryamof-1946,eşi Fatma-1949 ve 4 çocuğu; 103. Sadulla Raimof Alişef Madan-1946,eşi Necmiye-1946, çocukları:Gülşen-1968, Reyhan,Rahim; 104. Candar Seyde-192...; 105.İbrahim İsmailof Candar-1952; 106.Ahmet Mustafof Mıstınof-1908; 107.Hılmi Ahmedof Mıstınof-1940 ve eşi; 108.Aliş Ahmedof Mıstınof-1937, eşi, kızı ve oğlu Şinasi;109. Sali Alief İsmailof Pırvi-1943,eşi Hafize-1945 1 kızı ve 1 oğlu;110.Aliosman İbramov Lom-1916,eşi Emine- 1917;111. Zekeriye Aliosmanof İbramof Lom-1939,eşi Nefise-1940, çocukları :Fevzi- 1958, Aliosman-196...,Şinasi-196...; 112.Tefik Mustafof Aliosmanof-1929,eşi Bedriye-1930,çocuk.:Haççe-1953, Mehriye -1958; 113. Tahir Tefikof Mustafof-1951,eşi Necmiye-1953 ve iki çocuğu;114. Sali Mustafof Üsrefof-1942, eşi Zeliha-1942, 2 kızı, oğlu Mustafa-1970; 115.Efraim Ahmedof Kobak-1941,eşi Ülbiye-1941, ocukları :Mehmet-1963,Metin-1968; 116.Niyazi Ahmedof Mıstınof-1935, eşi Selime-1936, 2 kızı oğlu Necati-1957,eşi Emzade -oğlu Niyazi; 117.İbrahim Mehmedof Alyanof-192... ,eşi Saliha- Kızları Halime,Rayme ve oğlu Bürhan;118.Hüseyin Mehmedof Alyanof-191...., eşi Fatma – 192...ve çocukları:Bilal,Ahmet, Fadlı,Sali; 119. Bilal Hüseyinof Mehmedof -1949,eşi Fatma-1949,oğlu Mehmet -1968 ve 1 kızı; 120.Enver Saliyef Raşidof-1934,eşi Rayme-1935,Bediha,Sali ve Celil; 121.Yusuf Mehmedof Alyanof-1928 ve eşi çocukları Fehim 1956, Necati-1959 eşi Fadliye-1963 ,2 oğlu; 122.Osman Hüseyinof Kurof-1921,eşi Rayme-1922; kızı Nesibe -1941 oğlu Hüseyin-1949,kızı Sülbiye-1951; 123. Hüseyin Osmanof Kurof-1949, eşi Rayme-1955, 1 kızı ve oğlu Osman; 124.Mahmud İbryamof Kurof-1922,eşi Hayriye 1924, oğlu Ahmet,kızı Raviye ;125.Ahmet Mahmudof Kurof -1948,eşi Emine-1950, 4 kızı 1 oğlu;126.Hakkı İsmailof Mıstınof-1910,eşi Bedriye 191...;127.Hidaet Hakıev İsmailof-1941,eşi Ayşe-1945, oğuları :Azmi, Remzi ve kızı Emine; 128.Beytulla Hakkıev İsmailof-1944,eşi Mümüne- 1948, çocukları: İsmail-1969,Mehmet-1970,Emine-197....;129.Lütfü Hakıeyef İsmailof-1955,eşi Halime-1955,2 kızı;130.Müstecep Mehmet. İsmailof-1937,eşi Fatma-1939,kızları: Beytiye, Sare; 131.Hüseyin Mustafof Mıstınof-1923,eşi Hilmiye-192....; Çocukları Mustafa-1950, 2 kızı; 132. Yusuf Mustafof Mıstınof- 1920,eşi Sebile-1923, kızları:Safiye-1943,Ayşe-1949,Baise-1952,Revasie-1955; 133.Sabri Mehmedaliyef Aliyef - 1950, eşi Revasiye-1955, iki oğlu Yusuf ve Fevzi; 134. Şiit Abdurahimof-1933 eşi Ayşegül -1935, 3 kızı; 135. Efraim İbryamof Salimof -1933,eşi Emine-1934,Çocukları: Salim-1952, İbram-1955, kızı...............; 136. Sali Mehmedof Tarnacı-1917, eşi Habibe- 1922, çocukları: İstikbal-1958. Talip-1961; 137.Etem Halilof Onbaşı- 1913, eşi Sebile -1916; 3 kızı; 138. Sali Menderes-1936,eşi Sümbül-1940, 3 kızı 1 oğlu; 139. Musa Salimof Madan-191...., Ömer-1954,Şerif-1958; 140. İbiş Musaef Salimof-1944,eşi Saniye -1945, 3 oğlu; 141. Mustafa Musaef Salimof-1949, eşi Fikriye-1950, oğlu Musa; 142.Recep Mustafof Kurof -1925 eşi Hatice-192...çocukları: Mehmet-1954,Elmas -1952, Zahit -1958,Mustafa- 1965.; 143.Ridda Yusufof Mehmedof-1939,eşi Zeliha-1941,çocukları:Yusuf, Mediha; 144.Kamil İbryamof Kurof-1936, şi Emine-1940,çocukları:Rasim, Kasim; 145.İbrahim çavuş-191...; 146. Sıtkı İbrahimof Çavuş-1939,eşi Fatma 1942,2 çocuğu; 147.Fikri İbrahimof Çavuş 1942,eşi Hatice-1944; 148.Ali Salimof Alişef-1929,eşi Fatma-1930,çocukları:Ahmet-1953, Selime, Salim, Fikret; 149.İsa Salimof Madan-1919,eşi Mukadise-1925, çocukları: Sabriye, Seniha, Nejdet; 150.Mehmet İsaef Salimof-1946, eşi-1946,2 kızı ve oğlu İbrahim; 150 (a) Rahim Hacı Alişef -1910, çocukl,Nuri- 1983, Ayşe-1941, Aliş- 1947;151.İbrahim Salief Raşidof-1947, eşi Ayşe-1950, çocukları: Şirin,Arif; 152.Mehmet Hakıyef Kambes-1939, eşi Nazife-1940,kızı Sevdiye; 153.Ali İbryamof Abtiyef-1936,eşi Fatma-1935.oğlu Remzi; 154. Hikmet Aliyef İbryamof-1954,eşi Halime-1958, oğlu Hüseyin ; 155.İbryam Aliyef İbryamof-195....,eşi Nurten; 157. Remzi Aliyef İbryamof ve eşi; 158.Beytulla Aliyef Tarnacı- 1935,eşi Hayriye-1935, kızları: Hamdüne , Bariye,Fahriyeve oğlu Ahmet 159.İsmail Hasanof Abtiyef-1926,eşi Ayşe -1929,oğlu Hasan; 160. Ahmet Efraimof İbişef-1950,eşi Basiye -1950,2 oğlu; 161. Efraim Mehmedof İbişef-1917,eşi Rayfe-1920,3 kızı;162.Sali Mehmedof Kurof-1920,eşi Fatma-1923; 163,İbrahim Saliyef Mehmedof-1954,eşi-1955,1 kızı,1 oğlu;İsmet Rahimof -1939,eşi Ayşe-1940, 2 kızı,oğlu Rahim-1965; 164.Selim Aliyef Mehmedof-1930, eşi ve kızı Adeviye; 165. Eyup Basriyef-1939, eşi Remziye-1940,2 kızı ve oğlu Fevzi; 166. Ahmet Musayef Salimof-1952, eşi Emine-1954,2 kızı ve oğlu Musa; 169. Sabri Ahmedof Abtullof -1923, eşi,oğlu Hilmi 1955,Kızı Hafize-1958; 170. İbrahim Ahmedof Gogoy-1923, eşi Cumaziye 1925, kızı Şerife,Recep-1954, Sıtkı-1958;171.Basri Osmanof Salimof-1950,eşi Şerife-1951,oğlu Osman ve 1 kızı; 172. Ali Salimof Harman-1932,eşi Nazife-1938,2 kızı 1 oğlu; 173.Ali Aliyef İbryamof Aşık-1946,eşi Selime-1946,1 kızı 2 oğlu; 174.Şaban İbryamof Kurof- 1927, eşi Şerife-1932,1 kız ve oğlu Recep; 175. Sali İbryamof Abtiyef-1937, eşi Selime-1937; 176. Fikret Saliyef İbryamof-1958,eşi Cemile-1960, çocukları: Ersin ve Sali; 177. Yüksel Saliyef İbryamof-1961,eşi Bahtişen,1 kızı 1 oğlu; 178. İsmail Ahmedof Ahmedof Gogoy-1954,eşi Fatma,1 kız 1 oğlu 179. Mehmet Salimof Onbaşı-1933,eşi Resmiye- 1934,çocuk.Hayretin- 1954 , Naziye, Sebaidin -1959; 180. Hayrettin Mehmedof Salimof-1954 eşi Raviye-1954,oğlu Salim,kızı Hatice; 181. Ali Mehmedof Onbaşı-1935, eşi Mükerem-1935,1 kızı 2oğlu; 182. Mehmet Aliyef Mehmedof, eşi Hatice; 183, Fikret Aliyef Mehmedof-1968 ve eşi; 184. Ahmet Salimof Mustafof Onbaşı-1953,eşi Sıdıka Osmanova Mustafova -1955, çocukları: Seçkin-1975,Salim 1978; 185. Hüseyin Halilof Onbaşı-1934, eşi Fatma-1934; 186. Halil Hüseyinof Halilof-1960,eşi Sabriye-1960, çocukları: Tuncay, Türkan; 187.Kazım Hüseyinof Halilof-1958,eşi Sevim ve oğlu Sevgi; 188.Sali Mustafof Ahmedof Onbaşı-1928,eşi Emine 1932, çocukları: Selime, Fatmagül, Mustafa-1968; 189. Mehmet Hüseyinof K.Çauşef-1925, eşi Saniye-1928, çocukları: Emine-1950, Mümüne-1952,Zeliha-1957,İbram-1966; 190. Salim Abtullof-1904; 191. Ahmet Mehmedof Emrullof-1914, eşi Kadriye -1916; 192. Mehmet Ahmedof Emrullof-1934,eşi Baise-1946, çocukları: Şefkı-1954, Reyhane, Fatma; 193. Şefkı Mehmedof Ahmedof-1953,eşi Kadriye-1953, çocukları: Ayşe, Taner ; 194. Hüseyin Hasanof Emurlof-1916,eşi Emine-1918, çocukl.: İklime-1947,Safura-1951, Feyme-1954,Hasan-1962; 195. Halil Ömerof Çakırof (Çakır Hafız)-1918,eşi Emine-1922, çocuk.:Vahit-1952,2 kızı,; 196. Salim Osmanof-1900; 197. Rahim Salimof Osmanof-1925,eşi Emine-1926; 198. Sali Salimof Osmanof-1929,eşi Bakize çocukları: Niyazi, Osman, Rayme; 199.Niyazi Saliyef Salimof-1951,eşi Üzeyme 1951,çocukları: Aysel, Neriman; 200. Osman Saliyef Salimof-1955,eşi Elmas- 1954, çocukları: Niyazi,Salim; 201. Rahim Ahmedof D,Hüseyinof -1901,eşi Ayşegül-1906; 202,Salim Rahimof Ahmedof-1939,eşi Safiye-1943, çocukları: Fevziye, Sevdiye,İ lhan-1969; 203.İbram Mehmedof Onbaşı-1924,eşi Selime- 1925, çocukları:Şakir-1957,Mehmet-1960; 204.Salim Mustafof Ahmedof Onbaşı-1925,eşi Fatma-1927,çocukları: Ahmet-1953, Halime, Adem,eşi Emine; 205. Ahmet Hasanof Emrulof-1921,eşi Fides-1924, çoc:İsmet- 1951, Minase-1956; 206. İsmet Ahmedof Hasanof-1951,eşi Gülten-1958, çocukları;Sevgül,Ayşe,İlker, Gülten; 207. Hüseyin Mehmedof Bovacı-1912,eşi Haççe-1914, 3 oğlu 1 kızı; 208.İbrahim Hüseyinof Bovacı-1948,eşi Emine -1947,3 kızı; 209. Mehmet Ragubof Ahmedof-1911,eşi Ayşe-1910, 3 oğlu; 210.Emin Mehmedof Ragubof-1941,eşi Zeliha -1944.çocukları: Fikret, Ali, Fides, 211.İsmail Mehmedof Ragubof-1937,eşi Fatmagül-1937,çocukları: Fahri-1961, Ayla-1963, Selime-1970; 212.İbrahim Rahimof Kumanist-1923, eşi Nazife-1924. Çocukları: Zeliha-1946,Ahmet-1948,Ayşe-1951; 213. Ahmet İbrahimov Rahimof-1948,eşi Sevinç-1952,çocukları: Enis-1974, Sabriye; 214. Riza Rahimof Ahmedof-1936,eşi Ülbiye-1936, çocukları: Ridvan-1955, Cemile-1960 Fevzi-1963; 215.İbram Hüseyinof Musof(Kunduracı-13.04.1946,eşi Saniye- 22.02.1949,çocukları:(1 İlhan -11.08.1968,eşi Ayten-1968, çocukları:Derin -1990,Berk-1998) 2.(Halime - 08.08.1970, eşi Erol-1968,çocukları:Derya-1995, Mehmet-1997); 216.Hasan Ragubof Ahmedof(Geniş Ağa) -1928,eşi Hayriye- 1927, çocukları: Saniye- 1949 , Vildan-1953,Hamdiye-1955,Ragup-1959, Gülten- 1961; 217. Ragup Hasanof Ragubof-1959,eşi Behra-1960, çocukları: Irfan-1980 Hasan-1982; 218. Enver Fevziyef Ragubof- 1941,eşi Kaniye-1942, çocukları: Belgin-1963,Saniye-1965,Baki-1970; 219. Fevzi Ragubof Ahmedof-1914,eşi Halime-1916, çocukları: Ayşe-1939, Enver-1941, Safura-1945 , Emrulla-1947, Elmas-1950; 220. Emrulla Fevziyef Ragubof -1947,eşi Hafize-1950,çocukları:Günel-1970, Mustafa- 1973; 221 Kerim Hüseyinof K.Çauşef-1910, eşi Zeliha-1914, çocukları: Fatma-1936, Aliosman-1940,Emine-1946; 222 Aliosman Kerimof Hüseyinof -1940,eşi Fevziye-1942, çocukları:Vedat 1961, Nebahat-1965; 223. Hasan Hüseyinof K.Çauşef-1914,eşi Hatice-1920, çocuk.: Hüseyin-1941, Münase-1950,Fikret-1954; 224. Hüseyin Hasanof Hüseyinof-1941,eşi Vesile-1944,çocukları: Kadriye,Reyhan, Hasan; 225. Fikret Hasanof Hüseyinof-1954, eşi Hafize-1953, çocuk: Sevgül, Hatice; 226. Harun İbryamof Partel-1925,eşi Hatice-1926, çocukları: Feride-1948,Selime-1952, İsmet-1957; 227.Eyup Basriyef Ahmedof-1941,eşi Nevriste-1942, çocukları; Emine,Habibe,Musamedin; 228. Basri Ahmedof Çobanof -1917, eşi Habibe-1918,çocukları:Eyup-1941, Ayşe-1946, Fatma-1953,Ahmet-1958; 229. İsmail Mehmedof İsmailof Mıstınof-1929,eşi Fides-1929,çocukları:Ürke-1949,Salim-1950 Gülfiye-1957; 230.Salim İsmailof Mehmedof-1950,eşi Emine-1951, çocukları: Fides, Mehmet; 231.Yakup Mustafof Sakallı-1908,eşi Emine- 1911, çocukları; Fides-1929,Selime-1936; 232.İsmail Alief Çakırof-1920,eşi Vesle-1924 Çocukları: Seferiye-1954; 233. Şefket Ahmedof -fırıncı-1947,eşi,Ayşe- 1949 ; çocukları İbrahim,Metin;234.Sabri Mustafof Mehmedof- 1934, eşi Zeliha-1937,çocukları: İbrahim-1955, Vasfi-1958; 235.Vasfi Sabriyef Mustafof-1958,eşi 2 çocuğu;236. Riza Hüseyinof Ahmedof-1925, eşi Hayriye-1925, çocukları: Şaziye-1947, Remzi-1952, İbram-1955; 237. Remzi Rizaef Hüseyinof-1952,eşi Ayşe-1952, çocukları: Hayriye, Mehmet;238. İbram Rizaef Hüseyinof-1955, eşi Ülbiye-1949, çocukları: Riza,İbrahim;239.Hüseyin İbryamof Musof /Kunduracı/-(1909- 1995), birinci eşi Halime-(1914-1947)çocukları: Ahmet-1938,İbram-1946, ikinci eşi Sabriye-1924,birinci eşinden çocukları: Ahmet-1942, Halime-1947, ikinci eşinden çocuğu:Osman-1953; 240.Osman Hüseyinof Musof-1953 eşi Saadet-1953 ,çocukları :Semra, Münever, Nesrin; 241. Ahmet Hüseyinof Musof-1938,birinci eşi Selime-1937,kızı Halime-1958,ikinci eşi Fatma- 1943,çocukları:Şafiye-1963,Zeliha-1972; 242.Ömer Mustafof İbryamof- 1933,eşi Hilmiye-1934, çocukları: Orhan-1954, İsmail-1959, Zeliha-1962; 243.Kamil Mehmed. İbryamof-1939,eşi Zeynep-1939, çocukları: Irfan-1959, Mehmet-1963, Salim-1968; 244. İbrahim Mehmedof İbryamof 1946,eşi Ayşegül-1948, çocukları: Aydın-1970,Ayşe-1973; 245. İbrahim Saliyef Salimof-1929, eşi Mümüne 1933, 3 kızı oğlu Sali; 246.İbryam İbryamof Musof-1907, eşi Emine-1910, çocukları: Ayşe-1933,Recep-1939; 247. Recep İbryamof Musof-1939, eşi Zeliha-1940, çocukları: Sebahidin-1959, Emine-1962,Mehmet-1963; 248. Sebahidin Recebof İbryamof-1959,eşi Şendoğan-1963, çocukları: İbrahim-1979, Zeliha-198.../; 249. Ahmet Hüseyinof Pehlivanof-1938, eşi Hafize-1938 , çocukları: Behice-1961, Servet-1965, Sali-1969; 250. Mehmet Ragubof Galibof-1938,eşi Seviye -1940, çocukları: Eda-1961, Erdinç-1965, Erol- 1971; 251. Ragub Galibof Bekirof-1916,eşi Haççe-1917, Çocukları: Mehmet-1938,Galip-1940, Mustafa-1949; 252.Galip Raguof Galibof-1940,eşi Ayşe-1944, çocukları: 1 kızı,Ragup,İlhan; 253.Mustafa Ragubof Galibof -1949,eşi Cemile-1949,çocukları: Zehra-1970,Ragup- 1973; 254.Bekir Galibof Bekirof-1925,eşi Ayşe-1926, çocukları: Cevdet 1949,Şefket-1951; 255.Cevdet Bekirof Galibof-1949, eşi Necmiye-1949 çocukları: Rayfe-1969,Nihat,Fatma,Ayşe; 256. Şefket Bekirof Galibof-1951,eşi Selime-1952 2 kızı;257. Rasim İbryamof Kara Saliyef-1929, eşi Zehra-1932, çocukları:Şaziye-1952, Ahmet-1954, Zatiye-1962; 258.Ragup İbryamof Kara Saliyef-1918,eşi Fatma-1924, Çocukları: Şükriye- 1945, Ayşe-1949,Kadriye-1953,Nazmiye-1958; 259. Celil Halilof Onbaşı- 1920, eşi Kadriye-1923, Çocukları; İklime -1947,Rayme-1950,Hafize-1953, Davut-1955; 260.Davut Celilof Halilof - 1955, eşi Bariye-1957, çocukl. Sevda, Kadriye; 261.Hüseyin Salief Salimof-1923,eşi Fetiye-1924, Çocukları: Kadriye-1947,Salim-1950; 262.Salim Hüseyinof Saliyef-1950 ,eşi Şefiye-1952, Çocukları: Semra, Fetiye; 263.Mehmed Ahmedof Salimof Göç-1949,eşi Selime-1949, Çocukları: Kadriye-1969, Mürselin; 264.Nuri Aliyef Çakırof-1940, eşi Ayşe-1943, Çocukları: Vildan 1961, Levent,Ali-1967; 265.Ahmet Sabriyef Talibof-1948,eşi Baise-1952, çocukları:Yusuf, Sabri;265(a) İsmail Mehmedof Alişef-1913,eşi Fikriye -1917, çocukl. Ayşe-1938, Emine-1946, Yakup-1958; 266. İbram Mehmedof Çolak-1913,eşi Zeliha-1914,çocukları: Zübeyde-1939, Eyup-1942,Hafize-1945, Rufat- 1949; 267.Eyup İbryamof Çolak-1942, eşi Asiye-1943,çocukları: 2 kızı, oğlu İlhan-1966; 268.Rufat İbryamof Çolak-1949,eşi Fatma-1953, çocukları: Günel, İbram; 269. Nasuf Mehm. Çolak-192.../,eşi Binnaz- 192.../,1 kızı,oğlu Lütfi-1950; 270. Akif Arifof Azel-190..../ ,çocukları: Emine. Kadriye-1937,Mümüne-1943,Sadulla-1948; 271.Sadulla Akifof Arifof-1948,eşi Hava-1947; 272.Osman-domakin Alinin damatı-1950, eşi Sülbiye-1959, kızı Aysel; 273. Hüseyin Saliyef Raşidof-1940,eşi ve 3 kızı oğlu Fevzi; 274.İsmail Ahmedof Salimof Göç-1946,eşi İklime-1947, çocukları: Sezai- 1966, Sevinç-1970,Celil-1972; 275.Hüseyin Mehmedof Pehlivanof -1910,eşi Sebile-1913,çocukları:Resmiye-1933, Ahmet -1938, Mehmet-1944; 276. Mehmet Hüseyinof Mehmedof-1944, eşi Ayşe-1944, çocukları: Salim-1963,Fevzi, Fides; 277. Hüseyin İsmailof Talibof-1947,eşi Kadriye-1947,Çocukları:Emine-1968,Fatma- 1970; 278.Ali Tahirof Eminof-1942, eşi Sadife, Çocukları: Erdinç, Ergül ve Neşe; 279. Osman Mehmedof Kurof-1930, eşi Ünzüle-1930, çocukları: Ayşe-1954, Bariye-1957; 280.Vahit İbryamof İbryamof-1952,eşi Ayşe-1954, çocukları: İbram-1975, Fatma-1978; 281 .Abdil Hüseyinof Mehmedof- 1939,eşi Fatma-1942,çocukları: Ahmet, Mehmet ve Hanife; 282. Hüseyin Hasanof Ahmedof (Opiti)-1924, eşi Zeliha - 1940, iki çocuğu ikiz 1968 doğumlu biri kız biri oğlan; 283. Zelkif Süley. Sülüşef-1934,eşi Saniye-1935, iki kızı ve oğlu Salim; 284. İsmail Salief İbof-1941, eşi Raviye-1940, Çocukları: Nadie-1960,Nacie-1962, Sunay - 1972; 285. Hakkı Habilof İbof-191..../ çocuklari: Mehmet-1950,Talip-1958,Niyazi-1960,Sevinç-196.... ; 286. Abtulla Ahmedof Abtullof-1920, eşi Kadriye-1937, oğlu, İbrahim, 1 kızı; 287. Ahmet Rahimov İbof-1939, eşi Halime-1950, oğlu, Fahredin-1963,1 kızı; 288. Mecit Rahimov İbof-1943,eşi Basie-1946, oğlu Rahim; 289.Kamil Akifof Kuvancı-1941,eşi Mümüne-1943,oğlu Erdoğan ve 1 kızı; 290. Beyram Akifov Kuvancı-1948; 291.İbrahim Mustafov Kuvancı -191.../ eşi Ayşe-192.../,çocukları: Sülbiye-1944, Ülbiye-1947, Mustafa-1953; 292. Mustafa İbrahimof Kuvancı-1953,eşi Kefser-1955,oğlu Ahmet, kızı Ayşe ; 293. Mehmet Ragubof Mustafof Acelioğlu-1910,eşi Nefse-1913, çocuk: Sali-1939, Mustafa-1942,Emine-1950; 294.Mustafa Mehmedof Ragubof-1942,eşi Gülsüm-1944,çocukları: Sebaidin,Mergül-1968, Mehmet-1970; 295.Ahmet Ragubof Mustafof-1920,eşi Kerime-1924, Çocukları Ayşe - 1944,Halil-1947 , kızı,Hüseyin; 296.Halil Ahmedof Ragubof-1947, eşi Emine-1950, 1kızı, 2 oğlu; 297.Ömer Ragubof Mustafof-1924, eşi Ayşe -1928, çocuk: Ömer - 1951, 1 kızı,İ smail; 298.Raim Raimof Alişef-1940 ,eşi Nazife-1941, çocukları: Remzi-1961, Ali-1963; 299. Hılmi Raimof Alişef-1951,eşi Hafize-1952,oğlu Behaidin, eşi Nesrin,çocukları-Suzan ve Hilmi; 300.Sali Mehmedof Ragubof -1939,eşi Feyme-1943, çocuk. :Hayretin-1962,eşi Gülsüm-1963, çocukları, Sali, Etem; Fahretin- 1964, eşi Şemsiye-1965, çocukları: 1 oğlu 1 kızı/; 301.İ smail Salimof Topça-1925,eşi Zeliha-1925, Çocukl .: Mehmet-1945, Nesibe-1947, Naziye-1950; 302. Mehmet İsmailof Salimof-1945,eşi Emine- 1946,3 kızı; 303.Sali Salimof Topça-191...../ oğlu Musatafa Salief Salimof-1941,eşi Naziye-1946, çocukları: Servet, Salim,Sali,Erdin; 304.Hasan Ahmedof Lom Memiş-191..../ çocukları: Hasan-1949,Feride-1956, ; 305.Mehmet Osmanof Salimof Göç-1942, eşi Sülbiye-1944, Çocukları-Fatma-1964,Metin-1968; 306. Mustafa Mehmedof Pehlivanof -1920,eşi Sülbiye-1920; çocukları: Ali-1942, Ayşe -1944,İsmail-1946, Kadriye- 1949, Emine-1951,Selime-1954; 307.İsmail Mustafof Mehmedof- 1946, eşi Şaziye, çocukları: kızı-1968, Erhan-1970,Mustafa-1972; 308. Sali İsmailof Muharemof-1928,eşi Sebile-1928, çocukları: Feride- 1947 , Mustafa-1950,eşi İklime-1950,1 kızı 1oğlu Nihat; 309. İsmail Muharemof -1910,eşi Cemile-1910; 310.Ali İsmailof Muharemof-1933, eşi Fatma-1933, Çocukları.3 kızı; 311. İbrahim İsmail. Muharemof -1943, eşi Ayşe- 1944, 2 kızı; 312.Embi İbryamof Eminof-1942,eşi Nebiye- 1945,çocukları: Hilmi,Hikmet; 313.Ali Halimof Hamdiyef-1946, eşi, Saniye -1945,kızı Adeviye; 314. Mehmed Ali İbryamof Paşa-1934,eşi Fatma-1933. Çocukları: Halime-1951, Mustafa-1953, Zülkar-1955, Remzi - 1960; 315.Nazif Mehmedof İsmailof Kuvancı- 1914, eşi Fatma-1919,kızı Ülbiye-1947,eşi Ahmet-1935, Çocukları: Aysel-1966,Mehmet-1969; 316. Ragup Mehmedof Ragubof-1933,eşi Fatma-1934,çoc. Irfan-1955,Ziya-1959; 317.Irfan Ragubof Mehmedof-1955,eşi Asibe-1955, kızı Şenay-1977; 318. Ziya Ragubof Mehmedof- 1959,eşi Behice -1961 , çocukları: Irfan-1981,R agup-1983; 319.Naim Mustafof Mehm. Amiş -1941,eşi Safura-1945, Çocukları: Mehmet, Remzi, Gülten; 320. Kadir Osmanof Mehmedof-1939,eşi Nesibe 1941, çocukları: Fatma-1962,Mehmet-1965,Osman-1967; 320(a). İbrahim Salimof Göç -1925, 1'ci eşi Kadriye -1925, oğlu Ali-1945, 2'ci eşi Emine -1927, oğlu Mehmet -1948,kızı Kadriye-1950, oğlu Salim-1958; 321.Salim Salimof Abtiyef-1936,eşi, Hafize-1934,Kızları-Ayşe-1955,Zeliha, oğlu Mehmet; 322.İbrahim Salimof Hamdiyef-1953 eşi ve 5 oğlu; 323.Salim Hamdiyef İbişef-1925, eşi Rayme-1927, çocukl .:Şaziye-1949,İbrahim-1953, Hamdi-196.../; 324. Mustafa Mehmedof Osmanof-Alesko-1909,eşi Halime-1919; 325.Ali Mustafof Mehmedof-1945,eşi Fatma-1950, çocukları:4 oğlu; 326.Sali Mustafof Mehmedof-1954,eşi Safiye, 1 kızı oğlu Sinan; 327.Sabri Ahmedof Talibof-1927,eşi Ürke-1925, çocukları: Ahmet-1948,Remziye-1951, Talip -1954,Zeliha-1967; 328.Talip Sabri. Ahmedof-1954,eşiNazmiye-1954 ,2 oğlu; 329. Hüseyin Mehmedof Koç-1928,eşi, Ürke, çocukları: Ayşe-1952,Fatma-1962, Remzi-1964; 330. Ahmet Mustafof Aliosmanof-1921, eşi Habibe-1923,çocukları: Nuriye-1943,Aliosman-1947, Ridvan-1951, eşi Fevziye 1949; 331.Aliosman Ahmedof Mustafof-1947,eşi Hılmiye-1947, oğlu Ahmet-1966,1 kızı; 332. Mehmet İsmailof Çırnalı-1928,eşi Hatice-1930, çocukları:Emine-1952, Ahmet-1954,İsmail-1959; 333. Yusuf Mehmedof Saliyef Çırnalı-1938, eşi Vesle-1941, kızı Emine-1963,Zülfü-1965,Fevzi-1967; 334.Sali Akifof Onbaşı-1944,eşi Ayşe-1948, Çocuk: Akif, 2 kızı; 335. Abti İbryamof Abtiyef-1934,eşi Ümügül-1934, çocukları:Necmiye-1953, Necibe-1956, Ahmet-1959,eşi Cemile -1959,oğlu İbram ve kızı....; 336. İsmail Mehmedof Talibof-1921,eşi Fatma – 1924, Çocukları:Ali-1944, Hüseyin-1947; 337.Ali İsmailof Talibof Gospod-1944,eşi Emine-1946, çocukları: Aysel-1966,Ayten-1969; 338. Halil Osmanof Mehmedof- 1928, eşi Fatma 1934, oğlu İbrahim Halilof Osmanof-1956, eşi Nadiye – 1959, çocukl.: Halil-1982, Ercan – 1985 Erhan – 1985; 338/ a/. Zekeriye Saliyef Kurof -1944, eşi Feyme- 1943, çocukları: Zeliha, Gülşen-1968,Mehmet; 339. Ali Alief İsmailof Can-1937, eşi Nesibe-1941,çocukları: Sevcan-1962, İlhan-1966 Ruşen-1968; 340. Zülkar İbryamof İsmilof Çırnalı-1941,eşi Hilmiye-1941,Kızı Nevriye,oğlu İbrahim; 341.Mümin Aliyef İsmailof Çırnalı-1927, eşi Hanife-1928, çocukları: İbram-1953,Cemal-1960, Lütfi -1957, Mustafa-196..../; 342. Lütfi Mümünof Aliyef-1956-eşi Gülten-1958,1 kız ve 1 oğlu; 343. Muharem Ahmedof Poştacı-1934-eşi ,kızı Gülten-1958, Nurcihan-196.../, Ahmet-1968; 344.Mehmed Ahmedof Macur-1927,eşi Fikriye-1928, evlatlık oğlu Beyti-1953; 345. Ahmed Galibof Bekirof-1927,eşi Nefse-1930,çocukları: Fatma-1950, Recep-1954, ..........195... 346. İsmail İbryamof Aşık-1929,eşi Ayşe-1931,2 kızı ve oğlu Gürsel; 347. Ahmet Mehmedof Dahilof-1914,eşi Ayşe-1922 ,çocuk.Necmiye- 1949, İsmet-1951,eşi Halime ve 1 oğlu ve 1kızı; 348. Emin İbryamof Eminof-1944,eşi Kadriye-1949,2 oğlu 1 kızı; 349. Hasan İryamof Eminof Dahilof-1950; 350.Sebaidin Hüseyinof Eminof-195..../, eşi1kızı ve1 oğlu; 351.Hasan Akifof Hasanof-1935,eşi Şükriye-1935, çocukları: Fatma, Ayşe; 352.Mehmed Ahmedof İsmailof-1944,eşi Şükriye-1945,1 kızı,1 oğlu; 353.Ali Yusufof Kofi-1936,eşi Humaş-1938, 2 kız 1 oğlu; 354. Hasan İsmailof Süleymanof-1927,eşi Emine-1927; 355. Hüsmen Hasanof -1947,eşi Fatma candarka-1950,9 çocuğu; 356.Hasan Ahmedof Curcu -1909,eşi Hanife -1918, kızı Fatma Pıdıne -1940,eşi Üsmen ve çocukları:Sali,Cemil,Necati,Hasan, 1 kızı; 357 .Hüseyin Kabak-1938,eşi Rükiye-1940,kızı Feride-1965,damat Nuri -1961,2 çocuğu; 358.Ahmet İsmailof Papa-1924,eşi Fatma -1925, çocukları: Mehmet-1944,Kadriye-1946, İsmail,Hasan; 359. Hüseyin İsmailof Papa-1931,eşi Şükriye -1931, ocukları, Ahmet , ............./ ; 360. Sabri İsmailof Süleymanof-1930, eşi Ayşe-1937,çocukları: Hüseyin -1953, İsmail Parno-1954, Süleyman - 1958, hasan-1960; 361.Hüseyin Sabriyef İsmailof-1953,eşi Şükriye - 1955,2 kızı,oğulları: Sabri,Ali; 362. İsmail Sabriyef İsmailof Parno - 1954, eşi Fatma ve 3 kızı; 363. Süleyman Sabriyef İsmailof- 1958,eşi Ayşe; 364. Hasan Sabriyef İsmailof -1960, eşi ve 2 çocuğu; 365.Kısa Hanife-1911; 366. Ahmet Mehmedof Akbaş-191...../ eşi Fatma-192.../,Nazmiye – 1946, Ahmet Cambaz-1952, Nazım-1954, Mehmet; 367.Çakır Asiye - 1915; 368.Nuri Nazifof Mehmedof Fıstık - 1948,eşi ve oğlu Nurettin ve kızı; 369.Basri Hasanof Çakırof -1936,eşi ve 2 kızı ve oğlu Basri; 370. Sabri Hasanof Çakırof Kutiş - 1939, eşi Fatma -1942,2 kızı ve oğlu Hasan - 1970; 371.Mustafa Musaev Salimof Madan-1949, eşi Fikriye-1950,oğlu Musa- 1972.

2.KÜÇÜK MAHALE

1. Osman Ahmedof Yongacı-1932, eşi Şerife-1933.Çocukları: Hasan- 1954,Gülten-1959; 2.Harun Ahmedof Yongacı-1921,eşiAyşe-1923, çocukları:Saniye-1945,Saliha-1948,Hatice-1951; 3.Ragup Ahmedof Mustafof Sakallı-1949,eşi Hatice-1951,1 kızı 1 oğlu Ahmet; 4.İbrahim Halimof Ahmedof-1934,eşi Fatma,Çocukları: Yusuf-1959,Ayşe-1962; 5.Sali Mustafof Sakallı-192..../eşi, çocukları: 4 kızı.Asibe-1944.Nesibe-1947, Zekiye – 1953, eşi Hasan Kulof-1949, çocukl. Şenol-197..., Ayşe -197..; 6.Mustafa Ahmedof Sakallı-1940; 7.Hüseyin Hakıyef Çölmek-1945,eşi, 2 çocuğu; 8.Veli Ahmedof Çölmek-1912,çocukları: Mehmet-1939, Zeliha-1941 ,İbram-1948; 9.Mehmet Veliyef Çölmek-1939,eşi Selime-1941, 3 çocuğu; 10.İbram Veliyef Çölmek-1948,eşi Feride-1948, çocukları:Mergül-1970, Veli – 197...; 11.Ahmet İbryamof Çölmek-1936 eşi Safiye-1937,Çocukları:İbram-1959,kızı Gülten-1962; 12.Yusuf Mehmedof Terlemez-192.../ eşi Zehra-192..../; 12 (a) Hüseyin Ahmedof Telemezof - 191...,eşi........191....,çocukl.: İsmail – 1934. Halim-1938, Ömer -1941, Emine -1944, Sabri – 1946, Basri – 1950; 13.İsmail Hüseyinof Terlemezof-1935,eşi, Kızı Emine ve oğlu; 14.Beytulla Aliyef Ahmedof Terlemez-1935,eşi Ayşe,çocukları: Emine-1959,oğlu Ridvan-1961; 15.Salim Halimof Ahmedof-1931,eşi Safye-1933,çocukları: Halim 1953, Zeliha-1958,Hüseyin-1968; 16.İbrahim Abtiyef Mustafof-1923,eşi Nazife-1925,çocukları:Sebile-1942,Zehra-1945,Mustafa-1949,İsmail- 1952; 17.Mustafa İbryamof Aptiyef-1949,eşi Naziye-1950, 2 kızı; 18. İsmail İbryamof Abtiyef-1953 eşi Vahide-1956,çocukları: Emel-1976, Ergin-1978; 19.Sali Aliyef Terlemezof-1922,eşi Halime-1923, çocukları: Ahmet-1945 , Halil- 1949, Beyti-1954; 20.Ahmet Saliyef Aliyef-1945,eşi Elmas-1945, 2 çocuğu; 21.Halil Salief Aliyef-1949,eşi Fatma-1950, 2 çocuğu; 22. eyti Saliyef Aliyef-1954,eşi Rayme, 2 çocuyğu; 23.Ali İsmailof Lök -1922 , eşi Emine-1923,çocukları,Fatma,İsmail; 24.Ahmet İsmailof Lök- 1930,eşi Ayşegül-1931,3 çocuğu; 25.Mahmut Ömerof Çelikof-1938, eşi Rukiye,çocukları:Necati-1963,Nihat-1968,Ahmet-1971; 26.Mustafa Osmanov Bedel-1910,eşi Halime-1924,çocukları: Nazife-1943,Osman- 1948, kız-1953, Emin-1968; 27.Halil Mahmudof Sülüşef-1935,eşi Nefse, 3 kızı; 28.Hasan Alief Hasanof Topalof-1944, eşi-1946,2 kızı; 29.Bayar Alişef Hamdiyef -1961,eşi Emine-1962, çocukları: Fatma, Nuriye 30.Abtulla Fehimof Mustafof-1926,eşi Ayşe-1933, çocukları: Sebat-1953 Emine-1957; 31.Ahmet Mehmedof Zogu-1922,eşi Ülbiye-1925,3 kızı; 32.Osman Mehmedof Osmanof-1939,eşi Feride-1946, çocukl.Zekiye, Davut; 33.Ali Ahmedof Musof-191..../ çocukl:Kızı-1941, Halime-1944, Ali-1951, Ahmet-1953; 34.Sali Ahmedof Musof-1911, çocukl:Ahmet-1936, İsmail-1939,Hatçe-1945; 34.İsmail Saliyef Musof-1939,eşi Nuriye -1942,çocukları:Fatma-1962,Şefket-1965,İsmet-1968; 35.İsmail Hasanof Karahasanof-191..../,eşi Emine-191..../, çocukları: Zeynep-1939,Ayşe-1941,Baki-1944,Ahmet-1946; 36.Ahmet İsmailof Hasanof-1946,eşi Fides-1948,çocukları:Halime-1968,Hanife-1970, İsmail-1972; 37.Emin Mustafof Hasanof-1947,eşi Hatice-1948, çocukları: Mustafa-1969,Sunay-1971; 38.Ramadan Mustafof Hasanof-1949,eşi Ümügül - 1951,Çocukl:Türkan,Turgut; 39.İbram Yakubof Çelikof-1932,eşi Saime-1933,çocukl:3 kızı; 40. Hüseyin Mehmedof Pomak- 192..../, eşi Halime-193..../ çocuk.Mehmet-1949, Süleyman, Mustafa, Osman; 41.Nasuf Yusufof Çelikof-1922, çocukl: Emine-1949,Yusuf-1956, kızı-195../ 42.Mahmut Mehmedof Sülüşef-191..../,eşi Zehra-191..../, çocukl: Halil- 1935,eşi Nazife-1938,Emine-1941; 43.Mehmet İbryam H.İbryamof - 1945,eşi Binnaz-1948,2 çocuğu; 44.Hüseyin İbryamof Hacı-1932,eşi ve 2 çocuğu; 45.Yusuf İbryamof Hacı-1950,eşi ve 2 çocuğu; 46.Nezir İbryamof Hacı-192...../ eşi, Meyrem-192...../ çocukl.Ahmet-1950, Rüstem- 195..../;47.Yusuf Yusufof Hacı Tapı-191..../,eşi Nuriye-192...../ çocukl, Nazife-1944, Hılmi -1946,Mustafa-1949; 48. Sabri Ahmedof Demirli-192. ..../ ,çocukl, Ahmet-1952,Fikret-195..../; 49.Recep Salimof Ç.Feyzullof- 1943,eşi Emine-194.../; 2 çocuğu; 50.Ali Hüseyinof İsmailof-193..../, eşi Bakize-193...../, çocukl. Ali-1955,Feyme-1960, Şinasi-196..../; 51.Ahmet Hamdiyef Salimof-191..../ eşi Hatip anne-191..../,çocukl: Saffa -1940, Fatma -1943,Feyme -1945; 52. Mustafa Fehimof Mustafof - 1928, eşi Cemile -1930, çocukları: Sevinç -1952, Fehim -1954,Zehra -1960; 53. Mehmet Selimof Mehmedof -1929, eşi Fatma,ve 3 çocuğu; 54. Mümün Selimof Mehmedof -1945,eşi Emine-1947,3 çocuğu; 55.Maksut Mehmedof - 1941,eşi Meliha, Mehmet- 1967, Kadriye -1971 ; 55. İsmail Abtief Sülüşef - 1932, eşi Vesle-1932, çocukları: Halime-1955, Ahmet-1959; 56.Mustafa Mehmedof Terlemez -1932,eşi Feride-1939; 57.Yusuf Mehmedof Terlemezof -1928,eşi Zehra - 1930; 58.İsmail Süleymanof Sülüşef -1937 eşi Selime-1943, çocukları: Sevim-1966, Metin -1968; 59.İbrahim Eminof Sülüşef-1930; 60.Niyazi Eminof Sülüşef - 1943; 61.Fehim Süleymanof İbryamof Sülüşef-1940,eşi Emine-1944, çocukları: Aydın-1965,Bediha-1967; 62.İbryam Süleyman. Sülüşef-1944; 63.Mehmet Yakubof Sülüşef-1931,eşi Kerime-1932, çocukl. :Safiye -1954,Behçet-1958, 64.Veli İbryamof Kurof -1920,eşi Kamile -1920, İsmail - 1952; 65.Mümün Hakkıyef Veliyef İbişef -1937, Hanife-1941, çoc.Hakkı-1962.2 kızı; 66.Veli Hakıyef İbişef-1928, 98jmSaniye – 1930, çocukl,İbrahim-1953,Ömer 67.Osman Mehmedof İsmailof K.Hasanof-1941,eşi İklime-1947,2 oğlu; 68.Muzaffer Mehmedof Veliyef-1951,eşi Hatice-1953,2 çocuğu; 69.Hüseyin Selimof Mehmedof-1939,eşi Beyye-1944,3 çocuğu; 70.Salim Sabriyef Veliyef-1950,eşi Selime-1952, çocuk. Sabri, Mehmet; 71.Basri Sabriyef Veliyef -1928, eşi Sülbiye-1930, çocukl. Emine, Habbe, Ali, Sebaidin; 72.Ahmet Sabriyef Veliyef -1928, eşi ve 4 çocuğu; 73.Ahmet Ahmedof Ahmedof -1930, eşi Ayşe-1930, çocukları :Fehim -1951,Sadet -1953; 74.İbiş Mehm. Veliyef -1938,eşi Ayşe-1941, 2 oğlu; 75.Bekir İsmailof Ahmedof-1953, eşi Fikriye-1955, çocukl: Şenol, 1 kızı; 76.Ahmet İsmailof Ahmedof -1949, eşi Halime-1951: Çocukl, İsmail ve kızı; 77.Sali İbryamof Mustafof-1935, eşi Nazife -1938,çocukl: Ridvan -1958, Vildan - 196..../; 78.Etem Süleymanof Sülüşef -1934,eşi Ayşe -1936,çocuk, Turan ve kızları Müyterme ve Fatma; 79.Hılmi Süleyman. Sülüşef -1936,eşi Saliha,çocukları: Nurten -1958, Mehmet -1963; 80. Salim Süleymanof Sülüşef -1925,eşi Ayşe -1928, çocukları; Süleyman -1952, Gülten 1956, 80(a). İbrahim Feradof Halilo f- 1924, eşi Halime- 1926, Kızı Ümmü - 1951, oğlu Servet -1954, Oğlu, Cafer -1949, eşi Münase -1950,oğlu Yücel ve kızı;81. Süleyman Salimof Süleymanof -1952, eşi Cahide -1955,çocukları;Salim, Mustafa; 82.Ahmet Yakubof Sülüşef -1934,eşi Fatma-1935.4 çocuk; 83.Hakkı Yakubof İbryamof Çelik-192../ eşi Zehra-192..../çocukları: Fevziye-1949,Sıtkı-1951, Ruziye-1953; 84.Sali Necibof Feyzullof -193.../eşi,çoc: İslam, Necip, Ahmet;84 (a) İslam Saliev Necibof - 1959, eşi Sevdie – 1960, çoc. Sali - 198... ;85. Ramadan Aliyef Necibof-1951, eşi ve 2 çocuğu; 86.Ahmet Mehmedof Koç-191.../ eşi Emine-191...../ çocukları: Mehmet-1941, Halime -1947,Sıtkı-1951; 87. Sıtkı Ahmedof Koç-1951, eşi Nebiye-1954, ocukları: Sinan, Suzan; 88. Mustafa Habilof Yongacı – 1922 , eşi Sebile -1923, çocukl. İzzet – 1943, Sadife – 1945, Mehmet – 1949 ; 88. (a) İzzet Mustafof Habilof-1943, eşi ve 2 çocuğu; 89.Mehmet Mustafof Habilof -1949,eşi Hamdiye -1952,2 kızı 1 oğlu; 90.Eyup Mehmedof İbryamof Çelikof -1940,eşi Şafiye-1940, çocukları: Ali -1960 ,Ahmet -196.../ 91.Sabri İbryamof İsmailof-1945,eşi Hatice,3 çocuğu; 92 .Mustafa İbryamof İsmailof-193..../,eşi Selame-193..../,3 çocuğu; 93.İsmail İbryamof İsmailof-192..../,eşi Zatiye-193..../ 3 çocuğu; 94. Ahmet İsmailof İsmailof-1947,eşi Ayşe-1949, 2 kızı; 95. Mustafa Hasanof Sivri- 190..../ çocukları;Kadriye-1935,Feyme-1940, Resmiye-1942, Nazmiye-1948,Hasan-1951; 96.Mustafa Mustafof Hasanof /Doktor/,eşi Şefiye-1952,oğlu Oktay-197.../ eşi Ayşe-197..../,2 oğlu; 97.Nasuf Yusufof Ahmedof-1939,eşi Feyme-1940,çocukl. Şinasi, kızı, Şenol; 98. Zülkar İbryamof Veliyef-1941,eşi Fatma-1946,3 çocuğu; 99.Ahmet Sliyef Hocof-1935,eşi Hilmiye-1939,çocukları:Irfan-1958, Fahriye-196..../,Sali-1970; 100.Mehmedşerif Saliyef Hocof-1940,eşi 2 kız bir oğlu; 101. Hasan Halilof Ahmedof-1942,eşi Fatmagül,çocukları: Halil196..../, Lütfi-1967, Bedriye-1970; 102.Ragup Halilof Ahmedof-1944, eşi Ayşegül-1948,çocukları:iki oğlu 1 kızı; 103.İsmail Halilof Ahmedof -1947 eşi Ayşe-1948,çocukları:Selme -1970,Ahmet -1973; 104.Cemal Eminof Ömerof -1948,eşi Kadriye -1949,çocukl.Günel-1970, Gürse l-1972; 105.Ali Eminof Ömerof-1937,eşi Ülbiye-1937 2 oğlu 1 kızı; 106.Emin Ömerof Köse-191..../,eşi Emine-191..../ çocukları: Ali -1937,Sali -1940, Cemal -1948; 107.Sali Ömerof Köse-1940,eşi ve 3 çocuğu; 108.Recep Zogu-1950,eşi Kadriye-1951,2 kızı ve 1 oğlu; 109.Salim Hamdiyef Salimof-191..../,eşi Nefise-191..../, çocukları: Ebazer -1935,Ayşe -1938; 110.Ebazer Salimof Hamdiyef-1935,eşi Fatma -1937,çocukları:Şinasi, Niyazi,Hamdi; 111.Kadir Ahmedof İsmailof-1935,eşi Ayşe -1938, 3 çocuğu; 112.Sabri Ahm. H.Mehmedof-1902, eşi Hanife -190..../,çoc. Mehmedali -1924,Elmas-1930; 113. Mehmedali Sabriyef Ahmedof -1924, eşi Emine-1925, çocukları:Hılmi -1949, İsmail-1953; 114.Hılmi Mehmedaliyef Sabriyef-1949,eşi Ayşe-1949,çocuk, 1kızı,Sabri; 115. Mustafa Akifof Ahmedof-1935,eşi Revasiye -1940, 3 çocuğu; 116.İsmet Hamdiyef Ahmedof-1934; 117. Ahmet Saliyef Musof-1936,eşi İklime-1940, çocukları: Vildan-1961, Behçet – 1964, eşi.....196..,oğlu Ahmet- 198...;118.Osman İbryamof Mustafof -1932,eşi Naziye-193.../ 3 çocuğu,Mustafa,İsmail; 119.Hasan İbryamof Mustafof-1949, eşi ve 2 çocuğu; 120.Ali Aliyef Ahmedof Mustafof-1951 eşi Emine , 2 oğlu; 121.Recep Mehmedof Mustafof Aptiş-192..../ eşi ve çoc:Elmas-1945, Fatma-1951,Emine-1953; 122. Ahmet Ahmedof İbryamof-1951,eşi Ayşe-1954,çoc.Kızı ve oğlu. Alayiddin; 123. Aliş Hüseyin Çobanof -1945; 124.Hakkı Mehmedof Çökelek -1938,eş, Fatma-1940,3 çocuğu; 125. Halim Halilof Saliyef-1945,eşi Emine-1946 3 çocuğu; 126.Sali Halilof Saliyef-195.../ eşi ve 2 çocuğu; 127.İsmail Hasanof Çobanof-190...../, eşi Mümüne-190...../, çocukları:Ayşe-192.../, Habil-192...../, Seviye-1930, Emrulla-1934, Aliş -1938,Şükrü-1941, Nazife-1946, Abtulla-1948, Sadulla-1952; 128.Akif Hasanof Çobanof- 191..../,eşi Emine191...../, çocukları:Hasan-193.../, Mustafa-193..../, Vesle-1939, İsmail-1943, Hüseyin-1945,Hatice-1948, Safiye-1950, Şaban -1952, Ayşe-195..../, Gülten -1958, Sabri -1961; 129.Halil Ömerof Köse-191...../, eşi Hatçe-191..../,çocukları: Sadık-1934,Osman -1938, Mustafa -1941; 130. Emrulla İsmailof Hasanof-1934,eşi Mümüne-1938, çocukları:Zayit-1958,Vahit-196.../,Nazmi-1970; 131.Aliş İsmailof Hasanof -1938,eşi 1 kızı 2 oğlu; 132.Habil İsmailof Hasanof-192..../,eşi Zülbiye -1930 ,çocukları: Nazmiye -1952, İsmail -1955,Arif -1958; 133. Abtulla İsmailof Hasanof -1948,eşi Sebile-1950,2 oğlu; 134.Ahmet Mustafof Alief Çırak Feyzullof-1920, eşi Vasfiye -1923; 134(a)Sali Ahmedof Mustafof-1948,eşi Rayme -1949,3 şocuğu; 135. Mustafa Akifof Hasanof-193.../, eşi Zeliha-1940,3 çocuğu; 136.İsmail Akifof Hasanof-1943,eşi ve 1 çocuğu; 137.Sabri Akifof Hasanof-1961, eşi Gülteriye, çocukl,Jülven ve 1 oğlu; 138.Ramadan Osmanof Saliyef-195 ..../,eşi Feyme-195..../ 2 çocuğu; 139.Beytulla Mehmedof Çobanof -1950,eşi Zehra-1952,oğlu İsmail; 140.Mahmut Mustafof Köse -1940, eşi-Zayde-1941; 141.Sali Mustafof Köse-1947, eşi Emine-1949,2 kızı; 142.Efraim İsmailof Paşa -1947,eşi Fatma,3 çocuğu; 143.İsmail Alief Ahmedof-1947,eşi Nesibe-1948,2 çocuğu; 144.Mustafa Aliyef Ahmedof-1937,eşi 3 çocuğu; 145.Mehmet Ahmedof Koç-1941,eşi Şükriye -1943, çocuk. Şinasi-1961,Niyazi,Fikri;146.Eyup Halilof Hüseyinof -1942,eşi Mütediye – 1945,çocuk. Bahidin, Makbule, Neriman; 147.Mehmet Hasanof Kara-1938,eşi İlmiye-1943, çocukl: Gülşen196.../, İsmet -196.../; 148.Rahim Mehmedof Çelik-1945,eşi Fatma-1945; 149.Yusuf Mehmedof Çelik-1943,eşi Saniye-1944; 150. Ahmet Hasanof Kara-1948,eşi Cemile-1949.çocukl:Hasan,Sabriye; 151.Mustafa Mehmedof Aliyef Kalli-1941, eşi Meliha-1941,çocukları: Ridvan,Mehmet; 152.İsmet Mehmedof Aliyef-1948,eşiSebile-1949İ, ve 2 çocuğu; 153.Halil Alieyef Kalli-192..../, eşi Zayde-192....../,çocukları:Fides-1948, İzzet-1951; 154.İzzet Halilof Aliyef Kalli-1951,eşi Vesle-1951,çocukları: Halil ,Selime; 155.Azis Salimof -192...../, Asiye-193..../; 156.Sebayidin Azizof Salimof-1952,eşi Feride ,çocukları:İzzetin,Ömer ve kızı; 157. Sadulla Ahmedof Saliyef-1941,eşi Saliha -1941, çoc, Sadulla -1961, Sülbiye -1967; 158.Mustafa Efraimof Partel -1955; 159. Harun Mustafof İslamof-191..../,eşi Sülbiye- 191.../, çocukları: Şükrü -1938, Sabri-1940,Mehmet-1942,Cemile-1949; 160.Şükrü Harunof Mustafof-1940,eşi Zehra-1942 e 3 çocuğu; 161. Mehmet Harunof Mustafof -1942,eşi Halime -1944, ve 3 çocuğu; 162. Davut Mustafof İslamof -191..../, eşi Zeliha -191...../; 163.Abtulla Davudof Mustafof-1952,eşi ve 2 çocuğu; 164.Ahmet Hasanof Mustafof-1946, eşi Emine-1945 ve kız Ümügül-1966,oğlu Hasan-1970; 165. Ykızı,oğlu Ömer-1972,akup Mustafof İslamof-192.., eşi Halime-192..../çocukl: Ayşe, İsmail, Mustafa; 166. Yusuf Ömerof Çelik -1948,eşi Rayme-1950,2 çocuğu; 167.Zekeriye Yusufof Ahmedof -1949,eşi Emine,2 çocuğu; 168.Halil Hüseyinof İsmailof-1920, eşi Magbule -1920, çocukları:Eyup-1942, Hılmiye-1947, İsmail-1950, İbrahim -1952, Feyme -1955; 169. İsmail Halilof Hüseyinof-1950,eşi Ümselime -1951; çocukl.Halil ve kızı.; 170. İbrahim Halilof Hüseyinof -1952,eşi Ayşe-1954, 2 kızı; 171.Hamit Salimof Talibof-1925,eşi Hafız Halime-1923, çocukları: Ümselime-1951, Ümügül-1954,Fikret-1957; 172. İskender Yonuzof Mehmedof-1943,eşi Vesle,3 çocuğu; 173.Ahmet Yonuzof Mehmedof-1940,eşi ve 3 çocuğu; 174.Mehmet Yonuzof Mehmedof-1937,eşi Hatçe-1940,3 çocuğu; 175. Ahmet Mehmedof Çökelek-1935,eşi Ürke-1936,çocukları: Mustafa-1958,Saniye-1961; 176. Mustafa Yusufof Çelikof-192..../,eşi Ayşe-192..../,4 kızı; 177. Hasan Veliyef Osmanof-1941,eşi Vesle-1941 ve 3 çocuğu; 178. Hüseyin Veliyef Osmanof-1948,eşi Nesibe-1950,3 çocuğu; 179. İsmail Aliyef Paşa-192.../,eşi Ayşe-1930, çocukları: İbrahim-1945, Düriye-1950, Efrayim-1947,Üsmen-1952,Emin-1954; 180.Basri Mehmedof Ahmedof-193..../ ,eşi Vesle-1939,2 çocuğu; 181.İsmail Hasanof Kara- 1931,eşi ve 2 çocuğu; 182.Halil Mehmedof Pomak-192...../,eşi Halime- 192..../, çocukları:Mehmet-1949,Hatice-1951, Ahmet-1954; 183.Osman Aliyef Hasanof-192..../,eşi Ayşe-192...../ , çocukları:Beytiye-1948, Emin – 1950,Ömer- 1956; 184.Emin Osmanof Aliyef -1950,eşi Sülbiye - 1951, 2 kızı; 185.Ömer Osmanof Aliyef-1955, eşi Rayme-1960,2 kızı; 186.Aliş Hamdieyef Mehmedof-1939,eşi Nuriye-1940,çocukları: Bayar-1961, Bahri-196..../,İlhan-1970; 187. Ahmet Hüseyinof Kınabaş-192..../ eşi Hanife-192..../çocukları:Ali-1949, Fatma-1951,Hüseyin-195..../; 188. Sabri Mehmedof Mustafof-1953,eşi ve 2 çocuğu; 189. Ali Hamidof İsmailof-1929, eşi Hanife- 1929, çocukları: Elmas-1949, Mehmet-1951, Nefse- 1954; 190. İsmail Hamidof İsmailof- 1921,eşi Habibe-1921, çocukları: Hanife-1941, Ayşe- 1945, İbrahim-1948;191.Yusuf Sabriyef Veliyef-1934, Birinci Eşinden; Halime-1955,Şevket-1959,ikinci eşi Zeliha ve çocukları;Tevfik,Zelkif,1 kızı.

 YAZI NO: 7

 Karagözköylü Mehmet Çavuşoğlunun hayatını etkileyen acı bir öyküsü !

Öyküsünü anlatacağım Mehmet Çavuşoğlu hem çok yakın dostumdur hem de akrabamdır. Çocukluk yıllarımız hep beraber geçti. Kendisi benden bir yaş küçüktür 1947 doğumludur. Çok iyi niyetli birisidir. Yardım etmeyi sever. Anlatacağım o acı olay da onun iyi niyetli ve yardım sever olmasından kaynaklanıyor. Yıl 1977 son kış ayları. Ailesi 1978 göçolaylarından yararlanan ve göç hazırlıkları yapıldığı esnada başına çok feci bir olay geldi. Razgradlı bir bulgar arkadaşının teklifi üzere (arkadaşının )JİGULİ marka otomobilini kullanmak zorunda kalıyor. O gün arkadaşının bir yakınını gece satlerinde Popovo tren garından karşılamaları gerekiyormuş. Arkadaşı alkollü olduğu için Mehmet arabayı kullanıyor. Yanlarına da refakatçı olarak Başka bir arkadaşını alıyorlar. O arkadaşını da yakından tanıyorum Mortogonovo 'lu Ahmet Silahlıoğlu. Akşam geç saatlerde hep beraber Popovonun yolunu tutuyorlar. Kış olduğu için hava hem yağmurlu hem sisli. Zor bir yolculuk geçiriyorlar. Yolcuyu karşıladıktan sonra yeniden Razgradın yolunu tutuyorlar. Bu iki şehirin arasındaki mesafe 30-35 km. 'dir. Aynı zamanda yol tamir halinde bazı yerlerde derin kazılar yapılmış fakat tehlikeli yerlere ışıklandırma ve yol işaretleri konmamış. Hava hem yağmurlu hem de sisli olduğu için yolculukta epeyce zor geçiyormuş. Popovo çıkışında otostopçu bir asker alıyorlar arabaya. Popovo ile Razgrad arasında Blagoevo köyü yakınlarında sisten dolayı yoldaki kazıyı (uçurumu) göremiyor ve araba uçuruma yuvarlanıyor. Kaza sonucu otostop aldıkları asker olay yerinde hayatını kaybediyor. Diğerleri de Ahmet ağır olmak üzere yaralanıyorlar. Kazada ölen asker Bulgar asıllı Razgrad Dryanovets köyünden. Trafik polisi olay yerine geliyor.Yapılan incelemeler sonucu olay Muahkemeye intikal ediyor. Olay Tırgovişte bölgesinde olduğu için dava dosyası bakılmak üzere Tırgovişte İl muahkemisine havale ediliyor. Dava tarihi de 17 mart 1978 olarak belirleniyor. Mehmet Karagözköyde sayılan ve sevilen biri olduğu için, köy toplantısında köy halkı adına savunmasını yapmak için ben görevlendirildim. Mehmet dostum olduğu için bu görevi memnuniyetle kabul ettim. Duruşmadan bir gün önce Mehmet, kardeşi Ahmet ve ben Tırgovişteye gittik. Hava çok soğuktu. Eski bir otele yerleştik. Orada Mehmedin akrabası olan Tırgovişte köylerinde ikamet eden Cefer Alinin Hamdi ve Hamdinin önceden ayarladığı Mehmedi savunacak Bulgar asıllı bir avukatla buluştuk. Bir faydası dokunur diye Mehmet ve kardeşi bir Restoranda akşam yemeği verdiler. Avukat 50-60 yaşlarında biriydi. İçkicinin olduğu belliydi, çünkü içmesinde hiç kusuru yoktu. Muhabbet gece yarısına kadar devam etti. Adam içkinin tesiri altında gökten yıldızları indiriyordu. Yiyip içerken öyle vaatlerde bulunuyordu. Onun boşa attığını anladım. Mehmedi savunacağına hiç inanmıyordum. Sarhoşun biriydi. Dış görünüşüne bakılırsa serseriye benziyordu. Muahkeme de sabah olacağı için başka avukat tutma lüksümüz de yoktu. İster istemez onunla beraber muahkemeye çıkmak zorunda kaldık. 17 mart sabahı erkenden Adliye binasına gittik. Bizim avukat ta geldi. Akşamdan kalan içki mahmurluğu hala yüzü gözünde belliydi. Adliye bekleme odasına ölen bulgar askerin yakınlarıyla karşı karşıya geldik. Annesi ile babası, akrabakarı ve savunma avukatı da oradaydı. Hem annesi hem babası akli özürlü idiler. Yalnız şu an hatırlamıyorum bekleme odasına biz mi ileri geldik yoksa onlarmı. Orası o kadar önemli değil. Önemli olan ve o karşılaşma esnasında askerin yakınlarının çok ağır hakaretlerine maruz kaldığımız. Yine milliyetçi duyguylar ön plana çıktı. Bize osmanlı esaretine kadar dayanan hakaretlerde bulundular. Türkler onları 500 sene asmışlar, kesmişler, şimdide biz onları öldürüyormuşuz gibi bir sürü laflar ettiler. Hiç bir görevli de onları uyarmadı. Saat 9.30-10.00 sıraları duruşmaya biz girdik. Her tarafta savunmasını yaptı.Ben de köyüm adına savunmasını yaptım.Muahkeme heyeti Mehmetle ilgili bana bir sürü soru yöneltti. Mehmet hakkında çocukluğundan o güne kadar her şeyi sordular. O kaza olayına kadar Mehmedin hiç bir utanç verecek olaya ismi karışmamıştı. Her sorulan soruya Mehmet lehinde rahatlıkla cevap verdim. Ben gereken savunmayı yaptım fakat bizim o gece mangalda kül bırakmayan avukat, duruşmada hindi gibi sustu. Hakiki bir avukata yakışan savunmayı yapmadı. Duruşma Mehmede 1.5 yıl hapis ve para cezası ile sonuçlandı. Kesilen para cezasını hatırlamıyorum. Hiç suçu olmadan 1.5 yıl hapis yatmak zorunda kaldı. Bu arada ailesinin de Türkiyeye göç etme olayı da suya düştü. Mehmedi bırakıp göçetmediler. Ölen askerle olan olayı bir tarafa bırakalım. İşin ilginç tarafı iyilik yaptığı iki yakın arkadaşı da tazminat talebinde bulundu. Bulgar arkadaşı hurdaya dönen arabasını, arkadaşı Mortogonovo'lu Ahmet'te kazada kırılan bacakları için. Bu tazminat taleplerinin nasıl sonuçlandığı için bir bilgim olmadığı için bir şey yazamıyorum. Ortada bir gerçek var o da yaptığı iyilin karşılığını 1.5 yıl hapis, para cezası, kendisinin ve ailesinin çektiği acılar. Çektiği cezalardan sonra 1989 yılına kadar elektirikçi olarak çalıştı. 1989'da o herkes gibi Türkiyeye geldi. Türkiyede yaşamını sürdürüyor. 26.10.2010. İbram Kunduracı(İstanbul)

 YAZI NO: 6

 Bir spor TOTO hikayesi

Yıllardan 1982 ya da 83 olabilir.Bir gün öğleden sonra saat 15.00-16.0 sıraları idi ben Karagözköyde makam odamda oturuyordum. Muhtarlığın önünde bir ticari taksi durdu. Taksiden Pehlivan Mehmet ve Eyüp Çolak indiler. İkisi de bir telaş ve heyecan içinde aynı binada ikamet eden posta odasına girdiler. O zaman köyün postacısı rahmetli Kara Mehmet idi. Köylü tarafındanan sevilen ve sayılan birisi idi. Üçü içeride beş on dakika bir şeyler konuştular. Aynı heyecan içinde bekleyen taksiye bindiler ve gittiler. Onları bu heyecanlı halini görünce taksiye binmeden önce bir şey mi oldu diye sordum fakat hiç bir yanıt alamadım. Mutlaka sıra dışı bir olay olduğunun farkında idim. Akşam üstü döndüklerinde üçü de köy meyhanesine girdiler. Gün içindeki heycanın aksine bu defa çok neşeli idiler.İçme iştahları iyice açılmıştı. Keyiflerine diyecek yoktu. Her kese içki ısmarlıyorlardı. Az önce de belirtiğim gibi neşeleri gayet iyi idi. Belliydi ki kendilerini bu kadar neşeli ve sevinçli yapacak bir olay mutlaka olmuştu. Üçü ile de samimiyetliğim gayet iyi olduğu halde olayı bir türlü anlayamıyordum. İçki muhabbeti ilerledikçe en sonunda dilleri söküldü. Meğer Spor TOTO dan 6'lı kazanmışlar. O yıllarda TOTO'dan 6'lı kazanmak 20.000 leva demek. Büyük bir para. İnsan hayal bile edemezdi. O zaman bu parayla 3 tane sıfır LADA marka otomobil alınabiliyordu. 6'lı kazandıklarını, duyanları merak sardı. Nerede fişleri dodurduklarını ve nereye yatırdıklarını herkes merak ediyordu. Sözde 3'ü ortak Rusede bir bayiye yatırmışlar fişlerini. Bu olay hafta başı pazartesi ya da salı günü olmuştu. Hafta sonunda yani gelecek hafta pazartesi günü ikramiyelerini almaya gidecekleri gününe kadar meyhanede ziyafetler aynı tempoda devam ediyordu. Ben bu işte bir bit yiniğinin olduğunu daha onların taksi ile geldikleri gün anlamıştım fakat sonucunu merakla bekliyordum. Hatta o zaman rahmetli Kambes Mehmedin grupası da (brigadası) Rusede çalışıyordu. Kendisi de TOTO düşkünü olduğu için onlara küsmüştü niye fişleri ondan göndermedikleri için. Rahmetli Kambes Mehmedin bir huyu vardı. Ona birisi yatırmak için fiş verdiyse. O da kendisi için aynı fişlerde olan rakamları doldurup yatırıyordu. Başkaları için yatırdığı fişlerde ikramiye çıkarsa üzülmesin diye. Nihayet Pazartesi günü geldi.Pehlivan Mehmet, Eyüp Çolak ve Kara Mehmet köy Taksicisi Sadulla dostumuzun VOLGA marka taksisi ile büyük ikramiyeyi almak için Ruseye gitmeye hazırlıkları içinde idiler. 20.000 leva alacakları için yanlarınada koruma olarak Pehlivan Mehmedin ağabeyi Köyün silahlı bekçisi Pehlivan Ahmedi de aldılar. Tabii ki Malniher marka karabina tüfeği de yanında idi.Dördü de Taksiye bindiler ve Ruseye hareket ettiler. Köyde herkes ben de olmak üzere h heyecan içinde onların zengin olmuş bir biçimde köye dönmelerini bekliyorduk. Aynen eski türk filmlerinde olduğu gibi. Akşam oldu köye döndüklerinde yüzlerinde sabah o heyecan ve sevinç gitmişti yerine hüzün ve küs gelmişti adeta. Yazımın başında belirtmiştim bu işin içinde bir bit yiniği olduğunu. Meğer onlar bir sahtekarın oyununa gelmişler. Sadullanın anlatığına göre bunlar sözde fişin yatırıldığı bayiye gitmişler. Oradaki memur onlara fişin oraya yatmadığını ve sahte olduğunu söylemiş. Bizimkiler memura hayli kafa tutmuşlar. Memur onları ikaz edince, yani polise haber veririm deyince, bizim totozedeler anlamışlar dolandırıldıklarını ve kafa tutmaktan vazgeçmişler. İş polise varınca dolandırıldıklarına rağmen bizimkiler de suçlu duruma düşeceklerdi ve gereken cezayı alacaklardı. Durum daha da kötü sonuçlanırdı. İşi daha da sulandırmadan köye dönmeye karar vermişler. Yine Sadullanın anlatmasına göre Ruseden köye gelinceye kadar sanki biribirine küsmüşler gibi, adeta dilleri tutulmuş hiç bir söz etmeden suskun bir şekilde gelmişler. İşin aslı. O taksiyle geldikleri gün Pehlivan Mehmet'le Eyüp Çolak Razgradta pazar yerinde bira içerken yanlarına bir sahtekar gelmiş. Biraz laf ettikten sonra bizimkilere demiş ki:''Ben Yugoslaviya' dan geldim TOTO fişi doldurdum 6'lı tutturdum, fakat bu gün vizemin süresi bitiyor, Yugoslavyaya dönmem gerekiyor'' 6'lı fişi onlara satmaya ikna ediyor. Razgradta bir TOTO bayisi önünde Listede fişi kontrol ediyorlar hakikatten de altılı var imza kaşe hepsi okey. Fişi satın almaya karar veriyorlar. Pazarlık yapıyorlar ve 3.000 levaya fişi satın alıyorlar. Yanlarında o kadar para olmadığı için akıllarına postacı Kara Mehmet geliyor ve onu da ortak yapıyorlar. Taksiyle doğrudan Kara Mehmede geliyorlar. O kadar nakit para kimsede olmadığı için posta kasasından 3.000 leva alıp gidiyorlar. Dedim ya o büyük heyecan onun içinmiş. Bu para Kara dayının iki yılda kazandığı para. O parayı biriktirmek için seneler gerekiyordu. Orada olduğum için biliyorum ki Kara dayı bu parayı kendi hesabından çekti ve devlet kasasına yatırdı. Paranın telafisi aylar sürdü. İşte böyle bir traji komiğe de şahit oldum. Bu olayı yazarken her şeyi dünkü gibi hatırladım. Üçü de çok yakın dostum olduğu için hem üzüldüm he gülmekten kendimi alamadım. Bu vesileyle Mehmet Kara dayıya rahmet, Pehlivan Mehmetle Eyüp dayıya da sağlık ve uzun ömürler dilerim.22.10.2010 yılı. İbram Kunduracı/İstanbul/

YAZI NO: 5

 FAKİRLİK YÜZÜNDEN GURBETE GİDEN VE HİÇ BİR ZAMAN GERİ DÖNMEYEN KARAGÖZKÖYLÜLER!

1. Hüseyin Kalpaklı (192...) Nerelerde sığındığı belli değil. Hayatta olup olmadığı da belli değil. 2.Küçük Osmanın Şaban (192....) Nerede sığındığı ve hayatta olup olmadığı belli değil.3. İbrahim Ahmedof Talibof (1929) Tolbuhin'de oturuyor. Hayatta olup olmadığı belli değil. 4.Şükrü Hasanof Amiş /Opiti Hüseyinin kardeşi (1931) Nerede ve hayatta olup olmadığı belli değil. 5.Mümün Salimof Çırak Feyzullof (1936) Varnada bir çingene ile evli. Hayatta olup olmadığı belli değil. 6. Mehmet Süleymanof Çırak Feyzullof (1941) Mihaylovgrad Berkovitsa da bir Bulgarlla evli. Hayatta olup olmadığı belli değil. 7. Ali Velief Kurof (1942) Varna şehirinde bir çingene ile evliydi. Şu an hayatta değildir. Yıllar önce vefat etmiştir. 8. Mustafa Hasanof Çakırof (1944) Çakır Asiyenin gayri meşru çocuğu. Veliko Tırnovo şehrine evlatlık olarak verilmiştir. 9.Osman Mustafof Gözlü (1947)Gözlerinden özürlü.Sofyada yaşıyor. Hayatta olup olmadığı belli değil. 10.İbram Mümünof Aliyef (1953) Plovdifte yaşıyor.Sayın Köydeşlerim benim bildiğim bunlar.Eğer benim bilmediğim ve sizlerin başka bildikleriniz varsa bana bildirin.Listeye ekleyelim. Bu yazıyı yazmamın sebebi de bu insanlar fakirlik yüzünden köyünden göçmüşler ve herkes tarafından unutulanlar kervanına katılmışlardır. Bu siteyi açıp okuyanlar tarafından anılmalarını sağlamak için yazdım. Bu sitede öyle veya böyle Karagözköyde yaşamış veya yaşıyor herkesin ismi yazılacak. Gece gündüz demeden hiç bir menfatı olmadan bu siteye her çeşit bilgiler sunmaya çalışıyorum. Bu çalışmam ömrümün sonuna kadar devam edecek. Yalnız sizden küçük bir isteğim olacak. Köy hakkında bir bildiğiniz ve yahutta unutulmayacak küçük bir hatıranız varsa lütfen paylaşın.Hatıralarınız bu site sayesinde ebedileştirilsin.Enbüyük saygılarımla !..15.08.2010. /İbram Kunduracı/

YAZI NO: 4

1983 YILINDA GİZLİ SERVİSLER TARAFINDAN TÜRKLERE YAPILAN BÜYÜK PROVAKOSYON !

1983 yılı başında devletin gizli kurumları tarafından bir provokasyon yapıldı. Türklere karşı bir yalan pompalandı, Türkiyeye göç etmeleri için dilekçe vermeleri. Dilekçeler de 1-2 ay önceden bastırılıp, özel bir takım yerlerde insanlara sunuldu. Tabii ki para karşılığında insanlara satıldı.Bu illegal durumu yine gizli servis elemanları tarafından insanları dilekçe satılan noktalara yönlendirmeleri. Dilekçeleri önceden alanlar kara borsa olarak maliyetinden kat kat fazla fiyatlarla satıyorlardı. Razgratta dilekçe bulamayanlar komşu illerden; Ruse;Şumen,Tırgovişte illerinden dilekçe satın alıyorlardı. Dilekçe satışı adeta bir ticarete dönüşmüştü. Hemen hemen bütün Türkiye sevdası olan insanlar dilekçelerine ulaşmaya muaffak olmayı başardılar. Herkeste 12 sülalesini idare edecek miktarda dilekçe oldu..Herkes dilekçe sahibi oldu fakat bu dilekçeleri bir yerlere vermek gerekiyordu. Yine gizli servisler aracıyle bir takım ofisler açıldı, dilekçeleri kabul etmekı için. Bunlarda sahte bürolardı. Dilekçe kabul etme ofisleri Polis merkezinin dışında sapa bir yerlerde kabul ediliyordu. Bu defa da insanlar bu sahte ofislerde sahte memurların kaprizleri ile karşı karşıya kalıyorlardı. Dilekçesini vermek için gece yarısında yüzlerce insan kuyruklara diziliyordu. Dilekçeleri hiç bir yere kayıt olmadan kabul ediyorlardı.Kayıt olmadıklarını daha sonra yazacağım. Kuyruklarda oluşan kalabalıkları polis bir taraftan kovuyor. Diğer taraftan bir takım sahtekarlar yardım amacıyla insanları aldatıyordu. Gizli servisler adeta tavşana kaç tazıya tut tarzında bir davranış sergiliyorlardı. Sahtekarlar sayesinde dilekçesini verenler, sanki büyük bir şey başarmışlar gibi ne kadar messut olduklarını ifade etmeye çalışıyorlardı. Ben bu işin tuzak olduğunu daha başından her tanıdığım kişiye anlatmaya çalıştım fakat tek bir kişiyi ikna etmeyi başaramadım. O zaman anladım insanların koyun sürüsünden farkı olmadığını. Bırakıın ikna olmayı, garanti altına almak için Razgrattan başka Ruse ve Şumene aynı isimle dilekçe yatıranlar oldu. Biri kaybolursa diğeri çıkar mantığı ile. Bir ay içinde bütün dilekçeler formalite icabı kabul edildi. Bu dilekçeler sayesinde gizli servislerin amacı insanların güvenini denetlemek ve devlet memurlarını görevden almak.Öğretmen,salık memurları, ve diğer sektörlerde memur statüsünde çalışanları işinden almak. Maalesef eğitimli olan bazı kişiler bile tuzağa düşmekten kendilerini alakoyamadılar. Dilekçe veren birçok kişi işnden oldu ve inşatlarda ağır koşullarda çalışmak zorunda kaldılar. Mesela köyün 20 yıllık doktoru Ahmet Musof işinden oldu ve Devnede inşatlarda çalışmak zorunda kaldı. Devletin amacı da zaten bu idi insanlaın fikrini denetlemek ve memurları işinden almak. Bir ay sonra Devletin gizli servis memurları dilekçeleri sahiplerine iade etmek için köylere geldiler. Devlet gizli servisleri kendilerini bu olayda hiç suçu yokmuş gibi, her şey insanlar tarafından provokasyon yapılmış gibi göstermek için, sanki saf insanların kendi matbaları varmış, dilekçe basmışlar, ofisleri varmış ta oraya yatırmışlar v,s. Köylerde bir tane üniformalı yarbay ya da albay , bir tane de ''DS'' sivil ajanı ve köy yönetiminden de bir kişi olmak üzere komisiyonlar oluşturdular. Bizim köyde de ben bu komisiyonda yer aldım. Bütün dilekçe sahipleri tek tek çağırıldı. Dilekçeler geldikten sonra garantide olması için bir müddet benim kullandığım çelik kasada kaldı. Fırsat bularak dilekçeleri bir göz atma fırsatı buldum. Dilekçelerin üzerinde kabul edildiğine dair bir numara yoktu. Benim bürokrasi tecrübeme göre her dokumanın/evrak/ üzerinde resmiyet kazanması için muhakak giriş çıkış kayıt numarası olması gerekiyor. Oradan anladım ki her şey sahte. Elime geçen bir kaç tanıdığım ve güvendiğim kişilerin dilekçelerini sakladım. Hatta doktor Ahmet Musofun bir tane dilekçesini sakladım, fakat o da üç tane dilekçe vermiş. 400 yakın dilekçe vardı. Hepsini gözden geçirmeye vaktim yoktu. Gözden geçirme fırsatını da devlet memurlarının hazırlığı ve başka bir odada kahve içtikleri zaman fırsattan istifade etiğim zaman oldu. Başka bir sevdiğim kişinin de dilekçesini aldım.İsmini vermek istemiyorum. Bu arkadaşım dilekçeleri iade sırasında 3-cü dilekçesi çıkmadığı için itirazda bulundu. Adam dilekçesinin verilmesini istiyor.Sabah saat 9.00-10.00 sıraları dilekçe sahiplerini birer birer çağrılmaya başladılar. İçeri giren dilekçesini kendi eliyle yırtıp imza atıyor.Dilekçe yırtıldığı zaman kayıt altına alınıyor. Meslek hayatımda ilk defa olmayan bir şey kayıt altına alınıyordu Az önce söylemiştim sahte olduklarını. Her şey ap açıktı.Benim için hepsi bir helva kağıdı gibiydi. İçeri çağrılan her kişi kendi elleriyle verdiği dilekçeyi yırtıp kayıt olduğu deftere imzasını atıyordu. Dilekçesi çıkan her kes eğer başka dilekçe verdiyse onun verilmesi için adeta direniyordu. Ben dilekçeleri karıştırırken aklımdan bir çoğunu saklayıp yok etmek geçirdim. Durumu görünce iyi ki yapmamışım dedim çünkü insanlar adeta verdikleri dilekçelerin tam adeti için direniyorlardı. Vaziyet o kadar gergindi ki iyi ki yapmamışım dedim içimden. İkinci defa yine insanların koyun sürüsü gibi olduğunu anladım. Dilekçeler sahipleri tarafından yırtıldıktan sonra, çok kişi işinden oldu. Zamanında tuzak olduğunu anlatımızı anladılar fakat iş işten geçmişti. O zamanlar Bulgaristanda böyle tuzaklar ve insanları denetlemeler zaman zaman oluyordu. İnsanlar saflığın ve cahiliğin bedelini çok ağır bir şekilde ödemişlerdir. Böyle büyük bir tuzak ta 1989 yılı yazında başımıza gelmiştir.Yazımda üçüncü defa söylüyorum insanları koyun sürüsüne çevirmek, yıllarca alın terinle kazandığını bir çırpıda sıfıra indirmek Büyük göç esnasında insanlar adeta malından mülkünden olmak için biri biri ile yarıştılar. Öyle kişiler tanıyorum ki hali durumu çok iyi olanlar. Bankada yıllarca alın teriyle biriktirdiği paraları fakir fukaraya dağıtılar. Dostum ve güvendiğim insanlar olduğu için iki tanesinin isminin vermesini, sakıncalı olmadığı için veriyorum. Birisi yakın dostum Rahmetli Kambes Mehmet,Diğeri Halilağların Halil agam. Kendisi şimdi 82 yaşında yatalak bir hasta,aile fertlerine muhtaç durumda. Halil aga o zamanın parasıyla en az 5-6 bin leva dağıttı.Bu parayla sıfır Jiguli marka bir araba alınıyordu. Onun gibi daha onlarca insan vardı. Ben de dahil yüzlerce kişi, yıllarca çalışıp, edinip yaptığı evini barkını, hiç parasız demeyem de öyle para karşılığına sattılar ki , o parayı şimdi Türkiyede çocuklarına veya torunlarına harçlık olarak verseler, çocuklar beğenmeyip redederler. O zaman en iyi fiyatta satılan evler 1500 doların altında idi.Bedava parasız giden evlerin bazısının sahiplerinin isimlerini vermeye çalışacağım: Benim yani İbram Kunduracı, İsmail Ragubof, İbrahim Kumanist, Amiş Naimin,Halilagaların Kadir, Halilağaların Halil aganın, Embinin, İbiş Mehmetlerin Mehmedin, Salim Hüseyinofun, Hasan Kadirin, Talip İbrahimin, Kerimlerin Aliosmanın, Hasan Ragubofun/Geniş ağanın) Galip Mustafanın, Pehlivan Ahmedin, Talip Hüseyinin, camcı Sabrinin, Abtulla Fehimofun, Osman Yongacının,Harun Yongacının v.s. Bu saydığım evler hepsi 1960 yılından sonra inşa edilmiş evler. Şu an en az 20 bin dolar ederlerdi. Evlerin bu kadar düşük fiyatta satılma sebebi: Evler yakınları tarafından korunmadı. Ve yarmalanmışlardı. Bırakın içindeki eşyaların çalınması, Kapısı, penceresi, elektirik , su sayaçları, hatta elektirik kabloları bile söküldü. Bu yağmalama herhalde uzaylılar tarafından yapılmadı. Muhakak yapanlarda tanıdık ve bildik kişilerdir. Suçluyu aramak gerekiyorsa o da rejim ve sistem bozukluğundan kaynaklanan bir şeydir. İnsanın işi aşı elinden alındıysa,ölüm kalım mücadelesi için her şey yapılır.Asla kimseyi suçlamıyorum. Suçlu olanlar şimdi hepsi krallar gibi hayatını sürdürüyorlar. Herkese saygılar!... 11.08.2010./İbram Kunduracı/

YAZI NO: 3

1986 YILINDA GİZLİ SERVİSLERTARAFINDAN TUTUKLANAN BİR KİŞİNİN ÖYKÜSÜ!

Bu yazımda da sizlere totalitar rejimle ilgili çok ilginç bir anımı paylaşmak istiyorum. Bu yaşadığım olayı ailem dışında çok az sayında insan biliyor. Önceki yazılarımda da belirtiğim gibi 20-25 yıllık devlet memuriyetliğim esnasındsa çok sayıda Bulgar asıllı yüksek devlet makamlarında memurlar, müfettişler, revizorler,hakimler, avukatlar, müdürler, banka müdürleri,askeriye adamları, ünlü doktorlar v.s.tanıma fırsatı buldum. Bu tanıdığım kişilerin çoğunla samimiyetliğim ve sıkı bir dostluğum vardı. Şu an hayatta olanların bazıları ile hala dostluğum sürüyor. Beni iyi tanıyalar biliyorlar bazıları ile çok iyi dost olduğumuzu. Beni tanıyanlardan birinin başına tatsız bir olay gelse hemen benim yardım etmemi isterler. Böyle bir olay kasım 1986 yılında başıma geldi. Razgrarttan tanımadığım bir kişinin öğretmen ağabeyi aniden ortalıktan yok oluyor. 2-3 ay kendisinden hiç haber alamıyorlar. Ailesi ve bütün akrabaları perişan oluyorlar. Herkes bir çare derdine düşüyor. Yüksek makamlarda tanıdık herkese baş vuruyorlar, fakat hiç bir neticeye ulaşılamıyor. Bu tanımadığım kişinin komşusu ise bizim köylü ye çok yakın bir dostum. İkisinin arasında bu mesele hakkında konuşurlarken, arkadaşımın aklına ben geliyorum, çünkü o çok iyi biliyordu benim dostlarım olduğunu. Bir akşam üzere ikisi benim evime geldiler. İçeri davet etmeme rağmen içeriye girmek istemediler. Hava soğuk olduğu için arabanın içine oturduk ve sohbete başladık. Ben onların böyle geç vakti gelmelerinden anlamıştım bir şey olduğunu. Zaten o zamanlar isim değişiminin ''Vızroditelen proses'' in sancıları hala devam ediyordu. Mutlaka datsız bir olay olduğunu hissetmiştim. Bu olayda isimleri geçen kimsenin ismini vermek istemiyorum. Bu olayı çok güvendiğim kişilere o zaman daha paylaşmıştım.Bütün yazacaklarımı detayına kadar bilirler.Bu sohbet sırasında kayıp olan kişinin hakında hiç bir şey bilmediğimiz ve daha sonra öğrenme şansımız olduğunu belirtmek istiyorum. Şöyle bir özetliyeyim. Bu tanımadığım arkadaş benim yaşlarda o zaman 40 yaşları civarında, kaybolan abisi de bizden bir kaç yaş büyük 44-45 yaşlarında bir öğretmen. Az önce de söylediğim gibi iddalara göre bu arkadaş 1985 yılı isim deiştirme/vızroditelen protses/ esnasında akrabalarının bile bilgisi olmadan Sofyada Türkiye dış işleri makamlarına, Razgrad bölgesinde olup bitenler hakkında bilgi aktarmak. Yakalanmadan bu işi bir yıldan fazla yapmayı başarmış. 1986 yaz sonlarına doğru bir ihbar üzerine tren yolculuğu sırasında Ruse-Sofya arasında gizli servis ajanları tarafından yakalanmış. Yaklaşık 3 ay ailesine, hakkında en ufak bir haber bile ulaşmıyor. Bu üç ay içinde ailesi ve yakınları herkes onu bulma peşinde çeşitli çarelere başvuruyorlar. Neticede hiç bir sonuca ulaşamıyorlar. Bu işi benim sözünü etiğim yakın dostumla da paylaşıyorlar. Az önce de söylediğim gibi bu olayı benimle de paylaşmak istiyorlar. Bir yardımım dokunur umuduyla bize geliyorlar. Bizim evin önünde yaklaşık 2 saat konuştuk mesele hakkında. Beraber Sofya'ya gidip orada benim çok yakın bir dostumla görüşmeyi istediler. Doğrusu bu işe ben hiç sıcak bakmadım. Çünkü o zaman iş başında olan herkes bir takip içindeydi. En küçük bir şüpheden tutukluyorlardı. Bu ben kendimi bile bile ateşe atmak gibi bir şeydi. Çok büyük bir risk taşıyordu.Burada bir parantez açıp demin söz ettiğim Sofya'da ki dosttan bahs etmek istiyorum. V.Ç. İsimli dostum kendisi Razgratlı.1975 yılında askerden geldikten sonra köyde ünüversite öncesi bir yıl öğretmenlik yaptı. O zaman öğretmenlere maaş ben ödüyordum. Kafa yapımız aynı olduğu için aramızda çok sıkı bir dostluk oluştu ''bate'' abi diyecek kadar.45 yıl geçmesine rağmen bana hep öyle hitab eder. Kendisi benden 6 yaş küçük, her zaman bir abi kardeş duygusu sergilemiştir. Onunla çok hayati serüvenlerimiz olmuştur. Bulgar asıllı bazı beni sevmeyen kişilerle münakaşamız olduğu zaman her zaman benim yanımda olmuştur. Bana her zaman seni 100 bulgara 213 diyordu. Ünüversite yıllarında 1980 yılına kadar onunla hiç buluşmadık1980 yılında yollarımız yine kesişti.O yıl Razgrad merkez sinemasına program müdürü olarak atandı. Ben de o sıralarda hobi olarak köyde para karşılığı olmadan sinema çeviriyordum. Bir yıl beraber çalıştık onun sayesinde Bulgaristana gelen bütün Türk filmlerini çevirme şansım oldu.1981 yılı sonu Sofyadan 3-4 sırada gelen birine damat oldu. Kayınpederinin ismini versem ilerdeki yaşlılar hepsi hatırlar. O kadar detaylara girmeye gerek yok. Evlendikten sonra Sofyaya taşındı. Sivil olarak yüzbaşı rütbesiyle hapishaneleri insan hakları hakında denetleme müfettişi olarak atandı. Bu olaya kadar kendisini bazı küçük olaylar için aramıştım. Ve şimdi parantezi kapayıp dönüyorum asıl hikayeye. Razgratlı arkadaşımın tavsiyesi üzerine beni arama ihtiyacı duymuşlar. Konuşmamız sırasında ben bu işe bulaşmak istemedim. Dışarıda konuşmamız biraz fazla sürünce eşim endişelenip yanımıza geldi ve içeri girmeleri için israr etti. İçeri girdikten sonra eşim kahve hazırlarken biz konu üzerinde konuşmaya devam edince, eşim de işin farkına vardı. Bütün olay açıklığa kavuştuktan sonra eşimin miliyetçi duyguları üstün gelince, her riske rağmen beni ikna etmeyi başardı. Sofyaya gitmeye söz verdim. Ertesi gün Razgrad postahanesinden Sofyalı arkadaşımdan, ertesi güne randevu almaya başardım. Sabah erken tanımadığım arkadaşın Lada marka otomobiliyle Sofyanın yolunu tuttuk. 6-7 saat bir yoculuktan sonra öğleden sonra saat 3.30 sıraları Sofyalı arkadaşla telefonla anlaştığımız yerde buluştuk. İlk karşılaştığımızda olay hakkında ona bir şey açıklamaya cesaret bile edemiyordum, çünkü olay o kadar basit değildi. Onun için bile çok sakıncalı ve riskli bir olaydı. Kendisine misafirliğe geldiğimizi söyledim. Bana inandı mı inanmadı mı orasını o biliyor. Akşam saatleri idi. Alemi sevdiğini bildiğim için Sofyanın iyi bir barına gitmemizi teklif ettim. Onun da hazır tarafı olduğu için hemen kabul etti teklifimi. Bizi yüksek makam adamların takıldığı bir bara götürdü. O barda onun sevgilisi barmen olarak çalışıyordu. Güzel bir kadındı. Bizi çok bir nazik şekilde özel bir masaya davet etti.Niyetim biraz kafaları bulduktan sonra olayı açmak.Nitekim öyle de oldu.Barda yok yoktu. Tek eksik kuş sütü. Razgratlı arkadaş ta abisi için her şeyi feda etmişti. Paraya pul demiyordu. Yolda daha gelirken beni tembihlemişti para konusunda, yeter ki bir iş çıksın meydana. Arabanın sahibi içki kullanmıyordu. Biz Sofyalıyla bir kaç duble votka devirdikten sonra. Az önce de söylemiştim bana misafir olarak geldiğimize inanıp inanmadığına. İçkiler ilerledikçe bana şöyle dedi: ''Bate'' abi söyle asıl meseleyi ,sizin iş misafirlik falan değil dedi. Zaten ben de bunu bekliyordum. Yukarıda anlatığım gibi,aldığımız votkalardan da cesaretlenerek her şeyi iğneden ipliğe anlattım. Bana verdiği ilk yanıt şöyle oldu.Bu olay duyulursa kayın baba ikimizi de asar dedi. Bende ona assın, asmasın biz bu işe girdik bir defa dedim.Olay o kadar karışık ki biz adamın nerde olduğunu bile bilmiyoruz. Konu üzerinde epey konuştuktan sonra, arkadaş barın içerisinden telefon görüşmeleri yaptı. Yarım saat sonra yanımıza geldiğinde yüzündeki tebessümden anladım ki az da olsa bir umut var olduğunu. Nitekim öyle de oldu. Nerede olduğuna ulaşa bilmiş.Söylediğine göre aramadığı yer kalmamış, zamanın en meşhur sorgu merkezi ''RAZVİGOR' a kadar her yeri. Ne için tutuklandığını nerede olduğunu ondan öğrendik. Sofya merkez hapishanesinde tek hücrede kalıyormuş. Yanına gitmek için ancak gece yarısı 3.00 ten sonra dedi. O saatlere kadar daha bir kaç bar dolaştıktan sonra saat 2.30 da merkez hapishanesine gittik. Ben gardiyan odasında kaldım. Onlar ikisi başka bir gardiyanın eşliğinde ücreye gittiler 15-20 dakika sonra geldiler. Sofyalı arkadaş insan hakları müfettişi olduğu için onu her kes tanıyordu. Arkası da güçlü olduğu için hiş bir sorun çıkmadı. Hücreden döndükten sonra arkadaş bana şöyle dedi: Abimi zor tanıdım, gördüğü işkencelerden çok bitkin, aşırı derecede zayıflamış.10 cm sakal. Aynen ünlü romanlar kahramanı ''Robinzon Kruzo'' gibi olmuş dedi. Geceler çok soğuk olduğu için sabah saat 6.00 ya kadar orada kaldık. Sofyalı arkadaşla bir yerlerde sabah kahvaltısı yaptıktan sonra vedalaşıp Razgrada dönmek için yola çıktık. Arkadaş birazcık ta olsa memnun idi , öldüğünü sandığı abisi yaşıyordu. Hayatta ve nerede olduğunu öğrenmiş oldu Çünkü onu üç aydır göz yaşı döken bir eş ve iki kız çocuğu bekliyordu. Unuttum yazmaya hapishaneden çıktığımızda ben (V.Ç.) arkadaşıma ilk yöneltiğim soru şöyle oldu. Bu arkadaşı buradan nasıl çıkarabiliriz diye. Bana yanıtı ise ''-Bate '' abi çıkarmak imkansız. Durumları biliyorsun. Şu an suç işliyoruz, çünkü herşey illegal oluyordu. Sağ ve nerede olduğunu öğrenmiş olduk, bu da iyi bir oluşum dedi. Ben ileride onun buradan daha hafif rejimi olan bir hapishaneye sevk etmek için elimden geleni yapacağım dedi. Öyle de oldu. Yardımı dokundu mu dokunmadı mı orasını bilemem ama birkaç zaman sonra Sliven siyasiler hapishanesine sevkedildi.Yeni yıla karşı bir Sofyaya gittik bir görüşmemiz daha oldu arkadaşla. İşlerin iyiye gitiğini duyduk. 1989 yılına kadar Sliven hapishanesinde kaldıktan sonra büyük göçte serbest bırakıldı ve Türkiyeye ilk gelenlerden oldu. Benim kanatime göre bu arkadaşın büyük şansı varmış. Birincisi paraya pul demeyen çok iyi niyetli bir kardeşi ve benim Sofyalı arkadaşımın iyi niyetli ve yardımı sayesinde hayatta kalmayı başardı. O zaman daha hafif suçlardan izi nişanı kalmadan kaybolanlar,Belenede ölenler oldu. Benim katkım bu olayda yalnız bir vesile olmak. Şimdi soracaksınız peki şimdi nerelerde bu arkadaş diye. Şu an Türkiyede olduğunu biliyorum, ne işle meşgul olduğunu da bilmiyorum. Fkat 3-4 yıl önce kardeşi ile Razgradda buluştuğumuz da abisinin ismini veremeyeceğim çok yüksek bir makamda çalıştığını söyledi. Kendisini ne Bulgaristanda ne de Türkiyede hiç görmüşlüğüm yok. Yakından uzaktan hiç tanımam. Tanıdığım tek şey ve hiç unutamayacağım 1986 yılı kasım ayında eşinin ve iki kızının ağlamaları ve göz yaşları. Yazı biraz uzun oldu ve başınızı ağıtı ise özürdilerim ! Saygılar !...08.08.2010. /İbram Kunduracı/

YAZI NO: 2

1981 YILINDA YAŞADIĞIM TATSIZ BİROLAY !

Sizlerle başka bir anımı paylaşmakistiyorum. Yıl 1981 abim Küçük Ahmet'le Türkiyeyi ziyaret için 3 aylık istida aldık. Razgrad İl pasport bürosuna müracat ettik. Paspotların çıkması 5-6 ay sürüyordu. Müracat ettikten sonra bu 5-6 ay içinde Türkiyeyi ziyaret edecek olanlar iğneden ipliğe kadar gizli ''DS'' /Dırjavna sigornost/ Devlet güvenlik teşkilatı ajanları tarafından yatak odası dışında her şey en detaylı şekilde inceleniyor. İnceleme bittikten sonra bize ''DS'' Müdürü Albay Grigorof'tan mektup geldi. Bizi yüz yüze görüşmeye çağrıyordu. Görüşmeler özellikle Pazartesi günleri oluyordu. Hatırladığıma göre ya şubat ya da mart ayının bir Pazartesi günü sabah erkenden ''DS''' binasına gittik.Yarım saat kadar bekledikten sonra, bir polis memurunun eşliğinde şifreli kapılardan geçip Albay Grigorofun makam odasına ulaştık. O zamana kadar 'DS' teşkilatının binasına hiç girmemiştim. Daha ilk şifreli kapıdan girdikten sonra içime acaip bir korku düştü. Nihayet makam odasına girdik.Oda 5-6 metre genişliğinde 8-10 metre de uzunluğunda, yerlerde kırmızı halılar serilmişti. Karşıda büyük bir ağaç eski model yazma bürosu/masası/ ve bol sayıda sandalya, Şefin oturduğu büronun arkasında normatif dokumanlar rafları vardı. Hatırımda kalan bunlar. İçeri girdiğimizde Albay Grigorof büroda bir elini çenesine dayamış yan bir şekilde karşımızda oturuyordu. Kendisi iri yarı 2 metre boyunda dangalağın biri idi. Çok gür beyaz kıvırcık saçlı, yüzü hiç gülümsemeyen. Karşısına her kim oturursa otursun muhakak içine korku düşer. Onu önceden gördüğüm vardı ama karşı karşıya hiç gelmemiştim. Karşısına 6-7 metre bir mesafede iki sandalyeye oturduk. Bir kaç dakika hiç konuşmadan bizi yukarıdan aşağı süzdü,ve bize sorular sormaya başlad. Abimin Bulgarcası zayıf olduğu için soruları ben yanıtlıyordum. Az önce de söylediğim gibi bizi sorgularken hiç doğrulmadı hep bir tarafa yanlamış pozisyonda.Her halde omur kemiği o uzun gövdeyi taşıma zorluğu çekiyordu.Sorgulama yarım saaten fazla sürdü. Sorulardan, farkına vardığım kadar bu işin içinde muhakak bir bit yiniğinin olduğu!. Sorgulama esnasında abimle iç muhattap olmadı. Benimle muhattap oluyordu. Bu konuşma sırasında bu işe giridiğim için büyük pişmanlık duydum. İçimden hep keşke bu işe bulaşmasaydım diyordum. Nihayet sorgulama bitti. Tam kalkacağımız sırada Albay Grigorof bana dönerek şöyle dedi: (İbryame ti Turtsiya nikoga nyama da vidiş) türkçesi: İbram sen Türkiyeyi hiç bir zaman göremiyeceksin bu cümle aynen hiç bir harfi dahi eksiksiz aklıma kazındı. Hislerimde hiç aldanmıyorum, az önce söylemiştim bunda bir bit yiniği olduğunu. Onun o son sözünü söylediği an sanki başımın üstüne bir kazan kaynak su döküldü. Korku hisleriyle odadan çıktık. Koridorda yürürken ,orada çalışan benim yaşlarımda üst teğmen rütbeli Yovçev isimli çok yakından tanıdığım biri ile karşılaştık. Her halde olaydan haberdardı ben ona hiç sormadan bana dediği şu oldu : ''Priyatel'' dostum senin için köyden çok kötü bilgiler verilmiş.Hatta bana bilgi verenin ismini bile verdi. Bilgileri verenin eski dostum olduğu için ismini vermek istemiyorum. Beni çok yakından tanıyanlar kim olduğunu çok iyi bilirler. Ben 1960 ların başından şu ana kadar dünyada olan bitenleri takip eden biriyim. O zamanlar çok populer olan radyoların takipçisi idim. Radyo BBC nin hem türkçe hem bulgarca,Amerikanın sesi radyosu, Türkiyenin sesi radyosunu, Doyçevele hem türkçe hem bulgarca, ''Svobodna Evropa'' nın bulgarca yayınlarını. Bu saydığım radyoları her akşam geç saatlerde hiç kaçırmadan dinliyordum. Bu yayınları Bulgarcaları her zaman bulgar hükümeti aleyhinde yayın yapıyordu.Ben de duyduğum ilginç olayları güvenilir çevremde paylaşıyordum. Benim yazdıklarımı eski dostum bülbül gibi ötmüş gizli servis ajanlarının önünde. Bu olaydan sonra başıma büyük bela gelebilirdi. Fakat bu servisler içinde ne kadar kötü niyetli ajanlar olsa da o kadar da iyi niyetli kişiler vardı. Bunların arasında uzun yıllara dayanan dostluğumuz olan bazı kişiler vardı. O zamanlar bu kurumların bütçeleri çok kısıtlı olduğu için, biz bu memurlara belediye bütçesinden ufak tefek şeyler alıyorduk mesela motosiklet ekipmanı, Kalem defter gibi şeyler. Bazı içki masalarında muhabbetler v.s. Bulgarların çok küçük bir iyilikten gönülleri olur yapılan iyilikleri de asla unutmazlar. Seni bir defa sevdiyse, onun yanına bir yardım için gittiysen hiç teredütsüz yapar. Hiç bir karşılk istemeden. Hafif suçlardan tutuklanan veya sürücü ehliyetine el konulmuş kişilere iyi memurların sayesinde çok yardımımız dokunmuştur. Benim samimi olduğum DS ve polis memurları 20 küsür yıl memurluğum sırasında benden başka birisinin aleyhinde bilgi istememişlerdir. Bazıları ile aile dostluğum da vardı. Onlar hiç bir zaman entelektüel ve eğitimli kişilerden bilgi istemezler. Bu tür insanların hainlik yapmayacağını çok iyi biliyorlar. Onların bilgi aldıkları kişiler cahil, eğitimsiz ve saf kişilerdir. Bu kişiler bir memurla konuştuktan sonra büyük bir iş yapmış gibi gurur duyarlar. ''DS'' ve polis memurları bu gibi kişileri hiç sevmezler fakat onlardan bilgi koparabilmek için onlara şirin görünmeye çalışırlar.Bizim köydede böyle kişiler vardı Tahminim 6-7 kişi bunlardan 3'nü kesin olduğunu biliyorum. Birisi bu olayda bilgi veren kişi, diğeri benim için başka bilgi veren kişi. Bu ikisini ispatladım biri hayatta diğeri yaşamını yitirmiş. Her ikisi de benim, onların bilgi verdiklerini biliyorlardı Üçüncü kişi de hayatta değil onun da kesin bilgi verdiğine eminim, çünkü ''DS'' memurlarından biri köye geldikten sonra onu mutlaka evinde bulup konuşurdu. Diğer 2-3'nü tahmin ediyorum. Bu memurları köylerde iki çeşit dostları vardı. Birincisi entelektüel eğitimli masa dostlukları ve eğitimsiz cahil kişiler, onlarla masaya asla oturmazlar. Bu gibi kişilerle gizli görüşürledi. Bu gibi olayları, normal insanlar asla anlayamaz . Ben bunları hayatı tecrübemle ve gözlemlerim sayesinde anlaya bildim. Bu gibi ihbarcılar sayesinde, Albay Grigorofun sorduğu sorulara bakılarsa, adam benim yatak odamın dışında benim hakkımda benden çok biliyordu. Beni ihbar edenlere hiç bir zaman bir intikam alma hissim asla olmadı. Hatta birine bir kaç defa hayati yardımım dokundu. Ama içimde her zaman bir nefret hissettim. Her şeyi onların alçak vicdanlarına havale ettim. Ben hiç bir zaman cahil ve alçak insanlardan değil okumuş ve benden akıllı kişilerden intikam almayı arzu ederim . Bu da olmaz çünkü böyle biriintakam için bir olgu oluşturmaz. Saygılarımla !20.07.2010. 7ibram Kunduracı/

YAZI NO: 1

KARAGÖZKÖYDE İLK YERLEŞİMESNASINDA TOPRAK PAYLAŞIMI!

Karagözköy tarihçesinde de belirtiğim gibi yerleşim tarihi 200-250 sene arasında.Şimdiye kadar 7-8 nesil geçmiştir.Köy yerleşimden önce Kıraç ve ormanlık bir bölgeden oluşuyormuş. Deliorman ismi tesadüf değil. Tahmin olarak köye ilk gelenlerin hane sayısı 50/60.1950'lerde hane sayısı 300 civarında.En son 1989 yılında 450'nin üzerinde idi.Daha ileride 1970-1989 yılarında köyde ikamet edenleri hane,hane ve isim isim yazacağım.1878 harbinden sonra köyümüz hemen hemen her on yılda bir göç vermiştir.Eğer göç vermeseydi şu an köyümüzün hane sayısı 800'ün üzerinde olacaktı. Bu yazıyı köyün tarihi ile ilgili olarak değil.Köyün topraklarının nasıl paylaşıldığını yazmaya çalışacağım.1956 yılı toprakların devletleştirmesine kadar köyde yaklaşık ölarak 13-14 bin dönüm/dekar/ işlenir toprak mevcuttu. Köy TKZS' lerin /kooperatiflerin/ kuruluşundan sonra bu toprakların mikdarı 18-19 dk'ra çıktı, çünkü bazı ormanlar kesildi, köy meraları sürüldü. 1956 yılına kadar olan topraklar 350 hane arasında paylaşılıyordu. TKZS'lerin kuruluşundan önce ,köydeki toprak zenginlerinin sayısı 7-8 hane idiler. Bu hanelerin toprak mikdarı 4-5 bin dekar /dönüm/ idi. Geri kalan 6-7 bin dönüm toprak ise diğer 350 haneye aitti. Bu toprak paylaşımı benim her zaman dikkatimi çekmiştir ve epey düşündürmüştür. Atalarımızın bu topraklara geldiği zaman hiç kimseye ait olmayan bu toprakların yarısı nasıl 7-8 haneye ayit olduğunu hiç bir zaman sökemedim. Fakat hayat ve meslek tecrübemden edindiğim bilgiler ve insanların karakterini yakından tanımak fırsatı olduğu için bazı tahminleri yapabiliyorum.350 hanelik köyde 7-8 hane yarısına sahip oluyor.Diğer 25-30 hanede ise hiç bir dönüm toprak yoktu. Benim kanatime göre bu topraklar daha güçlü olanlar tarafından yamalandığı apaçık. Anadoludan geldikleri zaman hepsi fakir ve yoksul. Toprak zenginleri yalnız bizim köyde değil diğer Deliorman köylerinde de lakaplarında hep asker ünvanı ve Hacı tabirleri olması ilk akla gelen. Demek o zaman çok açık bir güç kullanılmış. Çocuk olmama rağmen çok iyi hatırlıyorum 1950'li yıllarda bu köy zenginlerin bazıları fakir insanları boğaz tokluğuna çalıştırıyorlardı. 09 Eylül 1944 yılından sonra köylerde toprak sahiplerine devlet tarafından çok yüksek vergiler geldi. Fakat toprakların verimlki olmasına rağmen, Traktör olmadığı için hayvan gücü ile işleniyordu.İstenilen verim/randıman/ alınamıyordu. Elde edilen mahsul ancak konulan büyük vergileri karşılabiliyordu.Toprağı olanların çoğu yıllarca buğday ekmeğine hasret kaldılar.1956 yılı TKZS'lerin kuruluşundan sonra insanların karnı doymaya başladı.1989 yılı rejim değişiminden sonra köy toprakları yine özelleştrildi. Bu defa da yine uyanık ve açıkgöz takımı toprak sahibi oldular. Aynen köye ilk gelenlerin gücü sayesinde nasıl toprak sahibi oldu iseler. Şimdi de bazı kişiler özelleştirme sırasında kendi mevkilerini kulanarak toprak sahibi oldular.Yine zengin-fakir sınıfı oluştu.

  • 15.07.2010. /İbram Kunduracı/